«Η πόλη του Θεού»
Σκηνοθεσία: Φερνάντο Μειρέγιες
Πρωταγωνιστούν: Αλχάντρε Ροντρίγκεζ, Ντάγηλας Σίλβα
Η ταινία επιχειρεί να αποδώσει τη ζοφερή καθημερινότητα της «Πόλης του Θεού», μιας κοινωνίας του Ρίο Ντε Τζανέιρο μέσα από τα μάτια του νεαρού «Ρουκέτα», ο οποίος ψάχνει απεγνωσμένα διέξοδο από αυτή. Εκεί όπου η βία, οι συμμορίες και τα ναρκωτικά έχουν πάρει την κατάσταση στα χέρια τους. Εκεί όπου οι ομάδες ανήλικων γκάνγκστερ, οπλισμένων σαν αστακούς, κλέβουν, σκοτώνουν και αλληλοεξοντώνονται. Εκεί όπου η ζωή είναι τόσο φθηνή όσο ένα κομμάτι κρέας… Αριστουργηματική δημιουργία από τον Φερνάντο Μειρέγιες, δοσμένη με τον απόλυτο κυνισμό και καταιγιστικούς ρυθμούς. Θα σε συγκλονίσει και θα παραλύσει όλα τα νευρικά σου κύτταρα…Υπάρχει άραγε σε αυτή την πόλη Θεός;;;

“The Prestige”
Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Νόλαν
Πρωταγωνιστούν: Χιου Τζάκμαν, Κρίστιαν Μπέιλ
Βασισμένη στην ομότιτλη νουβέλα του Κρίστοφερ Πρίεστ, η ταινία ακολουθεί την πορεία δύο νεαρών μαθητευόμενων ταχυδακτυλουργών, οι οποίοι ξεκινούν ως φίλοι για να μετατραπούν όμως, με αφορμή ένα τραγικό γεγονός, σε αιώνιους εχθρούς παραβγαίνοντας σε ένα αδυσώπητο αγώνα εκδίκησης. Κύριο χαρακτηριστικό της ταινίας, η κατακερματισμένη αφήγηση με συνεχή φλας μπακ που προσδίδει αμείωτο σασπένς! Θαυμάσιες ερμηνείες των πρωταγωνιστών (Τζάκμαν-Μπέιλ), ενώ την παράσταση κλέβει ο Ντέιβιντ Μπόουι στο ρόλο του ιδιοφυούς επιστήμονα Νικολά Τέζλα. Άψογη αναπαράσταση της Βικτοριανής εποχής από τον Κρίστοφερ Νόλαν, ο οποίος κινείται μαεστρικά ανάμεσα στο φιλμ νουάρ, το δράμα και το θρίλερ για να φτάσει στην κορύφωση με ένα άκρως ανατρεπτικό φινάλε. Δεδομένα μία από τις κορυφαίες ταινίες της χρονιάς. … και η επιλογή του μήνα!

“The fountain”- «Η πηγή της ζωής»
Σκηνοθεσία: Ντάρεν Αρονόφσκι
Πρωταγωνιστούν: Χιου Τζάκμαν, Ρέιτσελ Βάις
Παρελθόν (1500 μ.Χ.): Ένας ισπανός ιππότης αναζητά με πάθος το κρυμμένο δέντρο της ζωής για χάρη της βασίλισσας του. Παρόν: Ένας επιστήμονας προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει το ελιξίριο για την αρρώστια της αγαπημένης του. Μέλλον (2500μ.Χ.): Ένας μοναχικός κοσμοναύτης ταξιδεύει στο διάστημα δίνοντας μάχη με το χρόνο… Τρεις διαφορετικές ιστορίες, για δύο ίδια πρόσωπα, τραγικοί μάρτυρες σε μία αέναη αναζήτηση για την ολοκλήρωση του πνεύματος και την απόλυτη ταύτιση… Η ταινία μάλλον θα ήταν καλύτερο να ιδωθεί ως ένα έργο τέχνης. Ένας ζωντανός πίνακας ζωγραφικής με χρώματα τέτοια που δεν έχουν ξαναϋπάρξει στην κινηματογραφική «παλέτα». Κυρίαρχο στοιχείο του φιλμ μια ιστορία αγάπης, με φόντο όμως το θάνατο, την απώλεια και την αναγέννηση. Μια πανδαισία εκπληκτικών εικόνων, ταυτόχρονα όμως και φιλοσοφικών αναζητήσεων πλημμυρισμένη από τη συγκλονιστική μουσική επένδυση του Κλιντ Μάνσελ. Ίσως η ταινία αυτή «ξενίσει» το άμαθο μάτι λόγω του αντισυμβατικού της χαρακτήρα, το πιο σινεφίλ όμως κοινό είναι σίγουρο ότι θα την λατρέψει!!

«Amores perros»
Σκηνοθεσία: Αλεχάντρο Ιναρίτου
Πρωταγωνιστούν: Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Εμίλιο Ετσεβαρία
Τρεις διαφορετικές ιστορίες με πρωταγωνιστές άτομα διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων στην Πόλη του Μεξικό, αποτελούν το πλέγμα της ταινίας αυτής και έρχονται να συνδεθούν με ένα μοιραίο αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Το φιλμ αυτό αποτελεί τον πρώτο καρπό δημιουργίας του σεναριογράφου Γκιγιέρμο Αριάγκα με τον Ιναρίτου, οι οποίοι μετέπειτα συνεργάστηκαν στα περισσότερο γνωστά ‘21 Γραμμάρια’ και ‘Βαβέλ’. Η βία, το πάθος, η προδοσία, η αγάπη και το μίσος φέρνουν αντιμέτωπους τους τραγικούς ήρωες του φιλμ, που μοιάζουν να είναι παγιδευμένοι στον ωμό ρεαλισμό της ζωής περιμένοντας κάθε στιγμή την πολυπόθητη κάθαρση… Ο φτωχός Οκτάβιο, ο οποίος προσπαθεί να μαζέψει χρήματα μέσα από κυνομαχίες με σκοπό να ‘αποδράσει’ μαζί με τη γυναίκα του αδερφού του, την οποία ποθεί απεγνωσμένα. Η Βαλέρια, το πανέμορφο μοντέλο που μετά το δυστύχημα παλεύει να μαζέψει τα κομμάτια της με τη στήριξη του πλούσιου συζύγου της. Τέλος ο αινιγματικός Ελ Τσίρο, ένας ρακοσυλλέκτης που περιφέρεται σαν έρμαιο στους δρόμους της πόλης παρέα με τους σκύλους του, αναπολώντας διαρκώς την κόρη του και κουβαλώντας ένα ένοχο παρελθόν… Το Amores perros είναι μία πραγματικά σπουδαία ταινία και το ωραιότερο διαμάντι του μεξικανικού κινηματογράφου!

“Zodiac ”
Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φίντσερ
Πρωταγωνιστούν: Τζέικ Τζίλεγχααλ, Ρόμπερτ Ντάουνι
Αν υπάρχει μία ταινία από τις νέες κυκλοφορίες που ξεχωρίζει, αυτή είναι αναμφίβολα το Zodiac. Η νέα ταινία του τρομερού Ντέιβιντ Φίντσερ (Seven, Fight club), αφηγείται την ιστορία του μανιακού κατά συρροή δολοφόνου με το ψευδώνυμο zodiac, μέσα από τα μάτια ενός φιλόδοξου σκιτσογράφου και ενός αλκοολικού ρεπόρτερ. Το φιλμ βασίζεται στα πραγματικά γεγονότα που συγκλόνησαν το Σαν Φρατζίσκο τη δεκαετία του ’70. Προσεγγίζει το θέμα με ύφος ντοκιμαντέρ, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Η εποχή των ‘70s αποτυπώνεται εντυπωσιακά σε κάθε καρέ παράγοντας διαρκώς μία ζοφερή ατμόσφαιρα. Μεγάλο ατού της ταινίας οι σοβαρότατες ερμηνείες των πρωταγωνιστών, ιδίως όμως του Ντάουνι που σε αρκετά σημεία είναι απολαυστικός. Δυστυχώς δε λείπουν και τα προβλήματα (καμπή μετά το πρώτο μισό, μεγάλη χρονική διάρκεια), που μάλλον θα κουράσουν το κοινό, μόλις όμως ξεπεραστούν το αποτέλεσμα κρίνεται άκρως ικανοποιητικό…

“Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού ”
Σκηνοθεσία: Μισέλ Γκοντρύ
Πρωταγωνιστούν: Τζιμ Κάρευ, Κέιτ Γουίνσλετ
Μετά από ένα χρόνο σχέσης, ο Τζόελ ανακαλύπτει ότι ο έρωτας της ζωής του, η Κλέμενταιν διέγραψε από τη μνήμη της τα πάντα σχετικά με αυτόν, χάρη σε μία νέα τεχνολογική μέθοδο. Συντετριμμένος αποφασίζει να κάνει ακριβώς το ίδιο. Αντιλαμβάνοντας όμως, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας το λάθος του, αρχίζει ένα αγώνα μέσα στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του μυαλού του για να κρατήσει ζωντανή την ανάμνηση της αγαπημένης του. Υπεύθυνος για το σεναριακό αυτό λαβύρινθο είναι ο εκκεντρικός όσο και ιδιοφυής Τσάρλι Κάουφμαν, ενώ ο Γκοντρύ χειρίζεται το υλικό περίτεχνα, βυθίζοντας μας στο σουρεαλιστικό κόσμο του σεναρίου. Άκρως αισιόδοξη μέσα στη μελαγχολία της ιστορίας και των ηρώων της, η ταινία θέτει ερωτήματα σχετικά με την αγάπη, την καθημερινότητα και τη δύναμη της μνήμης. Η απώλεια της ανάμνησης είναι κάτι το τραγικό ή ένα λυτρωτικό γεγονός? Ο Τζιμ Κάρευ είναι καθηλωτικός στην πλέον ώριμη ερμηνεία της καριέρας του, ζωντανεύοντας ιδανικά κάθε πτυχή της προσωπικότητας του Τζόελ, ενώ και η Κέιτ Γουίνσλετ αποδίδει υπέροχα τη δραματική υπόσταση της Κλέμενταιν.

«Reservoir dogs»
Σκηνοθεσία: Κουέντιν Ταραντίνο
Πρωταγωνιστούν: Χάρβει Καιτέλ, Στιβ Μπουσέμι, Τιμ Ροθ
Πέντε κακοποιοί επιλέγονται από ένα μεγαλο-μαφιόζο για να διαπράξουν μία ληστεία διαμαντιών. Συστατικό στοιχείο της κομπίνας η ανωνυμία, καθώς κανείς δε γνωρίζει την πραγματική ταυτότητα του άλλου. Το σχέδιο μοιάζει άψογο. Κάτι όμως θα πάει στραβά, αφού ένας εκ των πέντε θα τους προδώσει. Έπειτα, λοιπόν, από το “χτύπημα” μαζεύονται όλοι σε μία αποθήκη, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν τί τελικά συνέβη. Ο αντιπροσωπευτικότερος και διασημότερος, ίσως, cult δημιουργός της σύγχρονης εποχής (Ταραντίνο), υπογράφει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με μια γκανγκστερική παράνοια διανθισμένη με χορταστικές δόσεις μαύρου χιούμορ και ωμής βίας. Οι ρόλοι είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των εξαίρετων ηθοποιών, που απαρτίζουν το καστ της ταινίας. Το σενάριο, απλά, καταπληκτικό προσφέροντας απολαυστικούς διαλόγους και μνημειώδες ατάκες, που πλέον, έχουν γίνει κλασικές. Εν ολίγοις… μάλλον η καλύτερη ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο. Αυτό τα λέει όλα!

“Half Nelson”
Σκηνοθεσία: Ράιαν Φλεκ
Πρωταγωνιστούν: Ράιαν Γκόσλινγκ, Σαρίκα Επς
Ο Νταν είναι ένας καθηγητής ιστορίας σ’ένα σχολείο του Μπρούκλιν, που πίσω όμως από το σοβαρό σχολικό του προφίλ, κρύβει έναν άνθρωπο βασανισμένο από εμμονές και απογοητεύσεις, βουτηγμένο στον κόσμο των ναρκωτικών. Τα πάντα θα αλλάξουν στη ζωή του, όταν μία από τις μαθήτριες του θα τον βρει σχεδόν αναίσθητο μετά από χρήση ναρκωτικών ουσιών. Ο Ράιαν Φλεκ σκηνοθετεί αυτή την άκρως δραματική και συγκινητική ταινία, η οποία πέρα από τον κοινότοπο σεναριακό της κορμό έχει πολλά να πει στο θεατή. Θέματα ρατσισμού, εξάρτησης, εκμετάλλευσης και ποιότητας ζωής εμπλέκονται και συνθέτουν ένα έντονο και δυνατό παζλ. Πέραν αυτών, όμως, ο σημαντικότερος λόγος για να παρακολουθήσει κανείς την ταινία είναι ο εντυπωσιακός στον πρωταγωνιστικό ρόλο και ανερχόμενος Ράιαν Γκόσλινγκ (θα τον θυμάστε από το «Ημερολόγιο»), ο οποίος εκτός από εξαιρετικές κριτικές απέσπασε και μία υποψηφιότητα στα Όσκαρ για την ερμηνεία του, που θα λέγαμε οτι καλύπτει τις όποιες ατέλειες του φιλμ.

«Οι ζωές των άλλων»
Σκηνοθεσία: Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ
Πρωταγωνιστούν: Ούλχιχ Μέχε, Σεμπάστιαν Κοχ
Ναι, λοιπόν, η επιλογή του μήνα προέρχεται από τον ευρωπαϊκό χώρο! Δεν ξέρω πόσοι συμπαθείτε τη γερμανική σχολή, η συγκεκριμένη ταινία, όμως, είναι καταπληκτική και ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει ο γερμανικός κινηματογράφος από την εποχή του ‘Τρέξε Λόλα τρέξε’ και του ‘Πειράματος’. Η ιστορία διαδραματίζεται στις μέρες λίγο πριν την πτώση του τείχους του Βερολίνου, όταν η μυστική υπηρεσία Στάζι έχει καταφέρει να υποκινεί και να ελέγχει ολοκληρωτικά τα πάντα. Ένας πράκτορας της αναλαμβάνει την παρακολούθηση κάποιου διάσημου συγγραφέα κατόπιν εντολής ενός διεφθαρμένου υπουργού. Από αυτό το σημείο ξεκινά η βαθιά σκιαγράφηση των χαρακτήρων που συμπλέκονται ποικιλότροπα μεταξύ τους, για να καταλήξει σ’ένα συγκινητικό φινάλε παράλληλα με την πτώση του τείχους. Η ζοφερή ατμόσφαιρα κυριαρχεί και η ταινία ισορροπεί περίτεχνα ανάμεσα στο αγωνιώδες και στο πολιτικό θρίλερ. Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι η εν λόγω δημιουργία τιμήθηκε με το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας!

«Χαμένοι στη μετάφραση»
Σκηνοθεσία: Σοφία Κόπολα
Πρωταγωνιστούν: Μπιλ Μάρει, Σκάρλετ Γιόχανσον
Ο Μπομπ και η Σάρλοτ είναι δύο Αμερικανοί που βρίσκονται στο Τόκιο. Εκείνος ένας ξεπεσμένος αστέρας που βρίσκεται εκεί για το γύρισμα μιας διαφήμισης. Εκείνη μία νεαρή κοπέλα, που ταξίδεψε εκεί για χάρη μιας δουλειάς του διάσημου φωτογράφου συζύγου της. Και οι δύο χαμένοι στη δυστυχία, τις λανθασμένες επιλογές και τη μεγάλη μοναξιά τους, σε μία πόλη που για αυτούς μοιάζει κενή… Η γνωριμία τους όμως στο μπαρ του ξενοδοχείου θα μετατραπεί από μία τυχαία συνάντηση, σε βαθιά φιλία που θα μπορέσει να μεταφράσει τα προβλήματα και τις σκέψεις τους! Η αντισυμβατική Σοφία Κόπολα, παραδίδει ένα υπέροχο, στην απλότητα του, σενάριο και επίσης χτίζει τα θεμέλια για μία λαμπρή σκηνοθετική καριέρα. Το ‘Χαμένοι στη μετάφραση’ είναι μία πάρα πολύ τρυφερή ταινία, μία μελέτη πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και τη φιλία, με πηγαίο χιούμορ και βαθειά συγκίνηση. Ο χαρισματικός Μπιλ Μάρει, ερμηνεύει με αξέχαστο τρόπο το Μπομπ Χάρις. Καταφέρνει με μία ακόμη έκφραση στο πρόσωπό του, να βγάζει κάθε φορά τα εσώψυχα του χαρακτήρα του. Πολύ καλή, βέβαια, και η Σκάρλετ Γιόχανσον στο ρόλο της.

“Step up 2: the streets”
Σκηνοθεσία: Γιον Τσου
Πρωταγωνιστούν: Μπραϊάνα Έβιγκαν, Ρόμπερτ Χόφμαν
Η Άντι, μία εξαιρετική χορεύτρια του δρόμου, καταφέρνει να μπει σε μία ευυπόληπτη ακαδημία χορού. Τα προβλήματα όμως είναι πολλά, καθώς δείχνει να μην μπορεί να προσαρμοστεί στο νέο της περιβάλλον. Το στήριγμα θα το βρει στο πρόσωπο του μεγαλύτερου ταλέντου της σχολής, με τον οποίο θα λάβουν μέρος σε ένα διαγωνισμό χορού στους δρόμους του Μέριλαντ. Κατ’αρχάς για να μην παρεξηγηθούμε, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι η συγκεκριμένη ταινία δεν προσφέρεται για όλα τα γούστα. Στοχεύει σε ένα συγκεκριμένο κοινό και μάλιστα καταφέρνει να το ικανοποιήσει απόλυτα. Όσοι αγαπούν το χορό και τα rnb μουσικά ακούσματα, θα τη λατρέψουν. Οι υπόλοιποι θα τη βρουν αφελή, όμως μάλλον στο τέλος και αυτοί θα το διασκεδάσουν. Το step up 2 δε διεκδικεί, φυσικά, δάφνες ποιότητας. Τα γνωστά κλισέ υπάρχουν, το σενάριο υποτυπώδες και απλοϊκό, με το απαραίτητο ερωτικό ειδύλλιο να εκτυλίσσεται. Ποιος όμως νοιάζεται για αυτά; Η ταινία καταφέρνει κατά ένα μοναδικό τρόπο να σε ξεσηκώσει και να σου φτιάξει το κέφι, με τις εκπληκτικές χορογραφίες προσεγμένες στην λεπτομέρεια και το ανεβαστικό soundtrack. Το μόνο σίγουρο βγαίνοντας από την αίθουσα είναι ότι θα θες να χορέψεις και εσύ.

“H ζωή σαν τριαντάφυλλο ”
Σκηνοθεσία: Ολιβιέ Νταχάν
Πρωταγωνιστούν: Μαριόν Κοτιγιάρ, Ζεράρ Ντεπαρντιέ
Βλέποντας τη συμπαθητική κοπελίτσα στο ‘Αγάπα με αν τολμάς’, δε θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ, ότι η ίδια θα μπορούσε να ενσαρκώσει τόσο ιδανικά τη μεγάλη Γαλλίδα ντίβα Εντίθ Πιάφ, σε αυτό το βιογραφικό δράμα. Κι όμως, η Μαριόν Κοτιγιάρ είναι συναρπαστική σε ένα τόσο απαιτητικό ρόλο, που δικαίως της χάρισε το χρυσό αγαλματίδιο στη φετινή απονομή των όσκαρ. Η ταινία σκιαγραφεί το πορτρέτο της διάσημης ερμηνεύτριας, από τα δύσκολα παιδικά χρόνια στις φτωχογειτονιές και τα κακόφημα μέρη του Παρισιού, μέχρι την απόλυτη καταξίωση και το θάνατο. Μία πορεία γεμάτη παθιασμένους έρωτες, ρομαντισμό, καταχρήσεις, αλλά και αστείρευτη αγάπη για το τραγούδι. Χωρίς καμία προσπάθεια ωραιοποίησης, η δημιουργία του Ολιβιέ Νταχάν (ο οποίος υπογράφει και το σενάριο), αποκαλύπτει όλες τις πτυχές του περίπλοκου εαυτού της Πιάφ, προσδίδοντας λυρισμό, κάτι που φυσικά διευκολύνει η ερμηνευτική ικανότητα της νεαρής πρωταγωνίστριας. Ευτυχώς η Γαλλία συνεχίζει να παράγει καλές ταινίες…

«Memento»
Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Νόλαν
Πρωταγωνιστούν: Γκάι Πιρς, Κάρι Αν Μος
Ο Λέναρντ, ένας άντρας με μνήμη που κρατά μόνο 15 λεπτά, ψάχνει το δολοφόνο της γυναίκας του, τον ίδιο άνθρωπο που τον χτύπησε και τον οδήγησε σε αυτή τη κατάσταση. Δεν ενθουσιάστηκες, ε; Κι όμως… Η απλή και κοινότοπη αυτή σεναριακή ιδέα αποτέλεσε τη βάση για τη σύνθεση ενός από τα καλύτερα και πιο καινοτόμα φιλμ νουάρ της δεκαετίας.
Οι αδερφοί Νόλαν( ο ένας στη σκηνοθεσία και ο άλλος στο σενάριο) καταστρώνουν ένα παζλ με βασική ιδιαιτερότητα την ανάποδη αφήγηση. Η ταινία, δηλαδή, ξεκινάει με το τέλος, και το φινάλε είναι η αρχή!! Δε μένει όμως σε αυτό. Τα σεναριακά ευρήματα είναι πολλά. Ο Λέναρντ (έξοχος σε αυτό το ρόλο ο Γκάι Πιρς) μοιάζει να είναι εγκλωβισμένος σε ένα λαβύρινθο, προσπαθώντας να ενώσει τα κομμάτια που θα τον οδηγήσουν στη λύση του γρίφου… Ποιος είναι αυτός που ευθύνεται για όλα; Το μόνο που γνωρίζει είναι τα αρχικά Τζέι Ντι. Η σπάνια μορφή απώλειας μνήμης τον αναγκάζει να καταγράφει τα σημαντικά γεγονότα πάνω στο κορμί του με τατουάζ, και να αποτυπώνει με μία πόλαροιντ κάθε άνθρωπο που πιστεύει, ότι παίζει ρόλο στην όλη υπόθεση. Ο θεατής σε αντίθεση με τον πρωταγωνιστή που αδυνατεί, επιβάλλεται να κρατήσει στη μνήμη του όσα έχουν προηγηθεί. Η κάθε σκηνή της ταινίας έχει σημασία και διαδέχεται την άλλη απόλυτα αρμονικά, χάρη στο εξαιρετικά δουλεμένο σενάριο, τη σκηνοθετική δεξιοτεχνία και το σπιρτόζικο μοντάζ. Συνοψίζοντας, το ‘Memento’ αποτελεί μία απόλυτα cult δημιουργία, δίνοντας νέα ερμηνεία στην έννοια φιλμ νουάρ.

“El Greco”
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σμαραγδής
Πρωταγωνιστούν: Νικ Άσντον, Χουάν Ντιέγκο Μπότο
Βασισμένη στο βιογραφικό μυθιστόρημα του Σιατόπουλου, η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή( που υπογράφει και το σενάριο) εξιστορεί τη ζωή του μεγάλου καλλιτέχνη από τα χρόνια της Κρήτης μέχρι την απόλυτη καταξίωση στην αναγεννησιακή Ισπανία. Εντυπωσιακή αν μη τι άλλο παραγωγή για τα ελληνικά δεδομένα, που συναγωνίζεται άνετα μεγάλες διεθνείς παραγωγές. Υπέροχα κοστούμια, επιβλητική φωτογραφία και μουσική επένδυση διά χειρός του ‘πολύ’ Βαγγέλη Παπαθανασίου. Οι ερμηνείες κινούνται σε υψηλά επίπεδα αν εξαιρέσουμε τη Δήμητρα Ματσούκα, που δυστυχώς το μόνο που προκαλεί στο θεατή είναι γέλιο. Είναι να απορεί κανείς, πως σε ένα τέτοιο σοβαρό εγχείρημα ένας τόσο πολύπλοκος ρόλος δόθηκε σε μία ηθοποιό φοβερά περιορισμένων δυνατοτήτων. Κατά τα άλλα, το δραματουργικό κομμάτι της ταινίας εκτυλίσσεται ικανοποιητικά, αν και παρουσιάζει μία εμφανή αμηχανία στο πρώτο μισό, καθώς καταπιάνεται με πολλά θέματα χωρίς να εστιάζει σε κάποιο από αυτά και αφήνοντας τα ημιτελή. Στην πορεία όμως, βρίσκει την ταυτότητά της, κεντρίζει το ενδιαφέρον του θεατή και καταλήγει σε ένα λυτρωτικό- λίγο ηθικοπλαστικό- φινάλε.

“American Gangster ”
Σκηνοθεσία: Ρίντλει Σκοτ
Πρωταγωνιστούν: Ντέντζελ Ουάσινγκτον, Ράσελ Κρόου
Ο Ρίντλει Σκοτ συναντιέται για ακόμα μία φορά με το Ράσελ Κρόου μετά το ‘Μονομάχο’ και το γλυκανάλατο ‘Μία καλή χρονιά’, για να ενώσουν τις δυνάμεις τους με τον Ντέντζελ Ουάσιγκτον σε αυτή τη γκανγκστερική περιπέτεια επικών διαστάσεων. Η ταινία παρουσιάζει τη ζωή του βαρόνου των ναρκωτικών Φρανκ Λούκας παράλληλα με αυτή του διώκτη του Ρίτσι Ρόμπερτς, ενός αστυνομικού που πάει κόντρα στο ρεύμα των διεφθαρμένων συναδέλφων του. Μεγάλη σε διάρκεια, χωρίς όμως να κουράζει, αποδίδει πιστά το κλίμα και το ύφος των δεκαετιών 60 και 70 και ποντάρει πολλά στην ερμηνευτική ικανότητα των πρωταγωνιστών. Το ‘American Gangster’ έχει φανερές επιρροές και θα έλεγα ότι αποτελεί ένα κράμα αποτελούμενο από στοιχεία του αξεπέραστου ‘Νονού’ και του καταιγιστικού ‘Heat’, χωρίς βέβαια να μπορεί να σταθεί επάξια μπροστά σε αυτά τα δύο, θυμίζοντας περισσότερο φτωχό συγγενή τους. Σίγουρα δεν έχει το ειδικό βάρος, ώστε να μείνει all time classic, αποτελεί όμως μία πολύ καλή για το είδος της ταινία και σηματοδοτεί την επανάκαμψη ενός πολύ μεγάλου δημιουργού (Ρίντλει Σκοτ). Αναμφίβολα η πιο αδικημένη ταινία των φετινών Όσκαρ.

«Elephant»
Σκηνοθεσία: Γκας Βαν Σαντ
Πρωταγωνιστούν: Άλεξ Φροστ, Τζον Ρόμπινσον
Εμπνευσμένος από αληθινά γεγονότα, ο Ελέφαντας του Γκας Βαν Σαντ, αποτελεί την εξιστόρηση μιας συνηθισμένης μέρας σε ένα αμερικανικό σχολείο. Μία αριστουργηματική ματιά στο σχολικό περιβάλλον, τις ανούσιες συζητήσεις μεταξύ των μαθητών, τα φλερτ και τα πειράγματα, δοσμένη με τον πλέον λιτό, σχεδόν μινιμαλιστικό τρόπο. Απόλυτος ρεαλισμός στο κάθε αργό και μακρόσυρτο μονόπλανο, που επαναλαμβάνεται μέσα στην ταινία από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Μία περιγραφή της καθημερινής ρουτίνας που όμως θα διαταραχθεί με τον πλέον βάναυσο τρόπο, για να καταλήξει σε μία τραγωδία. Μία αιματηρή τραγωδία, με θύματα όλα τα άτομα που την προηγούμενη ώρα φρόντισε ο Βαν Σαντ να ταυτίσει με το θεατή. Σχολική βία, άγρια ένστικτα, οπλοκατοχή και περιθωριοποίηση είναι θέματα που τίθενται στο επίκεντρο. Όχι, το ‘Elephant’ δεν επιχειρεί κάποιου είδους στοχασμό πάνω σε αυτά. Δε δίνει απαντήσεις, ούτε ψάχνει για αιτίες. Απλά καταγράφει. Προβάλλει ένα αναπάντητο ‘Γιατί’ το οποίο σε προβληματίζει και σου δίνει τροφή για σκέψη…

“Χωρίς Ίχνη ”
Σκηνοθεσία: Μπεν Αφλεκ
Πρωταγωνιστούν: Κέισι Άφλεκ, Μόργκαν Φρίμαν
Μετά από την εξαφάνιση ενός τετράχρονου κοριτσιού σε μία από τις φτωχογειτονιές της Βοστόνης, και τις άκαρπες προσπάθειες της αστυνομίας για τον εντοπισμό της, δύο ιδιωτικοί ντέντεκτιβ αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν την υπόθεση. Μία υπόθεση, η οποία κρύβει πολλές ανατροπές και θα φέρει τους πρωταγωνιστές μπροστά σε ηθικά διλήμματα που σοκάρουν. Ο περιορισμένων δυνατοτήτων ηθοποιός Μπεν Άφλεκ, επιστρέφει σε αυτό που ξέρει καλά. Έχοντας αφήσει τα διαπιστευτήρια του με το εξαίρετο ‘Ο καλός Γουίλ Χάντινγκ’, συμμετέχει στη δημιουργία ενός ακόμη μεστού και δυνατού σεναρίου και παράλληλα πραγματοποιεί το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, με εμφανείς τις επιρροές από το ‘Σκοτεινό ποτάμι’ του Κλιντ Ίστγουντ. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα που κυριαρχεί δίνει ένα τόνο νουάρ σε αυτό το αστυνομικό θρίλερ, και προσδίδει ρεαλισμό στους χαρακτήρες, οι οποίοι ενσαρκώνονται ιδανικά από το καστ, προεξέχοντος του φορτσάτου από τη ‘Δολοφονία του Τζέσι Τζέιμς’ Κέισι Άφλεκ, που σαφώς κλέβει την παρασταση. Και για όσους έμειναν μακριά από τις κινηματογραφικές εξελίξεις του καλοκαιριού…ιδού! Παραθέτω ένα μικρό αφιέρωμα με τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες που έκαναν πρεμιέρα τους καλοκαιρινούς μήνες και σιγά σιγά θα φτάσουν στα ράφια των dvd-club…

Indiana Jones and the kingdom of the crystal skull: Ο Σπίλμπεργκ δίνει σάρκα και οστά ξανά σε έναν από τους πλέον αγαπημένους ήρωες της μεγάλης οθόνης, και το πιο πολυαναμενόμενο sequel είναι πια γεγονός! Sex and the City: The Movie: Τέσσερα χρόνια μετά το τέλος της επιτυχημένης σειράς η Σάρα Πάρκερ και οι φίλες της επιστρέφουν με πολλά κέφια! Ότι πρέπει για το γυναικείο κοινό και όχι μόνο. The Incredible Hulk: Οι περιπέτειες του θυμωμένου, πράσινου γίγαντα σε μία εφετζίδικη υπερπαραγωγή, με εγγύηση την παρουσία του Έντουαρτ Νόρτον. The Happening: Ο Μ. Ν. Σιάμαλαν επιστρέφει και παίζει τα σίγουρα χαρτιά του! Ατμόσφαιρα, αγωνία και μυστήριο καθηλώνουν το θεατή. Get Smart: Αρκετό γέλιο και δράση σε αυτή την ανάλαφρη κωμική περιπέτεια. The Dark Knight: Ο Κρίστοφερ Νόλαν βάζει την υπογραφή του στον καλύτερο κινηματογραφικό Μπάτμαν που έχει υπάρξει, με μεγάλο ατού την ερμηνεία του αδικοχαμένου Λέτζερ στο ρόλο του Τζόκερ. Iron man: Ένας ακόμη κόμικ ήρωας αποκτά κινηματογραφικές διαστάσεις σε μία άκρως εντυπωσιακή περιπέτεια, με έναν αναγεννημένο Ντάουνι Τζούνιορ. Mamma Mia!: Το δημοφιλές μιούζικαλ με τα τραγούδια των Abba, μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη με φόντο την υπέροχη Σκιάθο και Σκόπελο.

«The mist»
Σκηνοθεσία: Φρανκ Ντάραμποντ
Πρωταγωνιστούν: Τόμας Τζέιν, Μάρσια Γκέι Χάρντεν
Ο Ντέιβιντ Ντρέιτον και ο γιος του παγιδεύονται, μαζί με μία ομάδα κατοίκων, μέσα σε ένα σούπερ-μάρκετ, σε μία μικρή επαρχιακή πόλη, υπό την απειλή μιας μυστηριώδους ομίχλης που έχει καλύψει τα πάντα. Ο σκηνοθέτης των αριστουργηματικών «Ρίτα Χέιγουορθ» και «Πράσινο μίλι», διασκευάζει και πάλι Στίβεν Κινγκ, αλλά εκπλήσσει, αφήνοντας στην άκρη τη δραματική θεματολογία και αποφασίζει να ασχοληθεί με μία καθαρή ταινία τρόμου. Και το κάνει με ιδιαίτερη επιτυχία. Ένα από τα στοιχεία που κάνει το «The mist» να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες ταινίες του είδους, είναι η έντονη ανθρωποκεντρική κινηματογράφηση που
διαλέγει ο Ντάραμποντ, με συνεχή κοντινά πλάνα και έμφαση στις αντιδράσεις των πρωταγωνιστών. Η επιβίωση των κατοίκων απαιτεί τη συνεργασία. Εδώ όμως είναι το μεγάλο ερώτημα. Είναι δυνατόν μέσα από την ασφυκτική πίεση των γεγονότων να προκύψει κάτι τέτοιο; Οι απελπισμένες καταστάσεις ξυπνούν πρωτόγονα ένστικτα και φέρνουν στην επιφάνεια το νόμο της ζούγκλας. Μεγάλο ατού, επίσης, ο χαρακτήρας της Χάρντεν ως φανατικής θρησκόληπτης, που δίνει βάθος στην ταινία. Πέρα απ’όλα αυτά ο κίνδυνος ελλοχεύει σε κάθε καρέ κρατά σε μεγάλη αγωνία το θεατή. Το σοκαριστικό φινάλε έρχεται ως κεραυνός εν αιθρία για να ολοκληρώσει το όλο εγχείρημα.

«Mirrors»
Σκηνοθεσία: Αλεξάντρ Αζά
Πρωταγωνιστούν: Κίφερ Σάντερλαντ, Πάολα Πάτον
Αλεξάντρ Αζά. Χμ…Κάτι μου λέει αυτό το όνομα. Μα ναι! Ο σκηνοθέτης που έφερε ξανά σε πρώτο πλάνο τις ταινίες τρόμου στον ευρωπαϊκό -και δη γαλλικό- κινηματογράφο, με την αιματοβαμμένη «Υπερένταση». Αυτή τη φορά καταπιάνεται με το remake της ασιατικής ταινίας «Into the mirrors». Το στόρι λίγο πολύ γνωστό…Πρώην μπάτσος (και αλκοολικός) αναλαμβάνει τη φύλαξη ενός κατεστραμμένου από πυρκαγιά κτηρίου. Σύντομα όμως θα ανακαλύψει ότι οι καθρέφτες που υπάρχουν στο κτήριο (τα μόνα «ατσαλάκωτα» αντικείμενα μέσα σε αυτό) κρύβουν ένα θανάσιμο μυστικό. Κοινότοπο; Μάλλον. Στην ουσία, η ταινία αυτό που κάνει (και το κάνει καλά) είναι να επιστρατεύσει κάθε λογής κλισέ παλαιότερων ταινιών του είδους, χωρίς να προσπαθήσει να περάσει κάτι καινούργιο. Το αποτέλεσμα λοιπόν, είναι μία μίξη αγαπημένων στοιχείων ταινιών ορόσημων, από το κλασσικό «The ring» μέχρι τον εξορκιστή. ¨Ένα αποτέλεσμα όμως καθ’ όλα γοητευτικό (κυρίως για τους φαν του είδους) καθώς φυσικά και τρομακτικό, με σκηνές που κόβουν τη ανάσα. Αν είναι να τη δεις μόνος σου, καλύτερα άσε κανένα φως ανοιχτό!

«Rec»
Σκηνοθεσία: Χαουμέ Μπαλαγκερό, Πάκο Πλάθα
Πρωταγωνιστούν: Μανουέλα Βελάσκο
Ένα από τα δυνατότερα θρίλερ των τελευταίων ετών έρχεται από τη Ισπανία, έχοντας στις αποσκευές του ένταση, αγωνία, τρόμο και επιβλητική ατμόσφαιρα. Η Άντζελα είναι μία νεαρή δημοσιογράφος, όπου μαζί με τον κάμεραμαν της καλείται να καλύψει ένα ρεπορτάζ σχετικά με τη ζωή των πυροσβεστών ενός τοπικού σταθμού. Η κλήση για τον απεγκλωβισμό μιας ηλικιωμένης γυναίκας μοιάζει να είναι αυτό που έψαχνε η Άντζελα για να εμπλουτίσει το ρεπορτάζ της, Έτσι αποφασίζει να ακολουθήσει το πυροσβεστικό σώμα σε αυτή την αποστολή, χωρίς όμως να γνωρίζει ότι αυτό που φαντάζει ως υπόθεση ρουτίνας θα μετατραπεί στον απόλυτο εφιάλτη. Όλα τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν καταγράφονται μέσα από τα «μάτια» της κάμερας του οπερατέρ. Όπως αντιλαμβάνεστε, όλη η ταινία είναι γυρισμένη με τη δημοφιλή πλέον τεχνική της κάμερας στο χέρι (α λα Blair witch project). Το τέχνασμα αυτό χρησιμοποιείται άψογα από το σκηνοθετικό δίδυμο και μεταφέρει στο θεατή με απόλυτα πειστικό τρόπο, όλη την ένταση και τις στιγμές πανικού που βιώνουν οι πρωταγωνιστές. Επίσης ο εγκλωβισμός του τηλεοπτικού συνεργείου και των πυροσβεστών στο κτήριο, ενισχύει την κλειστοφοβική διάθεση της ταινίας, η οποία κορυφώνεται με μία ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ σεκάνς στα τελευταία λεπτά. Εν ολίγοις το Rec είναι 80 λεπτά( 70 για την ακρίβεια, χωρίς το εισαγωγικό κομμάτι) έντασης και πρωτόγνωρου ρεαλιστικού τρόμου!

The Curious Case of Benjamin Button (Από 22/01): Με την υπογραφή του Ντέιβιντ Φίντσερ(Zodiac, Seven, Fight Club), που για πρώτη φορά γύρισε τη μηχανή στο oscar mode και απέφυγε εκείνα τα «αντιακαδημαϊκά» που γύριζε συνήθως και λατρεύαμε. Παρ’ όλα αυτά ο «Μπάτον» είναι ένα ρεαλιστικό παραμύθι που απλά δε γίνεται να μισήσεις και πιθανότατα θα αγαπήσεις. Mongol (Από 05/02): Φειδωλό σε ουσία, αλλά ομολογουμένως χορταστικό σαν θέαμα, το βίαο έπος που αφηγείται τα πρώτα χρόνια της ζωής του Τζέγκις Χαν έρχεται και στην χώρα μας και φιλοδοξεί να ξεγελάσει την πείνα των φαν των περιπετειών εποχής – ένα είδος που διανύει δύσκολη περίοδο. Βρέθηκε στις υποψηφιότητες για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας πέρυσι τέτοιον καιρό. Εναντίωση(Defiance) (Από 12/02): Ο Ντάνιελ Γκρεγκ(ο νέος Μήτσος Μπόντ για τους μη γνωρίζοντες) υποδύεται τον αρχηγό μιας ομάδας εβραίων που κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο πήραν τα βουνά και γίνηκαν αντάρτες. Το πρόβλημα είναι ότι ο Έντουαρντ Ζούικ (Glory,The Last Samurai, Blood Diamond) εξακολουθεί να κάνει το ίδιο πομπώδες, επικοξανθοπουλικό σινεμά, που κάποιος πρέπει να του πει ότι πέθανε με το τέλος των 90’s... Valkyrie (Από 19/02): Παλιομοδίτικο θρίλερ που αφηγείται την απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ από μια ομάδα διαφωνούντων αξιωματικών. Και πώς σκατά θα σας κρατήσει σε αγωνία, αφού ξέρετε το αποτέλεσμα, θα ρωτήσετε. Θα σας κρατήσει γιατί δεν ξέρετε σε ποιό σημείο έγινε η στραβή, θα σας απαντήσω. Ο Τομ Κρουζ ηγείται ενός καστ που απαρτίζεται από την μεικτή Βρετανίας και ο Μπράιαν Σίνγκερ του Usual Suspects και των X-Men κρατά τα σκηνοθετικά ηνία. Αν δεν έχετε υψηλές προσδοκίες, θα περάσετε καλά...
Gran Torino (Από 26/02): Ο Κλιντ Ίστγουντ ξαναγυρίζει τους δικούς του «Ασυγχώρητους», υπογράφει την κινηματογραφική του «διαθήκη» και ξορκίζει το φάντασμα του Dirty Harry από πάνω του οριστικά! Το πρώτο ημίχρονο χαριτωμένο και ψυχαγωγικό, το δεύτερο ψυχολογικά δυσβάσταχτο και αναπάντεχα λυτρωτικό. Μην το χάσετε!

Ποιος είπε ότι το horror cinema είναι μόνο συκωταριές και σπληνάντερα1;Από την παγωμένη Σουηδία έρχεται ένα φιλμ που φιλοδοξεί να καταρρίψει τις προκαταλήψεις για το εν λόγω είδος. Ελλειπτική(αλλά ποτέ ελλειμματική) αφήγηση, υπομονετικό και λεπτομερώς μελετημένο χτίσιμο της ιστορίας, διάσπαρτοι συμβολισμοί και λειτουργικές σκηνές φρίκης σε ένα αλληγορικό παραμύθι τρόμου που ανανεώνει ανέλπιστα έναν κορεσμένο μύθο και για το οποίο είναι καλύτερο να μην γνωρίζετε τίποτα πριν μπείτε στην αίθουσα. Στις 19 Μαρτίου οι φίλοι του φανταστικού σινεμά έχουν ένα σημαντικό κινηματογραφικό ραντεβού! Wall-e: Ένα ρομπότ με καρδιά που θα σας κλέψει την καρδιά! Πιο συγκινητικό από το Finding Nemo, πιο εμπνευσμένο από το «Ρατατούη», πιο διασκεδαστικό από τους «Απίθανους» το φιλμ καθιστά ακόμα πιο δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ animation και live-action κινηματογράφου και κατέχει δικαιωματικά μια θέση ανάμεσα στις σπουδαιότερες ταινίες της τρέχουσας σεζόν! Great-eeeeeeeeee!!! Vicky Cristina Barcelona: Με αλάνθαστη αίσθηση του κωμικού timing, με μια εκρηκτική Πενέλοπε Κρουζ και με ατμόσφαιρα που ξεχειλίζει από πάθος και...ορμόνες, η νέα κομεντί του Γούντι Άλεν δε θα αφήσει παραπονεμένο κανένα! Και καλού κακού κάντε κράτηση από τωρα για Βαρκελώνη, γιατί, αν το αφήσετε για το καλοκαίρι, μπορεί και να μη βρείτε τίποτις... Επικοινωνήστε μαζί μας στο cine_chillout@hotmail.com Εσείς ρωτάτε κι εμείς απαντάμε! Τί ρωτάτε, θα μου πείτε.... ότι θέλετε, αρκεί να έχει σχέση με τον κινηματογράφο! Μπορείτε να ρωτήσετε για τον τίτλο κάποιας ταινίας που έχετε φάει τον κόσμο για να βρείτε, μπορείτε να ζητήσετε να λύσουμε κάποια σινεφιλική διαφωνία που έχετε με φίλο σας, μπορείτε να ζητήσετε να βγει ραντεβού μαζί σας η Χρύσα, που φοράει εσώρουχα με το κόκκινο το ωραίο (μια ειδική απόχρωση κόκκινου που διακρίνεται από το κόκκινο το φτηνό και το κόκκινο το μεγαλίστικο)... τέλος μπορείτε να εκδηλώσετε τη λατρεία και το θαυμασμό σας για τον υπογράφοντα το κείμενο. Η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση θα δημοσιεύεται(μετά της απαντήσεως βεβαίως βεβαίως) στο περιοδικό! Φίρμες θα σας κάνουμε...

Slumdog Millionaire (Από 05/03): Καλοκουρδισμένη σκηνοθεσία, ένας αποκαλυπτικός πρωτοεμφανιζόμενος στον πρώτο ρόλο, «κολλητικό» σάουντρακ, δακρυγόνο φινάλε, αλλά και «βρεφικοί» συμβολισμοί, στερεοτυπικές καταστάσεις και πλάγια αποθέωση του «American Dream». Ο θρίαμβος της στα φετινά Όσκαρ δεν είναι ανεξήγητος. Αφενός η βιομηχανία επιθυμεί να απλώσει τα δίχτυα της στην ανεκμετάλλευτη ασιατική αγορά. Αφετέρου
βρισκόμεθα σε περίοδο οικονομικής κρίσης και η ταινία δίνει αυτό που θέλει να δει ο κάθε πικραμένος μέσω της ιστορίας ενός «αλητάκου», που χρησιμοποιώντας τις εμπειρίες που αποκόμισε από την ζωή του, πιάνει την καλή. Αν ένα φιλμ κατορθώσει, παράλληλα με τα παραπάνω, να κάμψει την ολοένα αυξανόμενη πολιτικοποίηση και δηκτικότητα του αμερικανικού σινεμά τα τελευταία χρόνια, τότε, σου λέει, δεν πρέπει απλώς να το βραβεύσουμε, πρέπει να το χρυσώσουμε! Και κάπως έτσι, ο «τρωγλοδύτης εκατομυριούχος», έκανε τους δημιουργούς του Academy Award Winners και... εκατομμυριούχους! Watchmen (Από 12/03): Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δημοσιογραφική προβολή δεν είχε γίνει. Ωστόσο μας έδειξαν αποσπάσματα διάρκειας μισής ώρας περίπου και, αν εξαιρέσουμε το slow motion που μάλλον είναι σήμα κατατεθέν του Ζακ Σνάιντερ (300) και θα το φάμε στη μάπα θέλοντας και μη, το τελικό αποτέλεσμα προμηνύεται εντυπωσιακό! Άσε το κακό να μπεί (Let the right one in) (Από 19/03): Ελλειπτική (αλλά ποτέ ελλειμματική) αφήγηση, υπομονετικό και λεπτομερώς μελετημένο χτίσιμο της ιστορίας, διάσπαρτοι συμβολισμοί και λειτουργικές σκηνές φρίκης σε ένα αλληγορικό παραμύθι τρόμου που ανανεώνει ανέλπιστα έναν κορεσμένο μύθο και για το οποίο είναι καλύτερο να μην γνωρίζετε τίποτα πριν μπείτε στην αίθουσα. Οι φίλοι του φανταστικού σινεμά δεν πρέπει να το χάσουν!
Synecdoche New York (Από 23/03): Με κεντρικό του σύνθημα το «carpe diem» και απώτερο στόχο μια διεξοδική ανάλυση της παράστασης της ζωής από την αρχή ως το τέλος, ο Charlie Kaufman φιλοδοξεί να κάνει την πιο ευχάριστη και πιο αλαφροίσκιωτη φιλοσοφική σπουδή πάνω σε γενικά κι αναπάντητα ερωτήματα που κατά καιρούς έχουν απασχολήσει κάθε έλλογο ον. Μετά την πρώτη ώρα όμως αρχίζει σιγά σιγά να παραμερίζει βασικά στοιχεία των χαρακτήρων, να αφήνει ημιτελείς υποπλοκές και να εισάγει νέες, με αποτέλεσμα το φιλμ να γίνεται εξεζητημένα «ιδιόρρυθμο». Προσωπικά κάπου στα μισά του δρόμου σκέφτηκα ότι είναι καιρός να αρχίσω κι εγώ τα Λεξοτανίλ! Το εναλλακτικά συγκινητικό και ευπρόσδεκτα κυνικό φινάλε διασκεδάζει τις εντυπώσεις The International (Από 19/03): Η νέα σκηνοθετική δουλειά του Tom Tykwer είναι ένα κοσμοπολίτικο συνομωσιολογικό θρίλερ αλά ‘70s, που έχει μεν λίγο από όλα στο μίξερ, αλλά παραδόξως τα υλικά δένουν μεταξύ τους και το αποτέλεσμα απέχει χιλιόμετρα από την κατηγορία του αχταρμά. Το καλύτερο ψυχαγωγικό πακέτο που κυκλοφορεί αυτή την περίοδο!

Ταξί! Το μέσο που χρησιμοποιούμε ανεξαρτήτου περιπτώσεως και μας είναι απαραίτητο για τις μετακινήσεις μας ειδικότερα: όταν είμαστε τύφλα μετά από μαραθώνιο -ξέρετε τι- σε club ή σε πίστες, όταν τα «αξιόπιστα» μέσα μαζικής μεταφοράς απεργούν ή πολύ πιο απλά, όταν βαριόμαστε να περιμένουμε και να περιμένουμε το λεωφορείο ειδικότερα αν δεν υπάρχει μετρό ή ηλεκτρικός κοντά στο σπίτι μας (προσωπικές εμπειρίες) οπότε αρκούμαστε στη εύκολη λύση του κίτρινου αυτοκινήτου! Μετά από μια βόλτα με ταξί λοιπόν, ο καθείς μας έχει να πει την δική του προσωπική ιστορία που του συνέβη απ’ τη στιγμή που σήκωσε το χέρι του και φώναξε «ταξιιιιι» μέχρι τη στιγμή που βγήκε απ’ το όχημα! Να λοιπόν κάποια περιστατικά που ήταν και είναι αν μη τι άλλο… συζητήσιμα! «Σύνταγμα; How I get to;»’
Και ναι είναι αλήθεια…Βιαστικός να προλάβω μία συνέντευξη για δουλειά σε κάποια γραφεία στη Βουκουρεστίου και θέλοντας όσο μπορώ να διευκολύνω τον ταρίφα, του λέω «Καλησπέρα! Σύνταγμα παρακαλώ» και ανταποκρίνεται λέγοντας «Καλησπέρα! Πως πάμε;» και δεν εννοούσε φυσικά τι κάνω ή πως είναι ο εσωτερικός μου κόσμος αλλά την εξήγηση της διαδρομής! Τι να ‘κανα λοιπόν του εξήγησα και εν τέλει φτάσαμε στον προορισμό μας με 20 λεπτά καθυστέρηση. Δεν νοείται άνθρωπος-ταρίφας να μη ξέρει που πέφτει το Σύνταγμα! «Γλυφάδα κέντρο - Κέντρο… απόκεντρο» Μετά από clubbing σε μαγαζί της παραλιακής θέλουμε να γυρίσουμε σπίτι και επειδή άνθρωποι είμαστε και πίνουμε και 1-2 ποτηράκια παραπάνω μιας πιάνει το hung over και επειδή δεν παίζει να περιμένουμε το χελωνοτράμ, καταλήγουμε σ’ ένα ταξί. Μετά από λίγη ώρα τα νουμεράκια στο κοντέρ άλλαζαν συνεχώς και γρήγορα και λέω μπαα απ΄ τη ζαλάδα θα είναι ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων! Βρισκόμασταν κάπου στη Βουλιαγμένης και ξαφνικά σταματάει και αρχίζουμε να βγαίνουμε, το γιατί δεν είχα καταλάβει! Μετά κατάλαβα ότι μέχρι Άγιο Δημήτριο ζητούσε 20 ευρουλίνια και επειδή ήμασταν broke καταφύγαμε στο παλιό καλό μετρό! «Αναχωρήσεις – Αφίξεις»
Πριν κάνα 2 χρόνια και σαν άνθρωπος και ‘γω ήθελα να πάω να βρω κάτι φίλους μου που έκαναν ήδη διακοπές στη Ρόδο. Καθώς θα ταξίδευα μόνος μου όμως και για λόγους χρόνου, προτίμησα διαδρομή από αέρος. Για να μη τα πολυλογούμε και επειδή γι’ άλλη μια φορά ο ταξιτζής πρέπει να φταίει(!), αφέθηκε στις γνώσεις του για να φτάσουμε στο αεροδρόμιο από συντομότερο δρόμο σε σχέση με την Αττική οδό. Συντομότερο ξεσυντομότερο το ίδιο μου φάνηκε! Το θέμα είναι ότι έπειτα βρεθήκαμε να κάνουμε γύρω γύρω τα περίχωρα, απ’ το Κωτσόβολο στο ΙΚΕΑ και από ‘κει στο parking μεγάλης διάρκειας! Μάλλον οι αεροπορικές εταιρίες έχουν προβλέψει τέτοια συμβάντα γι’ αυτό και αναγράφεται στα εισιτήρια να παρευρισκόμαστε στο αεροδρόμιο 2 ώρες πριν…

«Χωράνε κι’ άλλοι!» Έπιανα δουλειά στις 9 και επειδή για άλλη μια φορά λεωφορεία και μετρό απεργούσαν, κάλεσα ένα ταξί μπας και έφτανα ποτέ Νέο Κόσμο. Αλλά όπως ήταν αναμενόμενο, δεν ήμουν ο μόνος που χρειαζόμουν μεταφορικό, γιατί με το που ξεκινάμε, άρχισε να γίνεται αισθητή η ζήτησή του. «Νέα Σμύρνη πάτε;» «Πάμε πάμε!» ο ταξιτζής! Λίγο πιο κάτω… «Καλλιθέα!» «Έμπα!». Που να μην έμπαινα ποτέ εγώ! Πρέπει να ‘χαμε κολλήσει στη Συγγρού και η ώρα ήταν 9! Έπειτα η σταγόνα θα ξεχείλιζε το ποτήρι και αφού μπήκε κι ο τελευταίος για Παλιό Φάληρο και πίσω ήμασταν σα σαρδέλες άνοιξα τη πόρτα και βγήκα!
Το περίεργο είναι πως ούτε καν πρέπει να το κατάλαβε ο ταρίφας, αφού έφυγε αμέσως, χωρίς εγώ να πληρώσω! Η ειρωνεία είναι ότι δούλεψα εκεί για ένα τριήμερο, οπότε τζάμπα τόση ταλαιπωρία. Οφείλω να τονίσω ότι δεν είναι κατακριτέα η συμπαθής σε όλους τάξη των ταξιτζήδων(!), άπλα γίνεται εμμέσως πλην σαφώς η αναφορά σε κάποια μάλλον τυχαία και σε καμιά απολύτως περίπτωση επαναλαμβανόμενα περιστατικά!

Τάξη και ασφάλεια. Στο καινούριο μου σπίτι έχω ένα άχρηστο δωμάτιο. Προοριζόταν για δεύτερο υπνοδωμάτιο, αλλά ένεκα έλλειψης ράντζου και λοιπών διακοσμητικών στοιχείων, τελεί χρέη αποθήκης. Σε κάθε γωνιά βρίσκεις πεταμένα ζευγάρια παπούτσια, τη συλλογή με τις τσάντες μου, ρούχα πεταμένα από το προηγούμενο ξενύχτι, ένα πάτωμα γεμάτο σημάδια και αταξίες. Το δωμάτιο αυτό, δεν το πολυπλησιάζω κατά τη διάρκεια της ημέρας, είναι τόσο φορτωμένο και άχρηστο, ξέρω ότι ποτέ δεν θα μπω στον κόπο να το μαζέψω και το αφήνω στη μοίρα του. Όταν όμως έφτασε η στιγμή να μπει το «άρτι αφιχθέν» αρμόνιο στο σπίτι και η αποθήκη να μετατραπεί σε δωμάτιο μελέτης, τα βρήκα «σκούρα». Μπήκα στο χώρο και του έριξα μια ματιά πελαγωμένη. Είχα τόσα να μαζέψω, και καμία ιδέα για το που να τα στοιβάξω. Ξεκίνησα με την γνωστή μου τεχνική. Άνοιξα ένα ντουλάπι και τα πέταξα όλα μέσα. Τα παπούτσια δεν τα έβαλα σε ζευγάρια, οι τσάντες πατηθήκανε από σόλες χιλιοπερπατημένες, τα ρούχα ούτε καν τα δίπλωσα. Κουβάρια και χάος. Τράβηξα την καρέκλα και άπλωσα τα χέρια μου στα πλήκτρα...Πριν βγάλω μια νότα σταμάτησα. Ένιωθα ένα βάρος μέσα στο δωμάτιο, κάτι δεν με άφηνε να συγκεντρωθώ. Η παρουσία τους ήταν εκεί κι ας τα είχα κρύψει πρόχειρα, κι ας ήταν εκτός του οπτικού μου πεδίου. Τα πράγματα ήταν πεταμένα κάπου, απλά κρυμμένα και όχι τακτοποιημένα, ήξερα ότι με το άνοιγμα της ντουλάπας θα ερχόταν κατά πάνω μου μια στοιβάδα από υφάσματα και τακούνια. Θα έπεφταν πάνω μου να με πλακώσουν, θα τα ξαναέκρυβα πρόχειρα, θα ξαναπέφτανε και ούτω καθ’ εξής. Πήρα μια βαθιά ανάσα και έβαλα μια τάξη. Ταξινόμησα τα παπούτσια ανά ζεύγος, δίπλωσα όλα τα ρούχα και τα επέστρεψα στα συρτάρια τους. Κατά βάθος μου άρεσε η τάξη. Στη ζωή μου είχα μάθει να κρύβω και να κρύβομαι. Να βρίσκω πρόχειρες λύσεις, απλά για να ξεγελάσω τον εαυτό μου, να δώσω μια ευτελή παράταση. Και όλα αυτά, αργά η γρήγορα βγαίνανε. Με τον χειρότερο και πιο βίαιο τρόπο, εκεί για να με αποσπάσουν από οτιδήποτε θα μου έφερνε χαρά και ηρεμία. Κουράστηκα να κρύβομαι σου λέω...Μια φωναχτή τάξη θα βάλω στη ζωή μου και μετά θα κάτσω να μελετήσω τη συνέχειά της.

«Συμπτώσεις» Είναι κάτι απλά τυχαίο ή κάτι παραπάνω; Συμπτώσεις... Σε όλους μας, σε άλλους πολύ σε άλλους λίγο, έχουν συμβεί. Οι απόψεις για το θέμα αυτό πολλές, ενώ τα παραδείγματα ακόμη περισσότερα και μέρος και της δικιάς μας ζωής. Βγαίνεις να πας μια βόλτα και συναντάς έναν παλιό σου φίλο ή έναν πρώην σου, που και ραντεβού να είχατε δώσει αμφιβάλλω αν θα συναντιόσασταν στο συγκεκριμένο σημείο! Πέφτεις πάνω σε κάποιον γνωστό σου μετά από πολύ καιρό, για τον οποίο μιλούσες με την κολλητή σου μόλις χθες! Μια Παρασκευή, που αποφασίζεις να πας σινεμά ενώ τόσα χρόνια πήγαινες το Σάββατο, γνωρίζεις τον έρωτα της ζωής σου! Είναι όλα αυτά και άλλα τόσα παραδείγματα τυχαία γεγονότα; Εγώ, προσωπικά, αρνούμαι να το πιστέψω.. Σύμφωνα με την πασίγνωστη φράση του Coelho στον Αλχημιστή «Όταν θέλεις πάρα πολύ κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις». Τέτοιου είδους γεγονότα φαίνεται σαν να προχωρούν πέρα από αυτό που θεωρούμε τυχαίο. Λες και είναι προδιαγεγραμμένα, λες και η ζωή μας καθοδηγείται από κάποια ανεξήγητη δύναμη. Είναι λοιπόν, πέρα και πάνω από μας; Είναι ασύνδετα και άσχετα γεγονότα που γίνονται τυχαία ή μια αλυσίδα που κάποια στιγμή αποκτά νόημα; Άλλωστε για να συμβούν, οι πιθανότητες είναι ελάχιστες και αυτό είναι που τα κάνει ασυνήθιστα και ανεξήγητα. Αν είχες βαδίσει πιο γρήγορα ή αν είχες διαλέξει άλλη διαδρομή ή ακόμη κι αν πήγαινε πιο αργά αυτός που συνάντησες στη γωνία καθώς έστριβες τίποτα δεν θα είχε συμβεί. Κι όμως συνέβη! Συγκεκριμένη εξήγηση για όλα αυτά δεν υπάρχει και ούτε πιστεύω πως θα υπάρξει. Η δική μου αντίληψη είναι πως οι συμπτώσεις ως γεγονότα αυτές καθαυτές είναι κάτι το ανεξέλεγκτο, το απροσδόκητο. Όμως, το γεγονός ότι δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είμαστε έρμαια αυτής της δύναμης. Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο.. Μια σύμπτωση (είτε αφορά σε μια απλή γνωριμία είτε σε γεγονότα που σου αλλάζουν τη ζωή), «μπαίνει» στη ζωή μας την συγκεκριμένη στιγμή για να μας δώσει την αφορμή για κάτι καινούριο, για έναν διαφορετικό τρόπο να βλέπουμε και να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα. Επομένως, το πώς θα αντιδράσουμε και θα εκμεταλλευτούμε αυτό που συνέβη αποτελεί δική μας υπόθεση. Τα συμπεράσματα, λοιπόν, και η απάντηση στο ερώτημα είναι δικά σας…

Ξύπνησε απότομα και το φανελάκι του είχε ενωθεί με το σώμα του. Το σεντόνι φάνταζε να είχε πριν λίγο βγει από το πλυντήριο. Τι εφιάλτης! Έβγαλε το φανελάκι του και σφούγγισε με αυτό το μέτωπό του. Σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς το μπάνιο, έπρεπε να κάνει ένα ντους. Η ουσία ήταν ότι για ακόμα μια βραδιά τα παπούτσια ήταν εκεί, πίσω από την πόρτα που εμποδίζει όποιον θέλει να μπει στο «Δωμάτιο με τα Μυστικά». Και έπρεπε να κάνει κάτι γι’ αυτό. Έπρεπε να μπει στο δωμάτιο... ακόμα κι αν αυτό θα σήμαινε το τέλος της ζωής του! Τα παπούτσια του είχαν γίνει έμμονη ιδέα. Είχαν στοιχειώσει ακόμα και τα όνειρα του. Τράβηξε το παραβάν του λουτρού και έβγαλε μια κραυγή. Ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια έστεκε περήφανο μέσα στη μπανιέρα. Έξαφνα ένιωσε κάτι στον αριστερό του αγκώνα. Στην ταραχή του είχε χτυπήσει το χέρι του στον νιπτήρα δίχως να το καταλάβει. Έτριψε τον αγκώνα του, βγάζοντας ένα μουγκρητό. Η ταραχή είχε δώσει τη θέση της στον πόνο. Άλλωστε, τα παπούτσια στη μπανιέρα ήταν δικά του, τα είχε ξεχάσει εκεί από τότε που είχε πάει για μπάσκετ με τον Τζέισον και τον Εμίλιο – φίλοι του από το σχολείο και οι δύο, οι μόνοι με τους οποίους είχε διατηρήσει επαφές. Αλήθεια από πότε είχε να κάνει μπάνιο; Μετακίνησε τον ιμιτασιόν πίνακα του Bocioni και χούφτωσε το ζεύγος κλειδιών που ήταν κρεμασμένο σε μια πρόκα καρφωμένη στον τοίχο. Κινήθηκε ευθύς προς τις σκάλες. Ανέβαινε... ανέβαινε... ούτε και ο ίδιος ξέρει πόση ώρα ανέβαινε. Όλο αυτό το σκηνικό του έφερνε μια περίεργη και γνώριμη αίσθηση- αυτή που μπορείς να πεις μόνο στα γαλλικά. Σχεδόν όλα ήταν ίδια με το όνειρό του. Μόνο το βουητό απουσίαζε. Κι αν ήταν όντως μόνο το βουητό αυτό που απουσίαζε; Αν όταν άνοιγε την πόρτα τα παπούτσια εξαπέλυαν ένα σμήνος από μύγες που θα μασουλούσε κάθε όργανο του οργανισμού του μέχρι να τον εξολοθρεύσει; Αν... αχ αυτά τα αν. Είναι σαράκια που ροκανίζουν τον εγκέφαλο του καθενός μας. Πόσες φορές ο Έντουαρντ δεν είχε κάνει σκέψεις που ξεκινούσαν με το αν. «Αν δεν είχα φύγει για εκείνο το ταξίδι, ίσως η Κάθριν να μην με παρατούσε. Αν είχα μείνει, ίσως να ήταν ακόμα μαζί μου. Ίσως να μην έχανα ότι είχα και δεν είχα σε εκείνη τη διαολεμένη παρτίδα στο Ατλάντικ Σίτυ. Αν είχα μείνει...αν...» Τα «αν» έχουν οδηγήσει στην καταστροφή εκατομμύρια ανθρώπους. Αλλά από την άλλη, χωρίς τα «αν» θα ήμασταν χαμένοι. Δε θα είχαμε κανένα ουσιαστικό λόγο να συνεχίσουμε να ζούμε, να συνεχίσουμε να προχωρούμε μπροστά. Το «αν» που απασχολούσε τώρα τον Έντουαρντ είχε να κάνει με την πόρτα του «Δωματίου με τα Μυστικά». Κάτι μέσα του, του έλεγε πως αν την άνοιγε θα έθετε σε κίνηση μια σειρά γεγονότων που θα οδηγούσε σε πολύ άσχημη κατάληξη για τον ίδιο. Αν όμως δεν την άνοιγε, ήξερε πως τα παπούτσια θα τον βασάνιζαν για το υπόλοιπο της ζωής του, πως θα περνούσε τα γεράματά του σε ένα καλύβι μόνος του, αναρωτώμενος τι θα συνέβαινε αν τελικά είχε ανοίξει την πόρτα. Κι αυτό ήταν ένα «αν» που δεν ήθελε να κουβαλά στο κουφάρι του, όταν θα παρέδιδε την ψυχή του στον Κύριο - αυτόν που τόσο λάτρευε και κάθε δύο εβδομάδες δοξολογούσε με την παρουσία του, στη λειτουργία του πατέρα Ντίκινσον. Ήταν πλέον έξω από την πόρτα. Τα παπούτσια ήταν ακόμη εκεί - δεν χρειάστηκε ούτε να κοιτάξει τον καθρέφτη, ούτε να σκύψει, το ήξερε! Έβγαλε με το αριστερό του χέρι το περίστροφό του από το θηκάρι και με το δεξί έστριψε τα κλειδιά μια φορά. Στραβοκατάπιε δυό φορές και σκέφτηκε πως ίσως ήταν η τελευταία φορά που ο οργανισμός του παραδιδόταν στις επιταγές, αυτού του ενοχλητικού τικ. Και ξαφνικά, ένιωσε μια ηρεμία να πλημμυρίζει τον οργανισμό του. Το είχε πάρει απόφαση. Έστριψε το κλειδί ακόμα μια φορά και έσπρωξε την πόρτα. Και τότε κατάλαβε... Το περίστροφο έπεσε από το χέρι του...

Όλο υποσχέσεις. Μικρές προτάσεις που όλοι λένε και κανείς δεν ξέρει το γιατί. Έχω βαρεθεί να ακούω ότι η ταινία θα είναι συναρπαστική, ότι η μπαταρία δεν θα τελειώσει, ότι η γάτα δεν θα φύγει, ότι θα πάμε βόλτα, ότι δεν θα αργήσεις, ότι θα πάω στην Άνδρο, ότι όλα θα πάνε καλά. Κουράστηκα να τα ακούω όλα αυτά, λες και μου προσφέρουν κάτι. Κάθομαι ώρες μπροστά στον υπολογιστή και κάνω σχέδια, σέρνω τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο, κουράζομαι, κλείνω τα μάτια και φεύγω. Η μόνη υπόσχεση που αργά η γρήγορα θα πραγματοποιηθεί είναι το Καλοκαίρι. Ήδη, ο Ήλιος τρυπώνει από παντού τώρα τελευταία. Μπαίνει από τα παράθυρα, από την κλειδαρότρυπα, από τις χαραμάδες και από τα μάτια.
Μάλλον το κάνει επίτηδες, γιατί δεν τον αντέχω, σε συνδυασμό με την Αθήνα. Με κάνει να θέλω να τον κυνηγήσω αλλού, να βγω στις πιο πράσινες παραλίες και να ντυθώ με τα πιο ανάλαφρα φορέματα. Με κάνει να θέλω να περάσω κεράσια για σκουλαρίκια στα αυτιά μου και να φάω ένα οικογενειακό παγωτό βλέποντας τα σύννεφα να αραιώνουν. Έτσι μου έρχεται να κλέψω ένα ποδήλατο, να, αυτό το κόκκινο του γείτονα, που το χει αραγμένο στο δέντρο, και να αρχίσω να κατηφορίζω. Να κουνάω τα πόδια μου σαν την Αλίκη Βουγιουκλάκη και να στριφογυρίζουν οι ορθοπεταλιές. Αλλά ακόμα κι αν η καταραμένη εξεταστική με αναγκάσει να μείνω στην καταραμένη Αθήνα λίγο ακόμα, ζητάω κάτι πιο απλό. Καλώ όποιον έχει όρεξη για αμπελοφιλοσοφίες και μαύρη μπύρα να έρθει στο δυαράκι μου. Θα βγούμε στη βεράντα ξάπλα στην πολυθρόνα με τα πόδια πάνω στο κάγκελο και θα ψάχνουμε για αστέρια. Η μουσική υπόκρουση ίσως να είναι Moby, ίσως πάλι να είναι Μίκρο ή Bluetech. Αν και, μεταξύ μας, προτιμώ τη συμφωνία τριζονιών και γκιόνηδων. Μπορεί να μας πάρει και ο ύπνος εκεί έξω και να ξυπνήσουμε το πρωί από τον καυτό ήλιο. Θα μου αρέσει, στ΄ ορκίζομαι. Μετά θα τα μαζέψουμε και θα πάμε για camping, έτσι, για να ζηλεύουν μερικοί μερικοί και θα στήσουμε τις αιώρες μας. Εκεί δεν θα χρειάζεται να ψάχνουμε για αστέρια, θα είναι εκεί έτσι κι αλλιώς. Θα γίνουμε πάλι παιδιά με πολύχρωμα μαγιό και ποδοβολητά στην άμμο. Θα τρώμε καρπούζια και ροδάκινα, με τα ζουμιά να στάζουν στα αλατισμένα σώματά μας. Θα παίζουμε ρακέτες και θα μαυρίζουμε. Μόνο φωτογραφίες δεν θα βγάλουμε, γιατί θα ξέρουμε πως αυτό που ζούμε είναι για πάντα, δε θα μας λείψει. Και μετά θα φύγουμε κι από κει. Και θα πάμε που; Δεν με ενδιαφέρει, αρκεί να είναι πάντα καλοκαίρι. Εκεί που οι υποσχέσεις κανενός δεν με αγγίζουν κι εκεί που τα ψέματα φανερώνονται και αστράφτουν. Τότε θα γυρίσω τη μαυρισμένη μου πλάτη και θα κάνω πως δεν ξέρω.

Ένα ωραίο απόγευμα του Σαββάτου, αποφασίζεις αντί να βγεις μες το κρύο και τη βροχή, να δεις μια αμερικάνικη ταινία, έτσι για να περάσει η ώρα σου. Γεμάτος χαρά φτιάχνεις ποπ- κορν και σκεπάζεσαι με μια κουβέρτα. Πατάς το play και η περιπέτεια ξεκινάει...Αν μέχρι το τέλος της ταινίας δεν νιώθεις ότι ζεις σε λάθος κόσμο... μάλλον σε πήρε ο ύπνος! Να λοιπόν τι θα έπρεπε να συμβαίνει στον κόσμο μας, σύμφωνα πάντα με τις ταινίες από το Hollywood: Στο πορτοφόλι μας υπάρχει πάντα το ακριβές ποσό για το ταξί, και όλοι είμαστε αρκετά γενναιόδωροι για να μην ζητήσουμε ρέστα. Όλοι μπορούμε να προσγειώσουμε ένα αεροπλάνο, αρκεί -φυσικά- να μας δίνουν τις κατάλληλες οδηγίες. (Κοίτα να δεις που έχω και άλλα ταλέντα τελικά!) Το make-up είναι πραγματικά αδιάβροχο και τίποτα, μα τίποτα, δε μπορεί να χαλάσει το σαγηνευτικό μας βλέμμα. Το ψυγείο της κουζίνας εκτελεί και χρέη φωτιστικού. Αν πεινάσεις τη νύχτα, αρκεί να ανοίξεις το ψυγείο, και θα φωτιστεί όλο το σπίτι. Και πού ξέρεις; Μπορεί να πιάσεις και έναν πληρωμένο δολοφόνο ενώ φτιάχνεις ένα σνακ. Τα τηλεοπτικά νέα πάντα, μα πάντα, προβάλλουν μια είδηση της τελευταίας στιγμής, που -ω τι τυχαίο- θα αλλάξει τη ζωή μας. Οδηγάμε το super αυτοκίνητο, δε μας τελειώνει ποτέ η βενζίνη, ενώ ακόμα και αν πέσει επάνω μας φορτηγό, συνεχίζουμε να τρέχουμε πάνω από το όριο ταχύτητας. Για αστυνομικούς ούτε λόγος φυσικά! Ο αδύναμος ανθρωπάκος που όλοι περιφρονούν θα σώσει τη μέρα και θα αναδειχτεί ήρωας, ενώ οι ματσό τύποι θα έχουν γίνει τροφή για τους καρχαρίες. Οι κανόνες ευγένειας δε θα έπρεπε να υπάρχουν...Για του λόγου το αληθές, στις ταινίες δεν χρειάζεται ποτέ να πεις «γεια» ή «αντίο» στο τηλέφωνο, αλλά αντίθετα, μπαίνεις κατευθείαν στο θέμα. Ο χρόνος είναι χρήμα. Κυριολεκτικά. Και ο πόνος όμως λειτουργεί αντίστροφα στον κόσμο του Hollywood: αν σε πατήσει δεινόσαυρος δε θα παραπονεθείς, ενώ αν σου καθαρίσουν τις πληγές με Bedadin, θα σε ακούσει ολόκληρη η Καλιφόρνια. Ή Αθήνα στην περίπτωσή μας. Όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν Bruce Lee, αφού ακόμα και αν μας επιτεθούν, θα εξολοθρεύσουμε τους εκπαιδευμένους νίντζα έναν-έναν και με μια κλοτσιά στα γόνατα. Το κακό παιδί κρύβει μέσα του έναν χορευτή. Και φυσικά συμβιβάζεται πάντα με την «εξουσία». Κατά βάθος, όλοι μας είμαστε γεννημένοι χορευτές. Γι' αυτό, μπορούμε να χορέψουμε κλακέτες στη μέση της Ερμού, αφού όλοι ξέρουν τα βήματα και μπορούν να μας συνοδεύσουν. Βέβαια, να μην ξεχάσουμε τον παππούλη μουσικό που θα παίξει και την ανάλογη, ταιριαστή πάντα, μελωδία. Ο κακός πεθαίνει πάντα τρεις φορές. Ο καλός πάλι δεν πεθαίνει με τίποτα, τουλάχιστον όχι μέχρι να εξολοθρεύσει και το τελευταίο κακοποιό στοιχείο που απειλεί τον ήρωα. Σε καμία περίπτωση όμως δε γίνεται να μην δώσει έναν συγκινητικό επιθανάτιο λόγο. Αν είσαι κλειστοφοβικός, μην ανησυχείς. Ακόμα και τα ασανσέρ έχουν ειδικές διεξόδους που συνδέονται με το υπόλοιπο κτίριο. Αν ακούσεις θορύβους τη νύχτα, είναι απολύτως λογικό να σηκωθείς από το ζεστό σου κρεβάτι και να ψάξεις να δεις τι κάνει τόση φασαρία. Απ' ότι φαίνεται υπάρχει μόνο ένα είδος αληθινού καφέ. Ξέχνα λοιπόν τους espresso και τα freddoccino, και πιες έναν σκέτο, άνοστο, «γαλλικό» καφέ. Μιας και η δική μου η ζωή είναι κάτι λιγότερο από τέλεια, λέω να σταματήσω να βλέπω ταινίες. Εσύ;

Δε θα σε κουράσω με μακροσκελείς προλόγους φίλτατε αναγνώστη. Θα σε ενημερώσω απλά, ότι από τη σελίδα τούτη θα έχεις την τιμή να ενημερωθείς για την αληθινή ιστορία του τέταρτου μάγου με τα δώρα, του Θανάση. Είχε σουρουπώσει και όλα ήταν ήσυχα, στο στάβλο που φιλοξένησε τη Θεία Γέννηση. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στεκόταν άκαμπτος κι αψύς στην είσοδο, ο Ιωσήφ μπεκρόπινε σε μια γωνία και η Παναγία έπλεκε ένα φωτοστέφανο για τον μονογενή της. Την ομαλή ροή των πραγμάτων τάραξε η εμφάνιση 4 εκκεντρικών φιγούρων. Ήταν οι μάγοι με τα δώρα. Ο Μελχιόρ, ο Κασπάρ, ο Μπαλτάζαρ κι ο Θανάσης «Ήρθαμε!», αναφώνησε περιχαρής ο Κασπάρ «Μαρία, χικ, Χριστούγεννα δεν έχουμε; Χικ! Τι θέλουν εδώ τα καρναβάλια;», απόρησε ο Ιωσήφ στο θέαμα των πλουμιστών ενδυμασιών των μάγων. «Σιωπή, Ρούκουνα» είπε ο αρχάγγελος Γαβριήλ. «Αυτοί εδώ είναι οι 4 μάγοι με τα δώρα και ήρθαν τον Ιησού να προσκυνήσουν. Πώς βρήκατε το δρόμο;», είπε απευθυνόμενος στους μάγους «Είχαμε για οδηγό μας το Ρούντολφ από εδώ», είπε ειρωνικά ο Θανάσης, δείχνοντας τον Ιωσήφ που ευτυχώς ήταν στουπί και δεν αντελήφθη το μέγεθος της προσβολής. «Πως λες να φτάσαμε; Ρωτήσαμε για οδηγίες στο δρόμο. Μέχρι τη μέση είχαμε το GPS, αλλά μετά έπιασε συννεφιά. Anyway. Που είναι ο μπέμπης;», ρώτησε ο Θανάσης «Συγχωρέστε τον για την αυθάδεια του. Πείτε μας σας παρακαλώ που είναι ο υιός του Θεού», πετάχτηκε ο Μελχιόρ, σώζοντας την κατάσταση, καθώς ο Γαβριήλ είχε ήδη αρχίσει να αλληθωρίζει . Ο τελευταίος τους οδήγησε λίγο παραπέρα, στο σημείο που έστεκε η Παναγία «Ω κεχαριτωμένη, τούτοι εδώ οι μάγοι ήρθαν από μίλια μακριά να προσκυνήσουν τον υιό σου», είπε με στόμφο ο Γαβριήλ Η Παναγία τους κοίταξε υποτιμητικά από πάνω μέχρι κάτω. «Έπρεπε να τους πεις να βγάλουν τα παπούτσια τους πριν μπουν…θα φέρουν κοπριά απέξω και θα λερώσουν τη δική μας. Τς, τς, τς. Τελοσπάντων εκεί είναι το παιδί μου. Τραβάτε και κάντε γρήγορα ότι είναι να κάνετε, γιατί πρέπει πάλι να τον θηλάσω. Αχόρταγο είναι! Ήθελα να ‘ξερα που έμοιασε...». Οι μάγοι προχώρησαν και είδαν το θείο βρέφος να υπογράφει τη σύμβαση κατασκευής της Αττικής Οδ…εεεε…να λαγοκοιμάται στην ψάθινη κούνια του. Άπλετο φως χυνόταν πάνω από το κεφάλι του και γύρω του έστεκαν σεραφείμ, χερουβείμ, εριρέμ, τεριρέμ και νενενά, χαίρε Δέσποινα! Μπροστά στο μαγικό αυτό θέαμα οι μάγοι δε μπορούσαν παρά να κάνουν το τετράγωνο τους – ο Χριστός δεν είχε σταυρωθεί ακόμα και έτσι οι πιστοί δεν ήξεραν ποιο σχήμα πρέπει να «κάνουν» . Στη συνέχεια οι μάγοι ένας ένας, πλησίασαν το βρέφος κι αφού υποκλίθηκαν του προσέφεραν δώρα. Ο Μελχιόρ προσέφερε χρυσό. Ο Κασπάρ ασήμι. Ο Μπαλτάζαρ σμύρνα. «Τι να τις κάνει μωρό παιδί τέτοιες μαλ....;», έκραξε ο Ιωσήφ, μα ως συνήθως όλοι τον αγνόησαν – ακόμα και οι Γραφές τον έχουνε...γραμμένο!- «Εσύ Θανάση, τι έφερες;»,ρώτησε με βλοσυρό ύφος ο αρχάγγελος Γαβριήλ «Ναι Θανάση, εσύ τι έφερες;», κάγχασε ο Μπαλτάζαρ που κατά βάθος ήταν μεγάλη μουσίτσα. «Εγώ...να...έφερα...δηλαδή...ε...δεν έφερα τίποτα», ψέλλισε ο Θανάσης «Πως;;;», αναρωτήθηκε έκπληκτος ο Γαβριήλ «Ε να...σκέφτηκα...Θεός είναι αυτός...όλα δικά του τα έχει...τι να του έφερνα; Κι έτσι...δεν έφερα τίποτα», πρόσθεσε με απολογητικό ύφος ο Θανάσης «Τι είπες καταραμένε; Είναι Χριστούγεννα!!! Ακόμα και οι μισθωτοί του δημοσίου, που βρίσκονται στον πάτο της ιεραρχίας των πλασμάτων, παίρνουν διπλό μισθό σα δώρο Χριστουγέννων κι εσύ αφήνεις τον υιό του Θεού χωρίς δώρο χρονιάρες μέρες;;; Έξω από δω αναθεματισμένε!! Φύγε να μη σε βλέπω μπροστά μου! Και θα φροντίσω κανείς ποτέ να μη μάθει ότι ήσουν εδώ σήμερα! Ο κόσμος θα μάθει ότι ήρθαν να προσκυνήσουν τρεις σοφοί, τρεις βασιλιάδες φουμ φουμ φουμ κι εσύ θα χαθείς στο φαράγγι της λήθης!!! Έξω τρισκατάρατε!!!», φώναξε ο Γαβριήλ και οι φωνές του ακούστηκαν στα πέρατα της γης. Και έτσι έγινε. Ο Θανάσης, ο τέταρτος μάγος, έφυγε με σκυμμένο το κεφάλι από το στάβλο. Μπορεί στη συνέχεια να έπαιξε για πέντε χρόνια δεξί εξτρέμ στη Beitar Ιερουσαλήμ και να μάγεψε το κοινό με τα τακουνάκια του, τα σουτ- αγγούρι και τις κεφαλιές- τσιπούρα του, αλλά το όνομα του χάθηκε από τις σελίδες της ιστορίας και αν δεν έπιανες στα χέρια σου αυτό το τεύχος του Chill Out, θα αγνοούσες κι εσύ την ύπαρξή του...τώρα πλέον ξέρεις...καλά Χριστούγεννα λοιπόν αγαπημένε αναγνώστη… Η ζωή μας μια ... ταινία Δηλώνω μεγάλη φαν των ρομαντικών φιλμ. Κάθε που πήγαινα στο βίντεο κλαμπ, έψαχνα για ότι πιο γλυκερό, χαζοχαρούμενο, κοριτσίστικο, τρυφερό και συγκινητικό κυκλοφορεί. Εφοδιαζόμουν με τόνους ποπ κορν και στο τέλος κάθε ταινίας, κατέληγα να κλαίω και να βρίζω την άδικη την τύχη που εμένα, ποτέ δε μου έχει φερθεί τόσο γενναιόδωρα, ποτέ δεν με έχει ανταμείψει με τον πρίγκιπα του παραμυθιού και το ιδανικό love story. Είπα να το γυρίσω, σε σειρές μπας και μου αλλάξει η διάθεση, και ξεκίνησα να παρακολουθώ φανατικά «Τα Φιλαράκια». Και πάλι όμως, στο τέλος κάθε επεισοδίου, ένιωθα ένα τρομερό κενό. Δεν μπορούσα να καταλάβω, γιατί να μην μένω στην ίδια πολυκατοικία με τους κολλητούς μου, γιατί να μην έχουμε όλοι αυτό το φοβερό χιούμορ που τα κάνει όλα ιδανικά, γιατί να μην υπάρχει κανένα ουσιαστικό πρόβλημα να με απασχολεί πέραν του αν θα έχω για κατοικίδιο μία κότα ή αν θα μείνει το ποδοσφαιράκι στο σπίτι. Άρχισα να νιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά με την πάρτη μου, ότι είμαι αντικοινωνική ή ότι στην καλύτερη περίπτωση κανείς δε με χωνεύει, ενώ όλοι γύρω μου κάνουν τις ζωές τους, να μοιάζουν με καλογυαλισμένη κομεντί. Και μετά, σταμάτησα να παρακολουθώ και «Φιλαράκια». Το γύρισα στο "Sex and the City". Έβλεπα όλες τις κολεξιόν να περνάνε από μπροστά μου σε κλάσματα δευτερολέπτου, τα πάρτι να δίνουν και να παίρνουν, ενώ τα κρεβάτια ποτέ δεν ήταν άδεια. Ώσπου συνειδητοποίησα ότι καμιά γυναίκα δεν μπορεί να είναι τόσο αργόσχολη και συγχρόνως να αγοράζει κάθε εβδομάδα και άλλο ζευγάρι Jimmy Choo, οπότε το έκοψα και το "Sex and the City". Πέρασα μια φάση κατά την οποία οι μόνες ταινίες που έμπαιναν στο σπίτι ήταν θρίλερ, κινούμενα σχέδια, και ντοκιμαντέρ, για τους πιο τολμηρούς. Και μια ωραία μέρα, με χτύπησε κάτι στο κεφάλι. Ξαφνικά τα κατάλαβα όλα. Λυπάμαι που θα σας φανερώσω αυτή την τόσο καλοστημένη παγίδα που μας έχουνε στήσει άπαντες, αλλά νιώθω υποχρεωμένη να το κάνω. Η ζωή μας δεν είναι ταινία. Και ούτε θα γίνει ποτέ. Ποτέ δεν θα λαμβάνουμε κάθε μέρα δώρα από τον φίλο μας, ποτέ δεν θα συνειδητοποιήσει ξαφνικά όλος ο κόσμος πόσο ταλέντο έχουμε και θα μας προσλάβει στην δουλειά που πάντα ονειρευόμασταν, ποτέ δεν θα ήμαστε κάθε μέρα μες στην τρελή χαρά. Πάντα τα πράγματα θα είναι λίγο λιγότερο παραμυθένια και εμείς κάτι λιγότερο από πρωταγωνιστές του «Ημερολόγιο». Και τι πειράζει; Η ζωή μας δεν είναι μια καλογυρισμένη ταινία. Η ζωή μας, όπως έλεγε και ο φίλος μου ο Παπακαλιάτης, είναι μια βόλτα. Μια βόλτα, τη διαδρομή της οποίας εμείς επιλέγουμε και ο προορισμός ελάχιστα μετράει. Μια βόλτα που σίγουρα θα έχει ωραία τοπία, αλλά είναι και εξίσου πιθανό να πατήσεις τη μπανανόφλουδα που κάποιος ανίδεος πέταξε κάτω. Μια βόλτα που μπορεί αυτοί που σε συνοδεύουν να μην είναι πάντα ετοιμόλογοι και τέλειοι, αλλά είναι εκεί, σου κρατάνε το χέρι για να πάτε παρέα παντού. Και είναι αυτή η βόλτα που σε κάθε της στιγμή σου θυμίζει πως οι ταινίες καμία σχέση δεν έχουν με τη ζωή. Αλλά πολύ θα το ‘θελαν! Δεν σας έτυχε ποτέ να διαβάσετε κάτι και να θέλετε να τα «χώσετε» σ’ αυτόν που το έγραψε; Ε λοιπόν, αυτό κάνω εγώ! Τα «χώνω» στους άλλους συντάκτες του περιοδικού. Είμαι ο προπονητής της εξέδρας, ο άνθρωπος που τα ξέρει όλα! Αφού διαβάσετε, λοιπόν, τα κείμενα, ελάτε να συμφωνήσετε μαζί μου! Ρε ας ήμουν εγώ αρχισυντάκτης...

Α) Ο τύπος φτιάχνει cd με ρομαντικά τραγούδια για να το δώσει στη κοπέλα που του αρέσει και στην εκδρομή γίνεται τύφλα με τους κολλητούς του... Β) Η κοπελιά, παρόλο που ο άλλος κάθεται και μπεκροπίνει τις πρώτες μέρες με τους φίλους του, δέχεται να συνεχίσουν οι δύο τους γιατί πιστεύει ότι έχει τύψεις και όχι αντρικές ορμόνες... Και εγώ αναρωτιέμαι: α) από πότε αφήνουμε γυμνασιόπαιδα να γράφουν σε φοιτητικό περιοδικό για τη 3μερη στη Πάτρα;β) ο γυμνασιάρχης έπαθε εγκεφαλικό όταν κατάλαβε ότι λείπουν δύο μαθητές; Σκέψεις και ιστορίες. Η ιστορία: Ο τύπος που τη πέφτει όλο το βράδυ της πρωτοχρονιάς στο γκομενάκι με το κόκκινο φόρεμα, επιτέλους βγήκε off από το ποτό... (μα τι ήπιε ο π..της;) Έρχεται και μου λέει πόσο απογοητευμένη είναι από την ανωριμότητα κάποιων (χεχεχε). Μετά από μισή ωρίτσα, είμαστε στη τουαλέτα. Μου παραδέχτηκε βέβαια, πως αν δεν είχε πιει ο άλλος, δε θα γινόταν τίποτα μεταξύ μας και μία σκέψη πέρασε από το μυαλό μου. Μετά έσκασε με όλη τη δύναμή της τη πόρτα στη μούρη κάποιου άτυχου και... Η σκέψη: Αν μετά το έπαιζα τύφλα, λες να έριχνα και την Άση; Έχω ακούσει ότι είναι ψυχοπονιάρα. Προτάσεις για βιβλιοφάγους…
Όταν διαβάζουμε ένα λογοτεχνικό βιβλίο πρέπει να αποφεύγουμε κακές συνήθειες όπως: 1) να σημειώνουμε με κίτρινο μαρκαδοράκι σημεία που θεωρούμε σημαντικά 2) να διαβάζουμε μόνο τα 5 πρώτα κεφάλαια 3) να το κάνουμε σμίκρυνση και να το πετάμε.

“Barbie Vs Ken, Red Alert 22” Η ηρωίδα είναι πλέον 22 ετών, κοντεύει να τελειώσει τη σχολή και πρέπει επιτέλους να κάνει σοβαρή σχέση. Οι εχθροί είναι πολλοί και δύσκολοι. 18χρονες πρωτοετείς ανώριμες και έτοιμες για νέες εμπειρίες, 30άρες ώριμες και έτοιμες για όλα, οι κολλητοί – ρεμάλια του Ken, η κολλητή κολλημένη με το Ken. Tips: Κάντε του δώρο το Pro 2008 που θα βρείτε στη τρίτη πίστα και βάλτε τη κολλητή σας να τη πέσει στο μπακούρι το φίλο του στη πέμπτη. Cheats: Visit the plastic surgery clinic και δοκιμάστε μία μικρή αλλαγή στην αρχή του παιχνιδιού. Θα κερδίσετε μία extra life. Μόδα: Πιτζαμωθείτε! Αν είσαι κοπελίτσα: Τα αγόρια είναι γαϊδούρια! Αντί να τους νοιάζει τι πιτζάμα φοράς τη πρώτη νύχτα, το μόνο που σκέφτονται είναι αν θα τη βγάλεις. Αν είσαι αγοράκι: Τα κορίτσια είναι περίεργα… Αν σε αφήσουν να βγάλεις τις πιτζάμες, σε αναγκάζουν να βγάλεις και τις κάλτσες σου (ναι, ακόμα κι αν κρυώνεις). ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΦΙΛΟΣ Τι πρέπει να έχει ένας άνθρωπος για να είναι αληθινός σου φίλος; Αυτό το ερώτημα είναι εύκολο να απαντηθεί; Στην σημερινή εποχή που οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων έχουν δυσκολέψει δραματικά, σήμερα που οι επιρροές και οι πειρασμοί που υφίσταται κάθε άνθρωπος είναι αμέτρητες και δελεαστικές γίνεται να υπάρξει αληθινή φιλία; Ας ξεκινήσω από τα βασικά και ίσως καταφέρω να καταλήξω σε ένα συμπέρασμα. Αρχικά, ένας φίλος είναι αυτός που στις δύσκολες στιγμές ήταν δίπλα σου, που δεν εξαφανίστηκε όταν τον χρειαζόσουν, που έκανε τα πάντα για να βρίσκεται δίπλα σου ακόμα και αν ήταν μίλια μακριά σου! Ένας φίλος είναι αυτός που θα σε κρίνει. Που θα βγάλει στη επιφάνεια κάθε αρνητικό σου, που θα παλέψει να το διορθώσει και να σε κάνει καλύτερο και αν δεν μπορέσει να σε φτιάξει, απλά θα συνεχίσει να σε αγαπάει με τα ελαττώματα σου. Ένας φίλος πρέπει να σε αγαπάει για αυτό που είσαι, να υποστηρίζει τις επιλογές σου και να σε συμβουλεύει σύμφωνα με την δική του άποψη, αλλά για το δικό σου συμφέρον. Ένας φίλος πρέπει να σε καταλαβαίνει, να σε νιώθει, να μην χρειάζεται να λες πολλά και να έχετε κάνει ολόκληρο διάλογο. Από ένα νεύμα σου να καταλαβαίνει τι σε προβληματίζει και τι θέλεις να του πεις. Στην ερώτηση «είσαι καλά;» το ναι σου να του δίνει ξεκάθαρη απάντηση αν όντως είσαι καλά, αν δεν είσαι καλά και δεν θες να το συζητήσεις ή αν δεν είσαι καλά και πρέπει να τρέξει δίπλα σου. Ένας φίλος είναι αυτός που σε εκνευρίζει, που σε κάνει να μην θες να του ξαναμιλήσεις, που βρίσκεις τις κινήσεις του αδικαιολόγητες και απλά απορείς γιατί να είναι έτσι. Ένας φίλος πρέπει να έχει το θάρρος να σε βρίσει, να σου πει όχι, να σε κάνει να νιώσεις χάλια, να σε κάνει να κλάψεις, αλλά να ξέρει και να ξέρεις ότι αύριο θα μιλήσετε και τίποτα δεν θα έχει αλλάξει. Ένας φίλος είναι αυτός που αγαπάς και σε αγαπάει και ότι και αν κάνεις σε συγχωρεί γιατί απλά δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εσένα. Είναι αυτός που θα σε πληγώσει που θα αναρωτηθείς γιατί τον αγαπάς, αυτός που θα σε κάνει να αμφισβητήσεις την αγάπη του, γιατί απλά τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ένας φίλος είναι αυτός που πάλεψες να τον κατακτήσεις, γιατί ήξερες ότι θα γίνει ο καλύτερος σου φίλος. Αυτός που πάλεψες να τον κάνεις να σε νιώσει δικό του, που του έδειξες ότι πάνω σου μπορεί να στηριχτεί και να σε εμπιστευτεί. Ένας φίλος είναι αυτός που θα κάνεις τα πιο τρελά πράγματα μαζί του και οι στιγμές που θα περάσετε θα μείνουν αξέχαστες αν όχι μόνο σε εσάς αλλά και στους παρευρισκόμενους. Ένας φίλος είναι αυτός που βρίσκει κομμάτι του εαυτού του σε σένα. Που μπορεί να είστε τελείως διαφορετικοί, αλλά κάπως να επικοινωνείτε. Η διαφορά σας να φέρνει συγκρούσεις. Τελικά, ένας φίλος είναι αυτός που εσύ θεωρείς φίλο, δοκίμασε τον, πέρνα καλά μαζί του, μάθε τον… Αν επέλεξες σωστά, να είσαι σίγουρος ότι πάντα θα έχεις έναν άνθρωπο δικό σου, αν όχι, ποτέ δεν είναι αργά να αρχίσεις να ψάχνεις, η ζωή είναι ήδη πολύ μοναχική, πάντα χρειάζεται ένας φίλος…!

ΧΡΟΝΟΣ Ο χρόνος πετάει σαν πενηντάευρο που έφυγε από το χέρι σου μία μέρα που φυσούσε. Πάνω που πίστευες ότι θα το πιάσεις, ο αέρας το έδιωχνε λίγο πιο μακριά. Είναι σαν μόνιμη κακή τύχη, για την οποία δεν μπορείς να γκρινιάξεις σε κανέναν… Εκτός αν μαζευτούμε όλοι μαζί μια μέρα να γκρινιάξουμε… ΝΕΡΟ Ένα πρωί ξύπνησα μεθυσμένος. Όχι χωρίς λόγο. Είχα πιει πολύ το προηγούμενο βράδυ… Ήπια ένα ποτήρι νερό. Αλλά το νερό έπεσε με θόρυβο στο στομάχι μου. Έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον… Aκουγόταν όπως ο θόρυβος που κάνουν τα νερά της βροχής, πέφτοντας στον υπόνομο. Δεν ήπια ξανά νερό εκείνη τη μέρα. Συνέχισα με ουίσκι. Τουλάχιστον έκανε λιγότερο θόρυβο… ΑΤΑΚΕΣ Λατρεύω τις καλές ατάκες. Τους καυστικούς, σαρκαστικούς, έξυπνους διάλογους. Ξέρεις. Με νεύρο. Σαν αυτούς στις ταινίες του “Woody Allen”. Η σαν αυτά που ακούς σε τραγούδι του “Dylan” ή του “Tom Waits”. Αυτό που μου τη σπάει, είναι ότι εγώ δεν το ‘χω. Μπερδεύομαι πάνω στη χαρά της ατάκας που πάω να πω. Τραυλίζω και κουνάω νευρικά τα χέρια μου. Αν δεν ακουστεί όπως το θέλω, κοκκινίζω και κοτσάρω ένα αμήχανο, ηλίθιο χαμόγελο. Μάλιστα μένω με αυτό το χαμόγελο παγωμένο στα δόντια μου, μέχρι κάποιος άλλος να αλλάξει θέμα. Αν ακουστεί καλά ωστόσο… απλά εκβιάζω μία δεύτερη ατάκα που σίγουρα θα παγώσει τα χαμόγελα. ΠΕΤΣΕΤΕΣ Φέτος για διακοπές πήγα στην Κρήτη. Έμεινα σε ξενοδοχείο Στ’ κατηγορίας. Δεν ξέρω καν αν υπάρχει τέτοια κατηγορία, αλλά έτσι μου είπαν. Παρόλο που έμεινα πάνω από 40 μέρες ποτέ δε μου έφεραν καθαρές πετσέτες. Αλλά εγώ δε ζήτησα. Δεν ήθελα να τους αναστατώσω… ΑΝΔΡΑΣ Όταν ένας άνδρας κάνει έρωτα, μπορεί να είναι γλυκός ή σκληρός. Μπορεί να πει ή να κάνει οτιδήποτε μέχρι να τελειώσει. Μετά όμως, θέλει να τον αφήσεις ήσυχο… ΜΕΓΑΛΗ ΕΡΕΥΝΑ Διάβαζα πρόσφατα για μία έρευνα που έλεγε ότι όσο πιο πολύ καθυστερήσει κάποιος να κάνει έρωτα για πρώτη φορά, τόσο πιο ιδιαίτερες ιδέες και επιθυμίες θα έχει σ’ αυτό το άθλημα. Συμφωνώ απολύτως. Για την ακρίβεια θεωρώ πως η καλύτερη ηλικία για να κάνει κάποιος έρωτα για πρώτη φορά, είναι από τα 18 ως τα 20. Έχει αρκετά χρόνια για να εξασκήσει τη φαντασία του μέχρι να το ζήσει και όταν το ζήσει έχει προλάβει τις «ορμές» και τις «ορέξεις» του σε ακμαία διάθεση. ΜΝΗΜΗ Έχω μεγάλο πρόβλημα με τη μνήμη μου. Δε θυμάμαι πολλά πράγματα και αυτά που θυμάμαι τα ξεχνάω εύκολα. Οπότε γράφω ό,τι έχω να κάνω κάθε μέρα σ’ ένα χαρτί. Πράγματα συνηθισμένα, όπως να πάω στη δουλειά, να κάνω ψώνια, να μαγειρέψω, να πάρω τηλέφωνο τη Μαρία ή να πάρω κάνα δώρο στην κοπέλα μου. Συνήθως το αφήνω πάνω στο γραφείο μου. Αν τύχει να χάσω αυτό το χαρτί, τα πράγματα γίνονται πολύ απλά και ευχάριστα… κάθομαι όλη μέρα κλεισμένος σπίτι μου, πίνω και ακούω μουσική. ΚΛΑΜΑ Όταν γεννήθηκα έκλαιγα πολύ. Συνηθισμένο θα μου πεις. Ε, εγώ συνέχισα να είμαι κλαψιάρης για αρκετό καιρό μετά τη γέννησή μου. Ίσως ήταν και χρόνια. Η μάνα μου είχε αγανακτήσει. Μάλλον δεν ήθελα να γεννηθώ. Ήθελα να πεθάνω σαν σπερματοζωάριο. Μισούσα αυτόν τον κόσμο. Ήμουν μωρό με όραμα. Ποιος ξέρει τι έβλεπα τις ώρες που κοιμόμουν. Τώρα που το σκέφτομαι ακόμα μισώ τον κόσμο. Έχω ζήσει όμως και τη γλυκιά πλευρά της ζωής. Σκατά. Μια ζωή αναποφάσιστος είμαι. Απλά αναβάλω ό,τι μπορεί να αναβληθεί και προσπαθώ να περνάω καλά. ΓΥΜΝΟΣ Όταν γράφω, είναι σαν να βλέπω τον εαυτό μου σ’ ένα μεγάλο πάρτι. Όλοι φοράνε τα καλά τους. Άλλοι διασκεδάζουν πραγματικά, άλλοι δείχνουν να διασκεδάζουν πραγματικά και άλλοι θέλουν να φύγουν. Εγώ περιφέρομαι ανάμεσά τους, αλλά είμαι γυμνός. Την περισσότερη ώρα δε με πειράζει. Περνάω καλά. Νιώθω άνετα. Πίνω τα ποτά μου, φλερτάρω, καπνίζω, μιλάω με κόσμο. Δε δείχνουν να τους ενοχλεί. Που και που βλέπω άλλους γυμνούς ανάμεσά τους. Συνήθως τους ρίχνω μια γρήγορη ματιά, αλλά σε γενικές γραμμές τους αποφεύγω. Κάποιες στιγμές, ωστόσο, θα ήθελα ν’ ανοίξει η γη να με καταπιεί. Είναι ο τρόπος που μερικοί σε κοιτάνε. Αδιάκριτα, επιθετικά, επικριτικά. Μ’ αρέσει όμως να είμαι γυμνός. Αφού έβγαλα τα ρούχα μου δεν υπάρχει λόγος να τα βάλω ξανά. Θα προσπαθήσω να τους διώξω, σκέφτομαι. Αρχίζω να επιδεικνύομαι και να φέρομαι πρόστυχα. Ως του θαύματος. Δε μ’ αντέχουν. Σιγά σιγά φεύγουν και τους ακούω να με βρίζουν καθώς απομακρύνονται. Αρχίζω να νιώθω άνετα ξανά. Στέκομαι για λίγο εκεί και παρατηρώ τον κόσμο. Εστιάζω στις ωραίες παρουσίες. Η ζωή είναι ωραία και εγώ είμαι τσίτσιδος από άποψη. Αναμειγνύομαι ξανά μαζί τους. Νιώθω ελεύθερος. Ίσως να μην είμαι. ΣΟΒΑΡΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ Μια σχέση γίνεται «σοβαρή» όταν ο άντρας δώσει τις πρώτες πετυχημένες απαντήσεις σε μικρές και μεγάλες ανασφάλειες της γυναίκας. ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΤΡΑΚΑΡΙΣΜΑ Πριν από μερικούς μήνες τράκαρα με το αυτοκίνητό μου. Το διέλυσα. Πέρασα ένα στοπ χωρίς να σταματήσω. Ήταν μία το βράδυ και συγκρούστηκα με το αμάξι μιας κοπέλας γύρω στα 27. Τώρα βέβαια έχω καινούριο αμάξι, αλλά μου λείπει το παλιό γιατί το είχα από τα 18 μου. Την επόμενη μέρα του ατυχήματος έλεγα σε όλους: «το στοπ δεν φαινόταν», «είχε δέντρο μπροστά του». Σκατά. Η αλήθεια είναι ότι στη θέση του συνοδηγού, δίπλα μου δηλαδή, υπήρχε μια γκόμενα με όμορφα πόδια, βαθύ ντεκολτέ και αχόρταγες ορέξεις. Την είχα γνωρίσει δύο μέρες πριν σ’ ένα μπαρ. Δεν ήθελα να χάσω ούτε δευτερόλεπτο έντονης οπτικής επαφής. Τέλος πάντων. Λίγες μέρες αργότερα, η κοπέλα μου έμαθε (ακόμη ερευνώ αυτό το κομμάτι της ιστορίας) για τη «συνοδηγό» μου και ύστερα από ένα μεγαλούτσικο καυγά με χώρισε. Μικρό το κακό σκέφτηκα. Πέρα από μια μικρή εξάρθρωση του ώμου μου, το τρακάρισμα μου άφησε κληρονομιά το τηλέφωνο της γοητευτικής 27χρονης οδηγού του άλλου αυτοκινήτου. Σαν σωστό αρσενικό, με τα ψυχολογικά μου παρέα, της τηλεφώνησα αμέσως. Βγήκα μαζί της για καφέ, για να ξεπεράσω το χωρισμό μου και για να συζητήσουμε το τρακάρισμα βεβαίως βεβαίως… ένα κρυφό χαμόγελο άστραφτε κάτω από τα μουστάκια της αξύριστης φάτσας μου. Για την άλλη με τα όμορφα πόδια και το ντεκολτέ μην αναρωτιέστε καν. Αφού δεν μπορώ να ελέγξω τα ένστικτά μου, μπορώ να επιλέξω το πόσο θα είναι ντυμένη όποια κάθεται στη θέση του συνοδηγού… ΥΠΝΟΣ Είμαι άνθρωπος των άκρων. Κάποιες μέρες είμαι πιο σοβαρός από όσο πρέπει και κάποιες πιο γελοίος από όσο μπορούν οι γύρω μου ν’ αντέξουν. Τις υπόλοιπες κοιμάμαι. ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΡΙΑ Μιας και έρχονται Χριστούγεννα και οι περισσότεροι θέλουν να έχουν κάποιον δίπλα τους αυτές τις μέρες -κι εγώ είμαι μεταξύ τους- θέλω να μου λύσετε μια απορία. Όταν είσαι ερωτευμένος θες εναγωνίως η άλλη να ξέρει τα συναισθήματά σου. Οπότε τα δείχνεις. Θες να ξοδέψεις πολύ χρόνο μαζί της και το κάνεις. Θες να κάνεις πράγματα που θα την ευχαριστήσουν και θα την κάνουν να χαμογελά και τα κάνεις. Έτσι είσαι κι εσύ γεμάτος και ευτυχισμένος. Ωστόσο, μετά από ένα χρονικό διάστημα -που εξαρτάται από πολλές παραμέτρους- ο έρωτας ξεφτίζει. Δε θες να δίνεις πια τόσα πολλά. Η κοπέλα όμως τα περιμένει. Εκεί ακριβώς δημιουργείται το σημείο τριβής. Τα ενδεχόμενα σύμφωνα με το δικό μου τρόπο σκέψης είναι δύο. Πρώτο: κάνεις ό,τι νιώθεις. Εκφράζεσαι πλήρως. Ζεις την κάθε στιγμή και είσαι ευτυχισμένος. Και οι δύο είστε ευτυχισμένοι. Απλά μετά, αν η κοπέλα δεν κατανοεί ότι ο έρωτας περνάει μάλλον την έχεις χάσει. Δεύτερο: δεν κάνεις ακριβώς ό,τι νιώθεις. Προσπαθείς να συγκρατείς τον εαυτό σου. Ό,τι κάνεις και όσα λες τα περνάς από ένα φίλτρο ώστε να μπορείς να τα διατηρήσεις και μετά. Έτσι έχεις περισσότερες πιθανότητες να την κρατήσεις για περισσότερο καιρό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα έχεις ευχαριστηθεί τον αρχικό έρωτα. Τι κάνει λοιπόν κάποιος; Όποια μου δώσει την πιο πειστική απάντηση θα την βγάλω για δείπνο στο πιο ακριβό εστιατόριο της πόλης. Αν είναι άντρας αυτός που θα το κάνει, θα του γνωρίσω την πιο όμορφη φίλη μου…

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ Καθόταν στο μπαρ της κουζίνας μόνος του, ενώ το πρωτοχρονιάτικο πάρτι ήταν στο φόρτε του. Είχε χορέψει, είχε φλερτάρει – χωρίς επιτυχία, είχε πιει μεγάλη ποσότητα και μεγάλη ποικιλία ποτών και τώρα καθόταν, κρατώντας στο χέρι ένα ποτήρι που μάλλον δεν θυμόταν τι περιείχε. Τρία παιδιά μπήκαν μέσα. Δεν του έδωσαν καμία σημασία, αλλά δε νομίζω ότι τον ένοιαξε κιόλας. Ο ένας άνοιξε ένα καινούριο μπουκάλι από τη φτηνή σαμπάνια. Τέντωσε το χέρι με το ποτήρι πριν προλάβει κανένας άλλος και του το γέμισαν. Μέχρι να γεμίσουν οι υπόλοιποι άπλωνε για δεύτερη φορά το χέρι του, με το άδειο ποτήρι στην άκρη. Αυτή τη φορά του έβαλαν λιγότερο, αλλά δε νομίζω να το κατάλαβε. Έφυγαν κλείνοντας το φως. Έμεινε μόνος πάλι. Σκεφτόταν την πρώην του. Που να ήταν αυτή τώρα; Έλειπε από τη ζωή του και ήταν δύσκολο να προχωρήσει παρακάτω. Είχε περάσει ένας χρόνος όμως. Για το 2009 έπρεπε να το πάρει απόφαση. Έπρεπε να δώσει ευκαιρίες σε άλλες κοπέλες να του κλέψουν την καρδιά. Προς το παρόν όμως, φαινόταν να απολαμβάνει τη μοναξιά και τις σκέψεις του στη σκοτεινή κουζίνα, ενώ οι υπόλοιποι χόρευαν στους ήχους της μουσικής του. Καθόταν πετρωμένος σ’ εκείνο το σκαμπό. Η μουσική ήταν ένα μακρινό ηχητικό φόντο, που δεν τον άγγιζε καθόλου. Οι σκέψεις του οδηγούσαν το βλέμμα του στο άπειρο και το άπειρο είναι επικίνδυνο μέρος για να πηγαίνει κανείς. Δεν πρόκειται ποτέ να φτάσεις, οπότε τράβα για κάπου αλλού καλύτερα. Κάποιες στιγμές ωστόσο, είναι λυτρωτικό. Παρατηρώντας τον από μακριά έλεγες πως θα μπορούσε να κάτσει εκεί για πάντα. Μετά από κάποια ώρα η φίλη του η Άση τον πλησίασε. «Είσαι καλά;» Καμία απάντηση. «Έλα να ξαπλώσεις». Σηκώθηκε χωρίς να μιλήσει. Ανακατευόταν πολύ. Μέχρι να φτάσει στην πόρτα της κουζίνας του ερχόταν να ξεράσει. Επιστράτευσε το πιο νηφάλιο ύφος που διέθετε για να διασχίσει το σαλόνι που όλοι χόρευαν. Συγκεντρώθηκε στα πόδια του ώστε να μην πέσει, ενώ παράλληλα προσπαθούσε να κάνει τη φάτσα του να δείχνει αδιάφορη. Δύσκολη δουλειά, αλλά δεν ήθελε να τον δει σε τέτοια χάλια η κοπέλα με το κόκκινο φόρεμα. Η σημερινή βραδιά ήταν χαμένη. Θα τη διεκδικούσε όμως, μέχρι να την καταφέρει. Ίσως μετά από μερικά βράδια... Προσπάθησε να θυμηθεί το όνομά της καθώς έβγαινε από το σαλόνι, αλλά ήταν αδύνατον. Δεν πειράζει. Θα το μάθει άλλη φορά. Πάντα αναβλητικός ήταν έτσι κι αλλιώς. Δεν θα το άλλαζε αυτό στα 24 και σίγουρα όχι μια βραδιά σαν και αυτή. Για την ώρα, έπρεπε να αδειάσει λίγο αλκοόλ από μέσα του με την παλιά μέθοδο. Περπάτησε γρήγορα μέχρι το μπάνιο. Σχεδόν έπεσε πάνω στην πόρτα, αλλά αυτή αντί να ανοίξει διάπλατα, ίσα που άνοιξε και έσκασε πάνω στη μούρη του. Προσπάθησε άλλη μια φορά, αλλά τίποτα! Ένα ζευγάρι με άγριες διαθέσεις μόλις είχε μπει μέσα. Ξαναμμένοι από το ποτό και τον ενθουσιασμό της νέας χρονιάς, θα έγραφαν μία ακόμα χαρούμενη, πρωτοχρονιάτικη ιστορία στο πάτωμα μιας τουαλέτας. Προχώρησε προς το υπνοδωμάτιο και κάποιος του έβαλε ένα κουβά στο χέρι. Αδιαμαρτύρητα τον πήρε αγκαλιά και κάθισε στο κρεβάτι. Κάθε 5-10 λεπτά έβγαζε ένα ποτηράκι από τα πολλά που είχε πιει και την υπόλοιπη ώρα χανόταν στο τίποτα. Η όλη διαδικασία κράτησε καμιά ώρα. Ήταν εκεί η Άση, κρατώντας τον κουβά και ρίχνοντας του δυνατές σφαλιάρες για να συνέλθει. Και τα κατάφερνε μια χαρά! Ξαφνικά σηκώθηκε. Ζήτησε να πάει για ύπνο. Κάποιος του φώναξε ότι θα τον βάλουν να κοιμηθεί με μια κουκλάρα. Χαμογέλασε δύσπιστα, σίγουρα όμως σκεφτόταν πως σε πολύ λίγο θα εξακρίβωνε την ορθότητα αυτής της ανακοίνωσης. Με το που μπήκε στο δωμάτιο τα μάτια του πήγαν κατευθείαν στο διπλανό κρεβάτι. Σίγουρα υπήρχε κάποιος που κοιμόταν κάτω από αυτά τα σκεπάσματα. Ο πιο αξιόπιστος και αποδοτικός τρόπος για να το βεβαιώσει ήταν να πιάσει με το χέρι του το σημείο που μάλλον ήταν ο κώλος. Αλλά το ξανασκέφτηκε. Αν ήταν γυναικείος ήταν αρκετά μεγάλος για τα γούστα του. Έτσι κι αλλιώς ήταν πολύ μεθυσμένος για να μπλέκει
με τέτοιου είδους μπελάδες. Έπεσε στο κρεβάτι ξενερωμένος και με τα ρούχα. Οι πρώτες ώρες του 2009 είχαν περάσει, το αλκοόλ είχε αρχίσει να εξατμίζεται από το αίμα και ο πρωινός ήλιος θύμισε σε όλους τη νύστα τους. Η μουσική σταμάτησε, ο κόσμος άρχισε να φεύγει. Το πάρτι είχε τελειώσει.

Υπάρχουν φορές που αρεσκόμαστε να ονειρευόμαστε τόπους και εποχές, που αν και δεν έχουμε ίσως ποτέ ζήσει, κατά ένα περίεργο τρόπο, μας προκαλούν μια γλυκιά αίσθηση νοσταλγίας. Δυστυχώς όμως, υπάρχουν και κάποιες άλλες εποχές, όπως και τόποι, με πράξεις που δεν θα θέλαμε ποτέ να είχαν συμβεί. Σε αυτό το τεύχος προτείνουμε 2 αντίθετες εμπειρίες... Η πέτρα της υπομονής (βραβείο Goncourt 2008) Εκδόσεις Ψυχογιός Στην αρχή, ο τίτλος του με φόβισε, ίσως γιατί δεν είμαι άνθρωπος της υπομονής. Όμως, από τις πρώτες σελίδες του με κέρδισε και πλέον ανυπομονούσα να το τελειώσω. Ούτε που κατάλαβα πότε πήγε 4… αλλά μπόρεσα να προβλέψω με επιτυχία πως το πρωί θα κυκλοφορούσα σαν το ζόμπι. Μην σας φοβίζω όμως, το βιβλίο πραγματικά άξιζε το ξενύχτι. Ο συγγραφέας, χρησιμοποιώντας λόγο λιτό και ουσιαστικό, χωρίς «βιτρίνες» και φαμφάρες, αφηγείται μέσω του θαρραλέου και αποκαλυπτικού μονόλογου της ηρωίδας την σκληρή ζωή που βιώνει τόσο η ίδια, αλλά και όλες οι γυναίκες που ζουν σε κοινωνίες οπισθοδρομικές και φαλλοκρατικές. Η ειλικρίνεια στα λόγια της, μας κάνει ένα με εκείνη και παρακολουθώντας την μοιραία πορεία της, νιώθουμε την αγωνία, την ανασφάλεια, τον φόβο για την βία και συμμεριζόμαστε τα άπιαστα όνειρα της. Ο ΑΤΙΚ ΡΑΧΙΜΙ γεννήθηκε το 1962 στην Καμπούλ, όπου τελείωσε το γαλλοαφγανικό λύκειο Εστικλάλ και σπούδασε λογοτεχνία. Το 1984, ο πόλεμος τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την πατρίδα του και να καταφύγει στο Πακιστάν. Στη συνέχεια πήγε στη Γαλλία, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο. Εκεί, στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, έκανε το διδακτορικό του στην οπτικοακουστική επικοινωνία. Σήμερα ζει στο Παρίσι και σκηνοθετεί ντοκιμαντέρ. «Η Πέτρα της Υπομονής», τιμήθηκε το 2008 με το Goncourt, το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Γαλλίας. CLAUDE LEVI-STRAUSS SAUDADES DO BRASIL “Νοσταλγία για τη Βραζιλία” Εκδόσεις Κέδρος Το φωτογραφικό αυτό λεύκωμα με έκανε να ταξιδέψω στην Βραζιλία του άλλοτε, στην άφατη γοητεία ενός κόσμου που πλέον δεν υπάρχει. Ο Γάλλος ανθρωπολόγος Claude Levi-Strauss, αποτυπώνει ένα φωτογραφικό φόρο τιμής στη Νότιο Αμερική με ιδιαίτερη καλλιτεχνική και ιστορική αξία. Ο γεωγράφος, ο εθνολόγος, ο κοινωνιολόγος, ο ερασιτέχνης φωτογράφος. Με μια Leica στο χέρι, ο Levi-Strauss διέσχισε απ’ άκρη σ’ άκρη τη Βραζιλία, μέχρι τα σύνορα με τη Βολιβία και την Παραγουάη. Από το Σάο-Πάολο, ημι-αποικιακή τότε πόλη, σε γειτονικές πολιτείες, σε ψαροχώρια, αραιοφυτεμένες σαβάνες και καταυλισμούς Ινδιάνων, σε περιοχές ανεξερεύνητες ακόμη, στις οποίες έφτανε ύστερα από πολυήμερα και συχνά επικίνδυνα, ταξίδια. Από τους Ινδιάνους Καντουβεό, στους Μπορορό και από εκεί στους Ναμπικάρα και στους Μουντέ, φωτογραφίες - τεκμήρια ανθρώπων, τοπίων και γεγονότων που ανακαλούν μνήμες, ξαναζωντανεύουν αισθήσεις και εικόνες. Φωτογραφίες που προκαλούν ένα αίσθημα νοσταλγίας ή θλίψης. Φωτογραφίες-ντοκουμέντα μικρών πολιτισμών, απογυμνωμένων από τις αυταπάτες του ίδιου του δυτικού πολιτισμού. Εκατό χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη γέννηση του Claude Levi-Strauss. Ο Claude Levi-Strauss (Βρυξέλλες, 1908) σπούδασε Νομική και Φιλοσοφία στο Παρίσι. Το διάστημα 1935-1939 έζησε στη Βραζιλία, όπου διεξήγαγε και την πρώτη του εθνογραφική έρευνα. Το 1959 κατέλαβε την έδρα της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο College de France και το 1973 εκλέχθηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.

‘Ποίος είναι εκεί;’, φώναξε με τρεμάμενη φωνή, κραδαίνοντας στο δεξί του χέρι ένα περίστροφο, που λίγο πριν λαγοκοιμόταν στο θηκάρι της ζώνης του. Είχε να το χρησιμοποιήσει από την εκπαίδευση στη σχολή – πάει μια δεκαετία σχεδόν δηλαδή- αν και πολλές φορές είχε φανταστεί τον εαυτό του να απειλεί με αυτό αδίστακτους κακοποιούς και να σώζει ανυπεράσπιστες δεσποσύνες. Γενικά είχε αυτό που πολλοί θα αποκαλούσαν ζωηρή φαντασία. Από μικρός γέμιζε σελίδες με ορνιθοσκαλίσματα, πλάθωντας ιστορίες φαντασμάτων που ποτέ δεν ολοκλήρωνε – γιατί έχανε γρήγορα το ενδιαφέρον του. Μια κάθε άλλο παρά ευχάριστη μυρωδιά πλανιόταν στον αέρα. Οι καθαρίστριες είχαν απεργία – διεκδικούσαν επίδομα ανθυγειινούς εργασίας - και οι τουαλέτες είχαν να απολυμανθούν πάνω από δύο εβδομάδες. Βέβαια το δικαστήριο ήταν κλειστό λόγω θέρους κι έτσι ελάχιστοι άνθρωποι τις χρησιμοποιούσαν - ακόμα λιγότεροι αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες είχαν καταλάβει την αριστερή πτέρυγα του έκτου ορόφου, μέρος στο οποίο φυλούσαν ‘απόρρητα αρχεία ζωτικής σημασίας για τις κρατικές υποθέσεις’. Ποτέ δεν του είχαν δώσει περαιτέρω εξηγήσεις και ποτέ δεν τις ζήτησε κι ο ίδιος. Η δουλειά του ήταν να απομακρύνει οποιονδήποτε δεν ήταν εξουσιοδοτημένος να εισέλθει στο δωμάτιο που φυλάσσονταν τα αρχεία αυτά. Ούτε ο ίδιος είχε το δικαίωμα να μπει στο δωμάτιο εκείνο, αν και γνώριζε που βρίσκονται τα κλειδιά - στον τρίτο όροφο στο γραφείο του ανθρώπου που του ανέθεσε τα καθήκοντά του αυτά, του δικαστή Μοντάνα, πίσω από έναν πίνακα του Bocioni. Ο κάτοχός του ισχυριζόταν ότι ο πίνακας είναι αυθεντικός και ότι είχε ξοδέψει μια περιουσία για να τον αποκτήσει, αλλά όλοι γνώριζαν την ροπή του στη διαστρέβλωση των γεγονότων. Άλλωστε αν ήταν τόσο πολύτιμος δεν θα τον τοποθετούσε σε σημείο που μπορεί να τον προσεγγίσει σχεδόν ο καθένας. Ο Έντουαρντ είχε μόλις βγει από την τουαλέτα και είχε σταθεί μπροστά από την πόρτα του δωματίου που έπρεπε να επιτηρεί - του ‘Δωματίου με τα Μυστικά’ όπως το είχε ονομάσει ο ίδιος. Για πόρτα που περικλείει κάτι τέτοιας σημασίας δε σου γέμιζε το μάτι. Ήταν μεταλλική, αλλά η μπογιά είχε ξεβάψει σε μερικά σημεία. Στο κάτω μέρος της υπήρχε κενό περίπου 15 πόντων από το πάτωμα. Θα χωρούσε κάλλιστα να περάσει κάποιο μικροκαμωμένο θηλαστικό – μια γάτα ή ένα μικρόσωμος σκύλος. ‘Ένα γκριφόν ή ένα τεριέ’, σκέφτηκε ο Έντουαρντ. Το τεριέ ήταν άραγε μικρόσωμος σκύλος; ‘ Να θυμηθώ να ρωτήσω τον δικαστή Γουίλσον’ ψέλλισε ο Έντουαρντ. Ο δικαστής Γουίλσον ήταν ένας 70χρονος από το Γουισκόνσιν, που είχε πάθος με τα σκυλιά. Είχε 19 τέτοια στο ράντζο του και δε σταματούσε ποτέ να μιλά για τα κατορθώματα τους, πολλές φορές αφηγούμενος τις ίδιες ιστορίες ξανά και ξανά. Γινόταν φορτικός στους συνομιλητές του, αλλά είχε τόσο καλή καρδιά που κανείς δεν τολμούσε να του μιλήσει με τρόπο που τα κοινωνικά ήθη θα καλούσαν αγενή. ‘Είπα ποιος είναι εκεί;’, ξαναφώναξε με το τρέμουλο στη φωνή του να αυξάνεται. Μερικά δευτερόλεπτα νωρίτερα είχε δει στον καθρέφτη απέναντι από την πόρτα 2 καταπονημένα από την χρήση sneakers που κάποτε ήταν λευκά, να στέκει το ένα δίπλα στο άλλο. Προφανώς αντιστοιχούσαν σε δύο πόδια - τα οποία με τη σειρά τους αντιστοιχούσαν σε κάποιο σώμα. ‘Μίλα αλλιώς θα κάνω κάτι που δε θέλει κανείς μας’ είπε και έστριψε ξανά το βλέμμα του προς τον καθρέφτη. Η απόσταση του κορμιού του από την πόρτα καθιστούσε αδύνατη την ορατότητα κάτω από αυτή - αδυναμία που αποκαθιστούσε ο καθρέφτης απέναντι. Τα παπούτσια έστεκαν εκεί ασάλευτα. Οι παλμοί του Έντουαρντ είχαν αρχίσει να ανεβάζουν επικίνδυνα στροφές. ‘Πες μου ποιος είσαι και τι κάνεις εκεί μέσα τώρα!!!’, κραύγασε με τρόπο που θα ‘θελε να προσεγγίζει το στοιχειο της απειλής, μα δεν έπεισε ούτε τον ίδιο. Ένιωσε κάτι υγρό να αγγίζει το σβέρκο του. Ιδρώτας ήταν και το γνώριζε, αλλά στην κατάστασή του ακόμα και το σύρσιμο της σταγόνας στη σάρκα του, τον έφερνε στα πρόθυρα της λιποθυμίας. Ξαναγύρισε το κεφάλι του διστακτικά προς τον καθρέφτη. Τα παπούτσια ήταν εκεί, στην ίδια θέση, το ίδιο λερά και το ίδιο απειλητικά όπως και πριν... Το Δωμάτιο με τα Μυστικά Δε μπορούσε να κρατηθεί άλλο. Έπρεπε να πάει στην τουαλέτα επειγόντως. Θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάποια άλλη – είχε ανάμεσα σε άλλους πέντε ορόφους να επιλέξει. Αλλά όχι, έπρεπε να πάει σε αυτές του έκτου ορόφου. Προχώρησε στο διάδρομο με σχετικά γοργό βήμα. Όταν έφτασε στο κρίσιμο σημείο, ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά το σώμα του. Δεν κοίταξε όμως ούτε δεξιά, ούτε αριστερά - μήτε τον καθρέφτη που χτες κατοικούσαν 2 πολυχρησιμοποιημένα sneakers, μήτε την ταλαιπωρημένη πόρτα που οδηγούσε στο «Δωμάτιο με τα Μυστικά». Μπήκε γρήγορα στις τουαλέτες, κατευθύνθηκε σε μία και απελευθέρωσε εκείνο που τον ενοχλούσε εδώ και ένα σεβαστό χρονικό διάστημα. Όταν βγήκε έξω κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη. Κάτω από τα μάτια του είχαν σχηματιστεί δυο σκοτεινά λακκάκια – κλασσικό δείγμα ανθρώπου που δε μπορεί να κοιμηθεί γιατί σκέφτεται συνεχώς ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια. Έβρεξε τα χέρια του, έβρεξε και το πρόσωπό του. Η δυσωδία ήταν ακόμα εκεί. Τα παπούτσια; Είχε το κουράγιο να κοιτάξει ξανά τον καθρέφτη; Κι αν ήταν ακόμα εκεί τι θα έκανε; « Δε μπορεί να είναι εκεί, τα φαντάστηκες βλάκα», είπε στο είδωλό του. «Ναι, αλλά αν είναι εκεί τι θα κάνεις πασάκο μου;» έκραξε το είδωλό του. « Θα είναι εκεί μόνο αν σκεφτώ ότι είναι εκεί και μάθε πως κάτι τέτοιο δεν είναι στους άμεσους σκοπούς μου», είπε με σιγουριά στο είδωλό του. «Κι αν υποθέσουμε ότι δεν εξαρτάται από σένα η παρουσία τους στον καθρέφτη;», ρώτησε με τσιριχτή φωνή το είδωλό του. «Τότε θα έχουμε κάνει μια πολύ γελοία υπόθεση. Πρέπει να σταματήσω να σκαρφίζομαι ιστορίες και να φαντάζομαι πράγματα, τουλάχιστον όταν είμαι μόνος μου στο κτίριο. Και το να πιάνω διάλογο με το είδωλό μου στον καθρέφτη κάθε άλλο παρά βοηθά την κατάσταση», είπε ο Έντουαρντ ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής του και έκανε να βγει από το δωμάτιο. Η πόρτα για ακόμα μια φορά έτριξε καθώς την έκλεινε. Είχε έρθει η ώρα. Έπρεπε να κοιτάξει τον καθρέφτη. Έκλεισε τα μάτια του και έκανε μερικά βήματα -11 στον αριθμό, τόσο απείχε το Δωμάτιο με τα Μυστικά από τις τουαλέτες. Σταμάτησε. Η δυσωδία από τις τουαλέτες τον είχε ακολουθήσει με την ίδια ένταση αλλά την είχε συνηθίσει. Άλλωστε είχε σοβαρότερα προβλήματα τη στιγμή εκείνη. Έπρεπε να ανοίξει τα μάτια. Κι αν αυτό που έβλεπε δεν του άρεσε; Κι αν τα παπούτσια δεν ήταν αποκύημα της φαντασίας του, αλλά ανήκαν στο φάντασμα του δολοφονηθέντος άντρα που είχε έρθει για να του αφαιρέσει τη γλώσσα; Βέβαια θα μπορούσε κάποιος να του κάνει φάρσα. Μια πολύ κακόγουστη φάρσα είναι η αλήθεια. Αλλά ποιος; Και γιατί; Και γιατί να μπει κάποιος σε ένα δωμάτιο που φυλάσσονται τόσο σημαντικά έγγραφα για να αφήσει 2 κομμάτια από ξεσκισμένο δέρμα και φαγωμένο πλαστικό, μόνο και μόνο για να τρομάξει έναν νυχτοφύλακα που στον ελεύθερο χρόνο του γράφει ιστορίες με βρικόλακες και ξωτικά, με νεκροζώντανους και απόκοσμα πλάσματα; Όλα θα κρίνονταν τώρα. Όταν άνοιγε τα μάτια. Στραβοκατάπιε δυο φορές- κίνηση που έκανε πάντα όταν είχε άγχος - και σιγά σιγά χώρισε τα βλέφαρα του που είχαν σμίξει για αρκετή ώρα, αν λάβουμε υπόψη μας το γεγονός ότι ο Έντουαρντ ήταν ξύπνιος. «Ω Θεέ μου», ψέλισσε ο Έντουαρντ και οι χτεσινοί σπασμοί επανήλθαν. «Είναι...είναι ακόμα εδώ!» Μετακίνησε τον ιμιτασιόν πίνακα του Bocioni και χούφτωσε το ζεύγος κλειδιών που ήταν κρεμασμένο σε μια πρόκα καρφωμένη στον τοίχο. Κινήθηκε ευθύς προς τις σκάλες. Ανέβαινε...ανέβαινε...ούτε και ο ίδιος ξέρει πόση ώρα ανέβαινε. Ένα βουητό πλανιόταν στον αέρα - κάτι σαν το ίσο που κρατά ο ψάλτης στην εκκλησία, μόνο λιγότερο μελωδικό. Έφτασε στον έκτο όροφο και κινήθηκε προς το Δωμάτιο με τα Μυστικά, την κατοικία του φαντάσματος ή το μέρος που του έστησαν αυτή την αισχρή φάρσα- που είχε πετύχει όμως τον σκοπό της. Δεν έδωσε σημασία στον καθρέφτη. Έσκυψε και κοίταξε τα παπούτσια. Μια μύγα έκοβε βόλτες στην άκρη του δεξιού παπουτσιού. Σηκώθηκε και έβαλε το κλειδί στην σχισμή της πόρτας. Το έστριψε δύο φορές κι ακούστηκε ένας υπόκωφος ήχος. Το βουητό είχε αυξήσει τα ντεσιμπέλ του και πλέον ακουγόταν σχεδόν μέσα στο κεφάλι του. Έσπρωξε την πόρτα. Το δωμάτιο ήταν κενό. Είχε μόνο τα δυο παπούτσια και μια μύγα να κόβει βόλτες γύρω από το δεξί. Ο Έντουαρντ τα κοίταξε έντονα. Παρατηρούσε τη μύγα που πετούσε πάνω από τα παπούτσια, η οποία στη συνέχεια πέταξε πάνω από τα δικά του υποδήματα και σταμάτησε στο δεξί. Στη συνέχεια συνέβη κάτι τρομερό. Ένα σμήνος από μύγες ξεχύθηκε μέσα από τα ορφανά από κάτοχο αθλητικά παπούτσια και χίμηξε πάνω στον Έντουαρντ. Προσπαθούσαν να διεισδύσουν στον οργανισμό του από κάθε οπή που έβρισκαν. Μπήκαν στα ρουθούνια του, κατέκλυσαν το στόμα του, όρμησαν στ’ αυτιά του σχίζοντας τα τύμπανά του...ακόμα και μέσα από τα μάτια του προσπάθησαν να μπουν-πολλές μάλιστα τα κατάφεραν. Όταν και η τελευταία μύγα είχε βρει καταφύγιο στο σώμα του Έντουαρντ, ο τελευταίος έβγαλε μια διαπεραστική κραυγή και πίδακες αίματος ξεπετάχτηκαν από κάθε του οπή...από τα ρουθούνια, από το στόμα, από τα αχρηστεμένα πλέον αυτιά, ακόμα και από τα μάτια...

«Μίλα αλλιώς, μα το Θεό, θα πυροβολήσω!». Καμία απάντηση δεν έλαβε από την άλλη πλευρά. Ακουγόταν μόνο ένα ελαφρύ σφύριγμα που προκαλούσε ο άνεμος- κάποια διαρροή είχε το κτίριο. Έστρεψε το βλέμμα του για ακόμα μια φορά στον καθρέφτη, με τα μάτια του να έχουν απωλέσει προς στιγμή τη δυνατότητα να ανοιγοκλείνουν. «Χριστέ μου», σκέφτηκε, «Είναι ακόμα εκεί... τον απείλησα, του φώναξα κι αυτός είναι ακόμα εκεί... Δεν του καίγεται καρφάκι! Ποιος ξέρει με τι άτομο έχω μπλέξει. Δε θέλω ούτε να σκεφτώ τι άνθρωπος μπορεί να είναι αυτός που μπροστά στην απειλή ενός όπλου μένει ατάραχος... πρέπει να σκύψω για να δω...Θέε μου βοήθησέ με...δε...δε μπορώ...φοβάμαι...νιώθω το σώμα μου κρύο...θα το κάνω...πρέπει να το κάνω...για αυτό με προσέλαβαν». Στραβοκατάπιε δύο φορές και λύγισε ελαφρώς τα γόνατά του. Ένιωσε μια ακατανίκητη επιθυμία να κάνει τον σταυρό του και έκανε να μεταφέρει το περίστροφο στο αριστερό του χέρι. Ο οργανισμός του όμως είχε διαφορετική άποψη και από τους σπασμούς, το περίστροφο έφυγε από το χέρι του και υπάκουσε τυφλά στον υπέρτατο φυσικό νόμο- εκείνον της βαρύτητας. «Κλαγκ», ο ήχος που έκανε το περίστροφο όταν φίλησε το πάτωμα... «Κλαγκ», ο ήχος που έκανε η καρδιά του όταν το περίστροφο φίλησε το πάτωμα... Έκλεισε τα μάτια του και με προσεκτικές κινήσεις, έπιασε το περίστροφο με το αριστερό του χέρι. Κατόπιν στηρίχτηκε σε αυτό και κίνησε σιγά σιγα το κεφάλι του προς το δάπεδο- μέχρι να το φέρει σε παράλληλη ευθεία με αυτό. Τα παπούτσια ήταν ακόμα εκεί, στην ίδια θέση. Τα πόδια όμως στα οποία ανήκαν, δεν υπήρχαν! Ήταν δυο κενά παπούτσια, το ένα δίπλα στο άλλο, παπούτσια που ανήκαν σε άνθρωπο που έστεκε όρθιος...μόνο που ο άνθρωπος αυτός δεν υπηρχε! Ο Έντουαρντ ένιωσε την ανάσα του να σταματά κι ευθύς σηκώθηκε κι έτρεξε γρηγορότερα από ποτέ... Κατέβηκε στον πέμπτο όροφο και κλείστηκε στο μικρό δωματιάκι, που είχε για να αποσύρεται, όταν κουραζόταν κατά τη διάρκεια της βάρδιας του- κρυφά από το αφεντικό, που αν το μάθαινε θα τον ανάγκαζε να κάνει αίτηση για να λαμβάνει επίδομα ανεργίας. Κλείστηκε εκεί, μαζεύτηκε σε μια γωνία κι άρχισε να σφυρίζει ένα σκοπό που τραγουδούσε η μάνα του για να τον νανουρίζει, όταν ξυπνούσε ταραγμένος από εφιάλτη...τι γλυκιά φωνή που είχε η μανούλα του... Δεν είχε κοιμηθεί όλο το πρωί. Ο νους του έτρεχε στα παπούτσια. Δεν είχε το κουράγιο να ξανανέβει στον έκτο όροφο την προηγούμενη νύχτα. Είχε φτάσει ήδη μεσημέρι όταν έκανε σκέψεις που μερώσαν την τρομάρα του. Τα είχε φανταστεί όλα- δεν ήταν η πρώτη φορά άλλωστε. Κάποτε είχε ξαπλώσει για να κοιμηθεί και σκεφτόταν μια ιστορία με δυο παιδάκια που σε κοιτούσαν με βλέμμα αγριωπό κι αν τα κοίταζες κατάματα για πάνω από δέκα δευτερόλεπτα, πέτρωνες. Όταν άνοιξε τα μάτια του μες στο σκοτάδι, προς στιγμήν του φάνηκε ότι είδε δυο παιδάκια να τον κοιτούν κατάματα με βλέμμα που θα πρέπει να ήσουν πολύ καλοπροαίρετος για να το χαρακτηρίσεις φιλικό. Κόντεψε να πάθει ανακοπή ... Το θέμα είναι ότι τότε την είχε φανταστεί εκείνη την εικόνα...το ίδιο έγινε και χτες! Μόνος του σε ένα αχανές κτίριο βυθισμένο στο μισοσκόταδο, φυσιολογικό είναι κάποια στιγμή να αρχίσει να φαντάζεται πράγματα έξω από την πραγματικότητα. Ήταν κι εκείνη η ιστορία που του είχε πει τις προάλλες ο γέρος που δούλευε στο πρωτόκολλο. Του είχε μιλήσει για έναν άνθρωπο που πριν 30 χρόνια είχε δολοφονηθεί στις τουαλέτες του έκτου ορόφου και βρέθηκε μια εβδομάδα μετά. Το πτώμα του ήταν δεμένο σε σωλήνα του καλοριφέρ. Του είχαν κόψει την γλώσσα και του έκλεισαν το στόμα με αυτοκόλλητη ταινία. Πνίγηκε στο δικό του αίμα... Από τότε, λέει, το φάντασμά του τριγυρνά στον έκτο όροφο, αναζητώντας τη γλώσσα του κι αλίμονο σε αυτόν που θα το συναντήσει: θα χάσει το εργαλείο που χρησιμοποιεί για να παραγγείλει πίτσα από το τηλέφωνο ή για να σκυλοβρίσει τον οδηγό που τον προσπερνά αντικανονικά από τα δεξιά. Πριν μερικά χρόνια μάλιστα, είχε πει ο γέρος, είχε βρεθεί στον έκτο όροφο νεκρή μια κοπέλα που δούλευε σαν γραμματέας κάποιου δικαστή και είχε μείνει στο κτίριο ως αργά.Ο θάνατος της προκλήθηκε από ισχυρό χτύπημα στο κρανίο, αλλά μετά ανακάλυψαν ότι κάποιος της είχε αφαιρέσει τη γλώσσα. Ο γέρος είπε ότι η κοπέλα πήρε φόρα και χτύπησε το κεφάλι της στον τόιχο, για να γλυτώσει από το φάντασμα. Το σκεφτόταν αρκετές φορές ο Έντουαρντ και, με τη φαντασία του να οργιάζει, είχε σκεφτεί ένα σωρό παραλλάγες στην ιστορία. Το είχε σκεφτεί και χτες... Ναι, αυτό ήταν! Λίγο πριν δει τα αθλητικά παπούτσια στον καθρέφτη απέναντι από το «Δωμάτιο με τα Μυστικά» είχε σκεφτεί το φάντασμα του τύπου να σέρνεται στους διαδρόμους χωρίς γλώσσα, εκτοξεύοντας ακατάληπτους αλαλλαγμούς και μουγκρητά.
«Με τέτοιες σκέψεις πως να μην αρχίσω να φαντάζομαι πράγματα», συλλογίστηκε ο Έντουαρντ και στριφογύρισε για ακόμα μια φόρα στο κρεβάτι του- για τελευταία πριν παραδοθεί στην χώρα των ονείρων...

Άντρες και γυναίκες έχουμε την τάση να προσεγγίζουμε διαφορετικά τις ίδιες καταστάσεις. Στην στήλη αυτή, δύο φοιτητές αποκαλύπτουν τις όψεις του ίδιου νομίσματος, σε μία ελεύθερη ιστορία που ξετυλίγεται σε κάθε τεύχος και ακόμα δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθεί... GIRLS: Κάτι η άνοιξη, τα πουλάκια, τα λουλουδάκια… Και όπως είπε και η φίλη μας η Χριστίνα, (στο προηγούμενο τεύχος), το 3ο έτος ενδείκνυται για σοβαρή σχέση. Έτσι κι εγώ πήρα την απόφαση να την κάνω! Στέλνω μήνυμα στον τύπο από τη σχολή που θέλω να ψήσω και του προτείνω να βγούμε. Περιμένω μία, δύο, τρεις ώρες… Ούτε καν μπήκε στον κόπο να μου απαντήσει! Δηλαδή τι περίμενε ο κύριος την προηγούμενη φορά;; Να πάω σπίτι του και να πέσω κατευθείαν; Η επόμενη μέρα με βρίσκει στη σχολή ντυμένη στην τρίχα, αφού δέχτηκα να γνωρίσω το αγοράκι που μου έχει έτοιμο εδώ και καιρό η κολλητή μου. Μπαίνω λοιπόν στο κυλικείο, που είχαμε δώσει ραντεβού και για κακή μου τύχη πέφτω πάνω στο άλλο αγοράκι, εκείνο που με γείωσε χθες… Εμ, βέβαια, που αλλού θα ήταν αυτός; Αφού εκεί ξημεροβραδιάζεται! Αμέσως γυρίζω το κεφάλι από την άλλη και τον προσπερνάω.. Αλλά κι εκείνος ούτε ένα γεια! Ευτυχώς η φίλη μου ήρθε γρήγορα και το μωρό που μου έφερε ήταν Θ-Ε-Ο-Σ! Όπως είχα συνεννοηθεί μαζί της, έφυγε κατευθείαν και μας άφησε μόνους… Η επόμενη ώρα όμως πέρασε ακούγοντάς τον να μιλάει για τον εαυτό του, τα ταξίδια του, το πόλο, το πανάκριβο κάμπριο αμάξι του… Είχα ξενερώσει άσχημα και άρχισα να χαζεύω τον κόσμο γύρω μου, ώσπου συνειδητοποίησα ότι ο άλλος δεν είχε μπει στο μάθημα, αλλά καθόταν στο απέναντι τραπεζάκι και είχε καρφώσει το βλέμμα του πάνω μου! Αποφασίζω λοιπόν να φύγω με το ποζεράκι, μιας και προσφέρθηκε να με γυρίσει σπίτι, να το δουν και κάποιοι άλλοι που κοιτούσαν…. Από ότι φαίνεται με είδαν, αφού το ίδιο βράδυ και τις επόμενες μέρες μου έστειλε διάφορα μηνύματα, περιμένοντας να πιστέψω, ότι με είχε γράψει, επειδή κάπου ξέχασε το κινητό του…! BOYS Τα καινούρια κινητά θα πρέπει να βγαίνουν με λουράκι για το λαιμό. Σας έχει τύχει να έχετε χάσει το κινητό, ενώ το έχετε στο αθόρυβο; Νιώθεις ότι εκείνη ακριβώς την ώρα που δεν το βρίσκεις, θα γίνει η σημαντικότερη κλήση της ζωής σου. Για δύο ώρες έφερα ανάποδα το σπίτι μέχρι που η ανησυχία μετατράπηκε σε εκνευρισμό, ο εκνευρισμός σε απελπισία και τελικά σε παραίτηση από κάθε προσπάθεια... Το βρήκα τελικά το πρωί χωμένο σε μια γωνία του καθίσματός του αυτοκινήτου. Μετά άντε να βρεις και χάρακα για να το ξετρυπώσεις από κει. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να κοιτάξω με αγωνία κλήσεις και μηνύματα... 23 αναπάντητες (κάποιοι επιμένουν...) και κανα δύο μηνύματα του στύλ «Που είσαι ρε μακάκα, τι το έχεις το κινητό;» από κολλητούς. Αλλά και ένα μήνυμα για να βγούμε από εκείνη. Την τύχη μου μέσα, τώρα έπρεπε; Σκέφτομαι ότι το έχουμε κάνει σιριαλ. Είναι φανερό ότι κατι «παίζει» ανάμεσά μας και θα πρέπει οπωσδήποτε να το ξεκαθαρήσουμε και να προχωρήσουμε. Δεν της στέλνω μήνυμα αμέσως γιατί είναι ακόμα πολύ πρωί. Για καλή μου τύχη όμως, (ή έτσι νόμιζα) την πετυχαίνω στη σχολή. Μόλις πάω να της μιλήσω, «ΖΒΟΟοομ» γυρίζει το κεφάλι από την άλλη και με προσπερνάει καμαρωτή και κουνιστή. Τώρα τι πρέπει να κάνω; Να την κυνηγήσω από πίσω παρακαλώντας για συγχώρεση; Κάθομαι απέναντι της στο κυλικείο και την κοιτάω. Δεν μπορεί, σκέφτομαι, πόση ώρα θα παριστάνει ότι δεν με έχει δει; Και τότε αρχίζουν τα ωραία. Έρχεται μια φίλη της και φέρνει μαζί της έναν φλώρο και μάλιστα μετά από λίγο τους αφήνει και μόνους. Αυτός το προσπαθεί πολύ, αλλά δεν του βγαίνει. Αν βλέπω έναν άντρα να μιλάει και η γυναίκα να ακούει είμαι σίγουρος ότι ο τύπος δεν έχει καμία ελπίδα. Τελοσπάντων, το αποφάσισα. Το βράδυ θα της στείλω μήνυμα. Τώρα την έβαλα στο μάτι και δεν μου τη γλυτώνει. Girls version και μπαίνω στο αμφιθέατρο… Διαλέγω τη θέση με την καλύτερη θέα στην είσοδο και κάθομαι με προσοχή, να μην ξεπροβάλλει το hot pants από το χαμηλοκάβαλο τζιν. Αφήνω με στυλ το freddo των 0.80€ απ’ το κυλικείο και τη φιρμάτη τσάντα – βαλίτσα που περιέχει τα άκρως «απαραίτητα» για μια μέρα στη σχολή! Κοζάρω αγουροξυπνημένες φάτσες, παρακαλώντας ταυτόχρονα να μην καταλάβει τη διπλανή θέση ο γνωστός gadgetάκιας, με τη συνοδεία laptop και διαφόρων άλλων συσκευών αγνώστου ταυτότητας…! Συνεχίζω να κοιτώ βαριεστημένα, τρίβοντας απαλά τα μάτια, να μην καταστρέψω την τάση «φθινόπωρο- χειμώνας 2007» και περιμένω τον αγαπητό καθηγητή…Το μάθημα έχει μόλις αρχίσει, όταν ανοίγει η πόρτα και… Βάζω απευθείας σε ισχύ τις τέσσερις στρατηγικές! Iσιώνω πλάτη, σταυρώνω πόδια, λύνω μαλλιά και βγάζω με αργές κινήσεις το ζακετάκι, επιδεικνύοντας το νέο μου τοπ (…κυρίως το βαθύ ντεκολτέ του…)! Ο στόχος περνά από μπροστά και το βλέμμα μου ακολουθεί τις κινήσεις του… Η ώρα του διαλείμματος φτάνει νωρίς ευτυχώς και πάνω που σκέφτομαι να πάω να του μιλήσω, σηκώνεται, αρπάζει το μικρόφωνο, με κοιτάζει και αρχίζει « σ’ έεεεχω ερώωωτευτειειει…» ! Τότε… ξυπνάω! Ανακοίνωση για το party της παράταξής του ήθελε να κάνει ο άνθρωπος! Παρόλο που δε συμμερίζομαι τις απόψεις της συγκεκριμένης παράταξης, κάνω την καρδιά μου πέτρα και αποφασίζω να πάω, ενημερώνοντας τις κολλητές ότι υπάρχει «θέμα». Το βράδυ φτάνει, ντύνομαι, στολίζομαι, σκάω και το πεντάευρο στην είσοδο και εισβάλλω προς αναζήτηση. Τα αστειάκια, ο χορός και κυρίως τα ποτά δίνουν και παίρνουν, ώσπου εκεί που λέω να φτάσω στα άκρα, γυρίζω και τι να δω…; ΑΥΤΟΝ στο πάτωμα αγκαλιά με το μπουκάλι… Φεύγω ζαλισμένη και ξενερωμένη, αλλά μετά από λίγο εμφανίζεται το πονηρό χαμογελάκι, αφού όπως είπε: « Τα επόμενα θα τα πιούμε στην Αράχοβα…» !! Boys version 09.26 και μόλις που φτάνω στη σχολή! Το κέρατό μου, κανονικά δεν θα ερχόμουν καν την πρώτη ώρα, άλλα συμφώνησα να κάνω εγώ την ανακοίνωση για το αποψινό πάρτι... Ας είναι... μόνο για σήμερα! Σταματάω στο κυλικείο να πάρω έναν καφέ ν’ανοίξει το μάτι μου και κρατώντας τον ανοίγω την πόρτα του αμφιθεάτρου. Αρκετά κεφάλια γυρίζουν, αλλά ο καθηγητής, εκπαιδευμένος να μην διακόπτει σε τέτοια, συνεχίζει χωρίς καν να κοιτάξει. Σκανάρω την αίθουσα μπας και δω κανέναν γνωστό. Βλέπω έχουμε αρκετά ωραία μωράκια στο τμήμα μας. Και τι είναι αυτά που φοράνε... θα μας τρελάνουν πρωϊνιάτικα. Ξύπνησα τώρα... και δεν είναι ο καφές...! Κάθομαι κάπου στη μέση... μην πάω και πίσω-πίσω γιατί πρέπει να προλάβω το μικρόφωνο μόλις τελειώσει ο καθηγητής... Τα 25' μέχρι το διάλειμμα περνούν γράφοντας «κότες» και άλλα κοσμητικά στο έδρανο, πάνω στην ομάδα του προηγούμενου «καλλιτέχνη». Μόλις δίνεται το σύνθημα να βγούμε έξω, βιάζομαι να πάρω το μικρόφωνο πριν την κάνουν όλοι και λέω για το αποψινό παρτάκι. Οκ, πάει αυτό... αυτή ή ξανθιά στην δεύτερη σειρά, με κάρφωνε, ή έχω παραισθήσεις...; Η προετοιμασία για το πάρτι έχει ξεκινήσει από το απόγευμα. Ευτυχώς ο μπάρμαν είναι της παράταξης, οπότε θα τα πιούμε για τα καλά σήμερα…Έχω αρχίσει από νωρίς και καθώς η αίθουσα γεμίζει λίγο το ποτό, λίγο ο συνδυασμός μινάκι-γοβάκι που βλέπω σε αφθονία και η διάθεση ανεβαίνει... Ωπ... να και η ξανθιά από το αμφιθέατρο. Έρχεται, παραγγέλνει και κάθεται δίπλα στο μπαρ... Σίγουρα κάτι παίζει εδώ και δεν με χαλάει καθόλου... Κεράσματα, πειράγματα, ατάκες... να’ ναι καλά ο μπάρμαν και τα σφηνάκια του. Μόνο που σαν να έχω αρχίσει να ζαλίζομαι... Ο κολλητός μου με μαζεύει από το πάτωμα... -Πάλι κώλο τα έκανες... –Το ξέρω! του λέω μες στη ζάλη μου -Λες να την πετύχω στην Αράχοβα;; BOYS VS GIRLS Ξεκινάει ο Οκτώβρης και το χαρακτηριστικό αυτού του μήνα είναι το …ΤΙΠΟΤΑ. Νιώθεις ότι το μόνο που έχεις, είναι ένας άδειος τραπεζικός λογαριασμός και μια ντουζίνα χρωστούμενα στη σχολή! Ούτε γκόμενο, αφού σε χώρισε – διακριτικά πάντα – για να πάει διακοπές με τους κολλητούς, ούτε διάθεση φυσικά, αφού σου λείπουν τα παραπάνω. Η ανάμνηση όμως μένει για πάντα… Κάθε χρόνο με την κολλητή μου, πάμε σε ένα συγκεκριμένο νησί για χάζι και υπερβολή. Όλα τα ηλεκτρικά είδη για τα μαλλιά, τα στιλάτα ρούχα, το μακιγιάζ της εποχής και τα κωδικά ονόματα Αλίκη και Βιργινία είναι τα απαραίτητα, μέσα στη βαλίτσα! Το πρώτο βράδυ πέρασε με ατέλειωτο περπάτημα στα σοκάκια μπας και βρούμε τα αλλοδαπά, που μας γυάλισαν το πρωί στην παραλία… Εν τω μεταξύ το μισό νησί μας ήξερε με τα πραγματικά μας ονόματα και το υπόλοιπο με τα… «καλλιτεχνικά» μας! Ξυπνάω από τον ήχο του κινητού μου… « Βιργινία το μπάνιο ισχύει σήμερα, έτσι? ». Τα γέλια μου ξύπνησαν και την άλλη. «Ωραία» λέω, «ξέρουμε που ΔΕΝ θα πάμε σήμερα!» Διαλέγουμε μια παραλία στην άλλη άκρη του νησιού, η οποία ήταν spot για windsurf. Eννοείται αγαπάμε τα water sports και πολύ περισσότερο αυτούς που τα κάνουν! Εκεί που λιάζομαι αμέριμνη ξαφνικά νιώθω άμμο στο στόμα μου.. Σηκώνομαι αγριεμένη να δω ποιος έξυπνος πέρασε έτσι, αλλά σε δευτερόλεπτα αλλάζω ύφος! Αρπάζω την ευκαιρία για γνωριμία με τα αγοράκια, λέγοντας τους πως εκεί που κάθονται είναι πέρασμα για τους surfer και καλύτερα να έρθουν προς τη μεριά μας… Η μέρα μας εξελίχθηκε με ρακέτες, βόλεϊ και φυσικά μπύρες μέχρι το πρωί. Η επόμενη μέρα μας βρήκε να διασκεδάζουμε πάλι μαζί στην ίδια παραλία και το βράδυ να τα πίνουμε στα μπαράκια. Ε, την Τρίτη μέρα το είχα σίγουρο μετά τα χθεσινά και το μόνο που έμενε ήταν να επιβεβαιώσω την ώρα! Στέλνω λοιπόν μήνυμα να κανονίσουμε και εκείνος δεν απάντησε ποτέ…Ξενέρωσα απίστευτα και δεν είχα διάθεση να ακολουθήσω την Αλίκη που με έπρηζε να πάμε μαζί στο party μιας γνωστής της… Τελικά με παίρνει ο ύπνος αλλά δυστυχώς όχι για πολύ, αφού ξύπνησα από τις φωνές της τρελής. «Μάντεψε!» μου λέει, « Ήταν και αυτός εκεί! » Πριν προλάβω να μετανιώσω που δεν πήγα, « Ο καλοκαιρινός σου θεός είναι το αγόρι της συμφοιτήτριάς μου!! » , συνεχίζει εκείνη… « Καλύτερα ελεύθερη, παρά να είμαι δεύτερη» , τραγουδούσα τις υπόλοιπες μέρες και το κινητό μου, ούτε που χτύπησε, παρόλο που είχε το θράσος να πει στη φίλη μου πριν φύγει, πως έχει να μου πει πολλά. Εν τέλει μαζί με το τέλειο μαύρισμα που απέκτησα και τα αμέτρητα σφηνάκια που ήπια, θα έχω να θυμάμαι από αυτές τις διακοπές, πως τίποτα δεν μένει κρυφό σε αυτόν τον κόσμο… Girls Μετά τα glitter, τα αστεράκια, τα χιονανθρωπάκια και τα αγιοβασιλάκια... η εξεταστική! Αφήνω τις δεήσεις στον Παντοδύναμο, να μην κάτσει ο κουραμπιές στο μπούτι και πιάνω τις άλλες! Να αναβληθεί η εξεταστική, γιατί όπως έχω διαπιστώσει κάθε χρόνο και χειρότερα! Ναι, πάλι δεν πάτησα το πόδι μου στη σχολή και το φωνάζω… Όχι όμως πολύ δυνατά, μην το ακούσει ο daddy και κόψει το επίδομα. Επειδή όμως, οι φίλοι στις δύσκολες στιγμές φαίνονται, λέω να πάρω τηλέφωνο τον τύπο από την παράταξη να με "σώσει". Είναι μια καλή ευκαιρία να ξαναέρθουμε πιο κοντά! Κλείνουμε ραντεβού στο καφέ δίπλα από τη σχολή, για να τον παρακαλέσω να με βοηθήσει. Βέβαια, θα συναντηθούμε κατά το μεσημεράκι, γιατί θέλω και το χρόνο μου να ετοιμαστώ. Ε, δεν στολίστηκα πολύ γιατί δεν ήταν και επίσημη έξοδος και φυσικά είπα να ξεκινήσω νωρίτερα, μην τον στήσω κιόλας τον άνθρωπο… Με το που έχω φτάσει όμως στην πόρτα να φύγω, "μπιπ μπιπ", μήνυμα στο κινητό. "Λυπάμαι, αλλά δε θα μπορέσω να βρεθούμε σήμερα το μεσημέρι τελικά" . ΣΝΤΟΥΠ!! Ένιωσα το ταβάνι να με πλακώνει… "Μπιπ μπιπ", ξανά… "Τι θα έλεγες να έρθεις το απόγευμα από το σπίτι, που έχω ότι χρειάζεσαι;". Ohh yes σκέφτηκα!! Τώρα όμως, που το ραντεβού ήταν και επίσημο και hot, έπρεπε να ετοιμαστώ κατάλληλα. Αφού μπήκα για 2 ώρες στο μπάνιο και διάλεξα τα σωστά εσώρουχα – σετάκι εννοείται! - ήμουν έτοιμη. Το μόνο που έμενε ήταν να βαφτώ. Μπαίνω λοιπόν ξανά στο μπάνιο και τότε συνειδητοποιώ ότι έχω βγάλει ένα απαίσιο σπυράκι στη μύτη! Ε, όχι, δε θα είναι αυτός ο λόγος να χαλάσει η διάθεσή μου! Λίγο make up παραπάνω και πιστεύω πως θα είμαι ΟΚ... Για κακή μου τύχη όμως, είχα εστιάσει στο συγκεκριμένο σημείο και δεν είχα δει ότι είχα γίνει πουά από πάνω μέχρι κάτω! Έπαθα σοκ! Τι τα ήθελα η άμοιρη τα «φιλιούνται, αγκαλιάζονται» με τη Μαιρούλα από τον 3ο που ήρθε να μου πει τα κάλαντα;;; Έτσι λοιπόν την έβγαλα σπίτι με ανεμοβλογιά… Τουλάχιστον, είχε και κάτι θετικό η όλη ιστορία! Τις σημειώσεις τις πήρα από μια φίλη, τις εργασίες τις έκανα, τα μαθήματα τα πέρασα.. Τον τύπο ακόμα δεν τον έχω δει... Boys Η περίοδος της εξεταστικής μπορεί να έχει πολύ τρέξιμο, αλλά έχει και τα τυχερά της. Εκεί που έχω πήξει να βγάζω φωτοτυπίες με θέματα παλιότερων ετών, σκάει τηλεφωνάκι από κείνο το ωραίο τριτοετάκι που είναι στο τμήμα μου. Ήθελε σημειώσεις λέει γιατί δεν πατούσε όλη τη χρόνια και είχε αγχωθεί. Κανονίζουμε λοιπόν καφεδάκι στη σχολή όπου εκτός από τις σημειώσει σχεδιάζω να κάνω και το ψηστήρι που έχω στο μυαλό μου καιρό τώρα. Κανά δίωρο πριν το «επαγγελματικό» ραντεβού έχω κάτσει για καφέ με το κολλητό μου στο κυλικείο και του αναλύω την κατάσταση. «Καλά ρε», μου λέει «σε πήρε τηλέφωνο το γκομενάκι, την γουστάρεις, σε έχει ανάγκη, και πας και κανονίζεις καφεδάκι και μάλιστα δίπλα στη σχολή; Και τι περιμένεις να γίνει; Το πολύ πολύ να πείτε δυο μ..κίες και άντε γεια! Μετά έχει εξεταστική και άντε να ξαναβρεθείτε. Γιατί δεν την καλούσες σπίτι σου;» Καλά! Την έχουν δει όλοι μάγκες όταν μιλούν για τις καταστάσεις των άλλων, ενώ στις δικές τους κάνουν τις κότες. Λες και δεν τα ξέρω και τα δικά του... Και σαν να μην έφτανε που μου το έπαιζε «έμπειρος» στα λόγια, παίρνει το κινητό μου και της στέλνει μήνυμα ότι κάτι προέκυψε και δεν μπορώ να πάω. Αφού του ρίχνω τα βρισίδια της ζωής του, αποφασίζω ότι δεν μένει τίποτ’ άλλο από το να τα παίξω όλα ή τίποτα και να την καλέσω στο σπίτι μου. Η απάντηση δεν αργεί, και εκεί που ετοιμάζομαι να φάω πόρτα και να ρίξω φάπες στον Δημήτρη βλέπω «Οκ, τα λέμε το απόγευμα! Φιλάκια!» Αφού το πανηγυρίσουμε γυρίζω στο σπίτι. Τακτοποιώ όσο μπορώ, φροντίζω να έχω ποτάκια και ετοιμάζομαι για την “μάχη”. Όταν βγαίνω από το ντους βλέπω στο κινητό μήνυμα από την γκόμενα ότι είναι άρρωστη και δεν μπορεί να έρθει. Τι δικαιολογία είναι κι αυτή στα ξαφνικά; Δε βγάζεις άκρη με τις γυναίκες ρε γαμώτο. Από τότε το έχω παρατήσει το θέμα και δεν ασχολούμαι άλλο με την τύπισσα. Άντρες και γυναίκες προσεγγίζουν διαφορετικά τις ίδιες καταστάσεις. Στη στήλη αυτή αποτυπώνουμε αυτές τις διαφορές, σε μια ελεύθερη ιστορία που ξετυλίγεται σε κάθε μας τεύχος... Οι μέρες περνούσαν και η επικοινωνία μας γινόταν όλο και πιο στενή! Το πνεύμα των Χριστουγέννων και το κρύο βοήθησαν πολύ στο να έρθουμε πιο κοντά… Ήταν η καλύτερη αφορμή να γνωριστούμε περισσότερο, αφού υπήρχε χρόνος για βόλτες στο στολισμένο κέντρο της Αθήνας και αμήχανες συζητήσεις... Όλα κυλούσαν σαν χριστουγεννιάτικο παραμύθι με το “all I want for Christmas is you” να αντηχεί στα αυτιά μου κάθε φορά που με έπαιρνε τηλέφωνο... Ναι, είχα τρελαθεί από τη χαρά μου! Φορούσα το χαζό μου χαμόγελο από την ώρα που ξυπνούσα, μέχρι τη στιγμή που τον έβλεπα και πίστευα πως ο παλιός ο χρόνος φεύγει αφήνοντάς μου το καλύτερο δώρο! Η μέρα των Χριστουγέννων έφτασε και το βράδυ είχε καλέσει εμένα και τη φίλη μου στο party του κολλητού του. Εννοείται, πως οι ετοιμασίες είχαν ξεκινήσει από το πρωί, ενώ το μοναδικό θέμα συζήτησης ήταν η συνάντηση με την καλοκαιρινή μας παρέα.... Το party είχε πολύ κόσμο και όλοι φαινόντουσαν να διασκεδάζουν, αλλά ήταν όλοι άγνωστοι.. Εκτός από τους στενούς του φίλους, δεν γνωρίζαμε κανέναν άλλο και αυτός δεν μπήκε καν στον κόπο να μας συστήσει! Τουλάχιστον, η προετοιμασία της κολλητής μου έπιασε τόπο, αφού μετά από λίγη ώρα εξαφανίστηκε με το παιδί που «έπαιζε» κάτι από το καλοκαίρι.. Κάπως έτσι, έμεινα μόνη με το ποτό στο χέρι να κοιτάζω τα λαμπάκια του δέντρου να αναβοσβήνουν… Είχα ξενερώσει τόσο πολύ που αποφάσισα να γυρίσω σπίτι. Έψαξα να τον βρω και έπειτα από λίγη ώρα τον είδα σε ένα δωμάτιο να παίζει χαρτιά με τους φίλους του. Τον καληνύχτισα τυπικά και έφυγα… Το επόμενο πρωί με πήρε τηλέφωνο σαν να μην συμβαίνει τίποτα! Φυσικά δεν μπήκα στη διαδικασία να γκρινιάξω και απλά του ανακοίνωσα ότι «θα ακολουθήσω τους γονείς μου στο ταξίδι που με ζάλιζαν να πάμε». Αν και αλλιώς τα είχα σχεδιάσει πριν λίγες μέρες… «A, πολύ ωραία! Καλά να περάσεις!» μου απαντάει ξερά κι εγώ να προσπαθώ να συγκρατήσω τα νεύρα μου! Εντάξει, δεν πέρασα άσχημα τις γιορτές, αλλά ο νέος χρόνος με βρήκε να ανταλλάσσω φιλιά μόνο με συγγενείς. Για τηλεφώνημα ούτε λόγος, αφού είχα αποφασίσει να ανοίξω το κινητό μου μόνο την Πρωτοχρονιά. Έτσι, η μόνη μας επαφή ήταν μόνο με το κλισέ μηνυματάκι που στέλνω τυπικά σε όλους τους απλούς γνωστούς.. “Happy New Year!” Στην οθόνη του κινητού εμφανίστηκε ένα ξερό μήνυμα. «Happy New Year!»… «Κατάλαβα, πιο ξενέρωτο μήνυμα δεν μπορούσε να στείλει, έχει στραβώσει για τα καλά» σκέφτηκα. «Με το που γυρίσει απ’ τις διακοπές που ‘χει πάει με τους γονείς της θα της ζητήσω να βγούμε να μιλήσουμε». Αποφάσισα, λοιπόν, ότι το καλύτερο θα ήταν να ξεκαθαρίσω τα πράγματα και να της μιλήσω ειλικρινά. Μόλις είχα τελειώσει μία μεγάλη σχέση και απολάμβανα την ελευθερία χρόνου και κινήσεων που είχα αποκτήσει. Μου άρεσε να βγαίνω με τους φίλους μου και να μην χρειάζεται να δίνω εξηγήσεις, να φλερτάρω χωρίς να ψάχνω για δεσμεύσεις και για μεγάλους έρωτες. Τις προηγούμενες βδομάδες είχα βγει μαζί της δυο-τρεις φορές για καφέ και μιλάγαμε και στο τηλέφωνο που και που. Δεν λέω περνάγαμε καλά μαζί, αλλά με τίποτα δεν σκεφτόμουν να ξαναμπώ σε καινούρια σχέση. Άλλωστε, ακόμα δεν είχα ξεκαθαρίσει τα συναισθήματα για τη πρώην μου. Βασικά ήμουν λίγο στον κόσμο μου και δεν σκεφτόμουν πολλά. Όλα άλλαξαν μετά από μια συζήτηση που είχα με τον φίλο μου τον Δημήτρη, ο οποίος «έβγαινε» με την κολλητή της. Μου λέει, λοιπόν, μια μέρα: «ρε βλάκα, τι κάνεις; το ξέρεις ότι η άλλη έχει κολλήσει μαζί σου; Είσαι απίστευτος σχεσάκιας! Να δω πως θα ξεμπερδέψεις έτσι όπως τα ‘χεις κάνει...» Κάπου εκεί κατάλαβα ότι θα έπρεπε να αλλάξω συμπεριφορά. Η αρχή έγινε στο Χριστουγεννιάτικο πάρτυ που την είχα καλέσει... Πιο αγενής δεν μπορούσα να γίνω! Απλά, την χαιρέτισα όταν ήρθε και μετά από καμιά ώρα που δεν άντεξε άλλο και έφυγε. Μάλιστα, κάποια στιγμή που πήγα να βάλω ποτό, την είδα να είναι τελείως μόνη, καθώς η φίλη της πρέπει να είχε «εξαφανιστεί» σε κάποιο δωμάτιο με τον φίλο μου. Το επόμενο πρωί ένιωθα πολύ βλάκας για τον τρόπο που φέρθηκα. Την πήρα τηλέφωνο και πριν καλά - καλά της πω τι την ήθελα, μου ανακοίνωσε ότι θα πάει διακοπές με τους δικούς της. «A, πολύ ωραία! Καλά να περάσεις!» ήταν το μόνο που μπορούσα να πω και κάπως έτσι τελείωσε η συζήτηση. Δοκίμασα να την πάρω τηλέφωνο ακόμα μια φορά τις επόμενες μέρες, αλλά το έιχε κλειστό, έτσι δεν ξαναπροσπάθησα...

Άντρες και γυναίκες προσεγγίζουν διαφορετικά τις ίδιες καταστάσεις. Στη στήλη αυτή αποτυπώνουμε αυτές τις διαφορές, σε μια ελεύθερη ιστορία που ξετυλίγεται σε κάθε μας τεύχος... Όσο εγώ έλειπα, η τύχη μου δούλευε… Τελικά όταν δεν ασχολείσαι με κάτι καταλήγει να ασχολείται αυτό μαζί σου! Από την φίλη μου έμαθα, πως όσες φορές είχε βγει με εκείνον και την παρέα του, πάντα τη ρωτούσε έμμεσα για εμένα. Όταν δε άνοιξα το κινητό μου, βρήκα ένα σωρό κλήσεις του! Άφησα να περάσουν δυο-τρεις μέρες να σκεφτώ και αποφάσισα να τον πάρω τηλέφωνο να συναντηθούμε. Για να είμαι ειλικρινής, μου είχε λείψει αρκετά και η πρώτη μας αντίδραση όταν βρεθήκαμε ήταν ένα φιλί. Προς έκπληξή μου, μου είχε φέρει και ένα δώρο! Είχε γράψει ένα cd με κομμάτια που φαντάστηκε πως θα μου αρέσουν, κάτι που μου φάνηκε αρκετά ρομαντικό. Μου είπε, πως του έλειψε η παρέα μου και όλος αυτός ο καιρός που δεν μιλούσαμε, τον βοήθησε να σκεφτεί τι θέλει πραγματικά. Η συμπεριφορά του ήταν αναμενόμενη, αλλά ήταν πολύ δύσκολο για εμένα να δεχτώ ότι ήταν μπερδεμένος και πολύ περισσότερο τι νιώθει για την πρώην του. Τα αισθήματά μου όμως, ήταν δυνατά και αποφάσισα να συμβιβαστώ και να δω που θα μας βγάλει. Η απόφασή μου απ’ ότι φάνηκε στη συνέχεια ήταν σωστή, αφού μετά από μερικές εβδομάδες μου πρότεινε να πάμε στη Πάτρα για το καρναβάλι, με όρο όμως ότι θα είναι και οι φίλοι του. «Δύσκολες οι σχέσεις τελικά», σκέφτηκα. Το ταξίδι ήταν απολαυστικό και η πρώτη βραδιά ακόμα πιο πολύ. Είχε συνεννοηθεί με τους φίλους του να μείνουμε μόνοι μας, χωρίς να μας ενοχλήσει κανείς. Την επόμενη μέρα όμως, άρχισαν τα παρατράγουδα. Είχαμε κανονίσει να μπούμε σε γκρουπ για την παρέλαση, κάτι που μας έφαγε αρκετό χρόνο. Λίγο το καρναβάλι, λίγο το ποτό (μάλλον πολύ), λίγο η κούραση, η ερωτική ατμόσφαιρα χάθηκε. Και αυτοί οι φίλοι του, όλη την ώρα πάνω από το κεφάλι μας! Ευτυχώς που είχε έρθει και η κολλητή μου μαζί. Όταν έφτασε η μέρα να φύγουμε, αυτός μου πρότεινε να μείνουμε άλλες δύο μέρες μόνοι μας. Μάλλον τον έτρωγαν οι τύψεις! Αφού τον είχα αφήσει τόσες μέρες να ξενυχτάει και να πίνει με τους άλλους, επιτέλους ήρθε και η δική μου σειρά να περάσω καλά! Μετά από αυτό το διήμερο που ήρθαμε πιο κοντά και τις επόμενες μέρες όταν επιστρέψαμε, εγώ νόμιζα ότι η κατάσταση είχε ξεκαθαρίσει τελικά και πως είμαστε πια μαζί… Η αλήθεια είναι ότι άμα μου μπει κάτι στο μυαλό... Μου την είχε δώσει απίστευτα που είχε εξαφανιστεί έτσι! Την είχα πάρει τόσα τηλέφωνα αλλά τίποτα… «Αν το σήκωνε μόνο...», σκέφτηκα. Είχα προετοιμάσει τι θα της πω και δεν υπήρχε περίπτωση να μην «έπεφτε». Ακόμα και cd με ρομαντικά τραγούδια είχα ετοιμάσει να της δώσω (όταν βάσει σχεδίου θα συναντιόμασταν). «Αυτό το κόλπο είναι στανταράκι Σε όσες γυναίκες και αν το ’χω κάνει πάντα πιάνει...» μου είχε πει ένας φίλος (μέγας γκομενιάρης!). Πως θα την έβρισκα όμως, αυτό ήταν το πρόβλημα! Κάπως έτσι, ξεκίνησα να βγαίνω και να «κρατάω το φανάρι» στον φίλο μου που τα ‘χε με την φίλη της. Με τρόπο ρωτούσα συνέχεια γι’ αυτήν. «Δεν μπορεί, τι σόι φίλες είναι... κάτι θα της πει», σκέφτηκα. Από εκεί έμαθα μάλιστα, ότι χρησιμοποιούσε άλλο κινητό για να μιλάει με τις φίλες της. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο πλέον, απλά θα περίμενα… Κόλλησα για λίγο στην αρχή όταν είδα το νούμερο της στο κινητό μου, ωστόσο το έπαιξα πολύ «cool» και τελικά κανονίσαμε να συναντηθούμε. Ήταν φανερό ότι ήθελε να είμαστε μαζί... Όταν συναντηθήκαμε φιληθήκαμε με τη μία. Μας βγήκε πολύ φυσικά... Της έδωσα και το cd που είχα ετοιμάσει και μάλλον ο «κανόνας» του φίλου μου επιβεβαιώθηκε ακόμα μια φορά! Ήμασταν μαζί λοιπόν. Δεν με ενθουσίαζε η ιδέα ότι ήμουν σε σχέση πάλι και όσο για τους φίλους μου, με είχαν ταράξει στο δούλεμα! Όταν τους είπα ότι θα της έλεγα να έρθει μαζί μας στη Πάτρα (που την είχαμε κάνει παράδοση κάθε χρόνο) ξίνισαν τα μούτρα τους. Το ίδιο έκανε και αυτή... Αυτές οι ισορροπίες πάντα μου τη «σπάγανε». Στην Πάτρα τα πράγματα δεν ήταν και ιδανικά. Συνέχεια ήμουν στη «τσίτα» για να έχω και τις δυο πλευρές ευχαριστημένες. Δεν μπορώ να πω ότι τα κατάφερα και ιδιαίτερα... Δεν νομίζω ότι υπάρχει και κανένας που να μπορεί! Όταν ήταν να φύγουμε, της ζήτησα να κάτσουμε δυο μέρες παραπάνω... Ήθελα να δω πως θα ήταν να είμαστε μόνοι. Είχα ξενερώσει που δεν πέρασα τόσο καλά με τους φίλους μου και ζήλευα απίστευτα που αυτοί φλερτάρανε συνέχεια. Υπήρχε και η σύγκριση με τη περσινή χρονιά που είχα πάει Πάτρα με τη πρώην μου... Μήπως είχα κάνει βλακεία; Μήπως δεν ήμουν ερωτευμένος και απλά το έβλεπα ως πρόκληση; Άντρες και γυναίκες προσεγγίζουν διαφορετικά τις ίδιες καταστάσεις. Στη στήλη αυτή αποτυπώνουμε αυτές τις διαφορές, σε μια ελεύθερη ιστορία που ξετυλίγεται σε κάθε μας τεύχος. Αυτή τη φορά, μετά την παρεξήγηση που είχαμε στο προηγούμενο τεύχος, το «ζευγάρι» συναντιέται τυχαία στη Μύκονο... Girls Ένα 24ωρο έχει απομείνει για το νησί των ανέμων! Στα μαγαζιά πήγα χθες… Άφησα για το τέλος αποτρίχωση, μαλλιά και νύχια... Πρώτη φορά πηγαίνω και φυσικά ανυπομονώ αφού τόσο καιρό ακούω ιστορίες από φίλους, όλες spicy και βουτηγμένες στην κίτρινη τεκίλα! Όταν φτάσαμε στο νησί ο καιρός ήταν τέλειος και ο κόσμος ακόμα πιο καλός! Γύρω όλο φοιτητές «ποτάκια, σφηνάκια και άδειες αγκαλιές» , που λέει και ο Μαζώ, άλλα τίποτα το ενδιαφέρον... Δε λέω, πολλοί φαίνεται να έλιωσαν στο γυμναστήριο το χειμώνα, αλλά δεν είδα κάτι να μου τραβήξει την προσοχή. Η πρώτη νύχτα κύλησε στο ψάξιμο για μαγαζιά και καλή παρέα, χωρίς να συμβεί κάτι συνταρακτικό. Ξυπνάω λοιπόν το μεσημεράκι να πάω για ένα καφέ και καθώς βγαίνω από το δωμάτιο, ακούω να ανοίγει μια πόρτα δίπλα μου… Γυρίζω και τι να δω! Τον ακατονόμαστο από τη σχολή, λίγο λιώμα από ότι κατάλαβα, να φιλάει μια άσχετη!!! Κάγκελο η δικιά σου! Εμ, βέβαια κι εγώ η χαζή δεν σκέφτηκα πριν ξεκινήσω ότι μπορεί να είναι εδώ, αφού η παράταξη του οργάνωσε την εκδρομή… Ξεροβήχω λίγο να αντιληφθεί την παρουσία μου και τα καταφέρνω.. « Ωπ, κι εσύ εδώ;! », μου λέει αφήνοντας την άλλη να περιμένει και έρχεται προς το μέρος μου. « Ναι », απαντάω ξερά και καθώς φεύγω μου προτείνει να περάσω από το club που θα πάει το βράδυ... Φτάνω στην καφετέρια μέσα στα νεύρα και εξηγώ στις άλλες τι έγινε. Τελικά αποφασίζω να παραμερίσω τον εγωισμό μου και να κοιτάξω να περάσω όσο πιο καλά μπορώ αυτές τις μέρες. Και από ότι φάνηκε αργότερα, σωστά έπραξα…! Το βράδυ φτάνει, ντύνομαι, στολίζομαι και ξεκινάω... Αφού με τις κολλητές μου έχουμε μπει σε όποιο μαγαζί υπάρχει και δεν υπάρχει στο νησί, καταλήγουμε εκεί που είναι και αυτός... «Χμμμ, έχει και ωραία παρέα!», σχολιάζουν οι άλλες με το που βλέπουν τα αγοράκια που είναι μαζί του. Αρχίζουν, λοιπόν, οι συστάσεις και οι γνωριμίες και όπως είναι φυσικό ακολουθεί άφθονο αλκοόλ! Κάτι ο χορός, κάτι το ποτό, κάτι η ερωτική ατμόσφαιρα, το ξημέρωμα μας βρίσκει να επιστρέφουμε μαζί στο ξενοδοχείο… Όπως έγινε και τις επόμενες ημέρες….! Boys «Θα έρθει Μύκονο! Ωραία, τώρα θα έχω το πάνω χέρι. Έρχεται να παίξει στην έδρα μου». Αυτές ήταν οι πρώτες σκέψεις μόλις είδα το όνομά της είναι στις λίστες με τις συμμετοχές στην εκδρομή. Κανονίζω με τα παιδιά από την παράταξη να μείνω στο ίδιο ξενοδοχείο μ’ αυτήν και μάλιστα σε διπλανά δωμάτια.. Όλοι στην παρέα έχουν μάθει πλέον το κόλλημά μου και αν γυρίσουμε από τη Μύκονο και δεν έχει παίξει κάτι την έβαψα. Θα φάω πολύ δούλεμα. Η πρώτη μέρα στο νησί είχε απ’ όλα.. Ερωτική ανοιξιάτικη διάθεση, βόλτες στα σοκάκια, δυνατή μουσική και πολύ ποτό το βράδυ. Και φυσικά πολλές όμορφες παρουσίες που σε κάνουν και αναρωτιέσαι που κρυβόντουσαν όλο τον χειμώνα. Όσο για το θεματάκι μου όμως τζίφος. Την είδα κάποια στιγμή που είχαν καθίσει κάπου με τις φίλες της αλλά δεν πρέπει να με είδε καν. Την επόμενη μέρα καθόμαστε με μία παρέα στο δωμάτιό μου και έχουμε την κουβέντα της. Μια φίλη μου προτείνει ότι για να πέσει ξερή πρέπει να με δει με άλλη. Στην αρχή δεν συμφωνώ να παίξω με αυτά τα γυναικεία τρικ, αλλά με τα πολλά με ψήνει. Όταν λοιπόν ακούμε την πόρτα της να ανοίγει το παίζουμε και εμείς Ρωμαίος και Ιουλιέτα στην σκηνή του αποχωρισμού. Την ακούω να ξεροβήχει και τάχα ξαφνιασμένος την χαιρετάω και της προτείνω να περάσει από το μαγαζί που θα είμαι το βράδυ. Απ’ ότι φαίνεται όμως τα έχει πάρει και φεύγει βιαστικά. Και μείναμε εγώ, η «Ιουλιέτα» μου και οι χαζές ιδέες της… Ευτυχώς όμως το βράδυ η εξέλιξη ήταν πολύ πιο διαφορετική απ’ ότι περίμενα. Τελικά πέρασε από το μαγαζί όπου είχα πάει. Ήταν μαζί με δύο φίλες της. Συστηθήκαμε και προς ευχάριστη μου έκπληξη μείνανε στην παρέα μας και αρχίσανε οι γνωριμίες και τα πειράγματα. Εκείνη στην αρχή ήταν λίγο απόμακρη, αλλά η μουσική, ο χορός και τα σφηνάκια ζέσταναν την ατμόσφαιρα. Και όσο προχωρούσε το βράδυ, από τα ζεστά περάσαμε στα καυτά, αλλά αυτά δεν θα τα αποκαλύψω… Άντρες και γυναίκες προσεγγίζουν διαφορετικά τις ίδιες καταστάσεις. Στη στήλη αυτή αποτυπώνουμε αυτές τις διαφορές, σε μια ελεύθερη ιστορία που ξετυλίγεται σε κάθε μας τεύχος... Τελικά δεν τον έψαξα, γιατί όπως λένε «από πορτοκαλιές άλλο τίποτα»! Οι μέρες όμως περνούσαν και εγώ συνέχιζα να χαζεύω φωτογραφίες από το καλοκαίρι. Παρόλο που ο καιρός ευνοούσε ακόμα για βραδινές εξόδους, κάθε βράδυ έλιωνα στο internet καίγοντας όσα εγκεφαλικά κύτταρα μου είχαν απομείνει… Ώσπου μια νύχτα βρίσκω friend request από εκείνον!! Δεν απαντώ τίποτα, αλλά εννοείται μπαίνω στο profile του να τσεκάρω φωτογραφίες και status! Αφού βλέπω ότι είναι ακόμα “in a relationship” ο κύριος, παίρνω έξαλλη τηλέφωνο την Αλίκη για να μου πει και εκείνη να τον ξεχάσω και πως έχει να μου γνωρίσει καινούριο «φρούτο». Aλλά ο διάολος έχει ήδη μπει μέσα μου… Δεν πατάω ignore και πάω για ύπνο. Τις επόμενες μέρες έβρισκα ξενέρωτα mail από αυτόν με καμία νύξη για το καλοκαίρι… Τη μια με ρωτούσε πως περνάω, την άλλη για τη σχολή μου... Δεν ασχολούμαι και αποφασίζω να γνωρίσω τον καινούριο, που μου είπε η Αλίκη. Οι μέρες με τον τελευταίο γινόντουσαν όλο και πιο πληκτικές, τα mail του άλλου όμως πιο ενδιαφέροντα… Ξυπνάω λοιπόν μια μέρα, περιμένοντας να μου στείλει την καθημερινή καλημέρα, αντί αυτής όμως μου είχε στείλει μια φωτογραφία! Εγώ, αυτός, παραλία, μπύρες… Με έτρωγε να απαντήσω, αλλά δεν μπορούσα να ξεχάσω. Επιπλέον δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί επιμένει τόσο. Αφού ο εγωισμός μου δεν επιτρέπει να του μιλήσω ακόμα, σκεφτόμαστε με την Αλίκη τη μεγαλύτερη κατινιά του κόσμου!! Κανονίζουμε ladies’ night με πίτσες, κινέζικο και λευκό κρασί και φυσικά με επίτιμη καλεσμένη την κοπέλα του… Διαλέγω να δούμε το πιο δραματικό love story του αμερικάνικου κινηματογράφου προσπαθώντας να βρω αφορμή να κλάψω, αφού τα νεύρα μου είχαν χτυπήσει κόκκινο. Αλλά προς μεγάλη μας έκπληξη στο τέλος της ταινίας αντί να κλαίω εγώ, έκλαιγε εκείνη, μέχρι που μας εξομολογήθηκε ότι χώρισε πριν λίγες μέρες! Τα πράγματα είχαν αρχίσει να ξεκαθαρίζουν στο μυαλό μου, αν και ακόμα είχα κάποια ερωτηματικά. Άρπαξε αμέσως την ευκαιρία με το που χώρισε να μου μιλήσει ή θέλει απλά να “παίξει”; Μήπως είναι κάτι παραπάνω; Μετά από αυτή τη σύγχυση και τα άπειρα πιθανά σενάρια που πέρασαν από το μυαλό μου, συνειδητοποιώ πως δεν αντέχω άλλο και βγαίνω μες στη νύχτα προς αναζήτηση internet cafe να πατήσω επιτέλους το accept!! Το κακό με τις έμμονες ιδέες είναι ότι δεν μπορείς να τις ξεφορτωθείς. Είναι σαν να πετάς ένα μπαλάκι του τένις στον τοίχο. Το να ερωτεύεσαι είναι σαν να αποκτάς μία ολοκαίνουρια έμμονη ιδέα. Και όσο και να μην ήθελα να το παραδεχτώ μάλλον είχα αρχίσει να ερωτεύομαι την «Βιργινία» από το καλοκαίρι. Το ότι την βρήκα στο Facebook το έκανε χειρότερο. Ίσως, αν δεν είχα καμιά επαφή πολύ γρήγορα να είχα ξεχαστεί και να είχα εγκλιματιστεί στους ρυθμούς του χειμώνα. Άλλα το να ξέρω ότι μπορώ να έχω επαφή, κρατούσε την πρόκληση ζεστή. Γιατί περισσότερο έτσι το έβλεπα εκείνη την ώρα. Και όταν ο κολλητός μου με πείραζε ότι έχω τσιμπηθεί μαζί της του έλεγα ότι θέλω απλά να δω αν την έχω, έτσι για επιβεβαίωση, και ότι δεν είχα καμιά διάθεση να χαλάσω την σχέση μου. Βέβαια στο Facebook δεν μπορώ να πω ότι τα πήγαινα πολύ καλά. Δεν με είχε προσθέσει στους φίλους της και τα μηνύματά μου τα αγνοούσε. Αυτό με έκανε να πεισμώνω πιο πολύ και να προσπαθώ να βρω τρόπο να λυγίσω τις αντιδράσεις της. Βέβαια, όλη αυτή η ιστορία δεν έκανε καθόλου καλό στην σχέση που είχα. Όχι επειδή η κοπέλα μου είχε καταλάβει κάτι, αλλά επειδή είχε πάψει να αποτελεί το κέντρο του ενδιαφέροντος, και αυτό οι γυναίκες το μυρίζονται αμέσως. Είχε αρχίσει να κάνει περίεργες ερωτήσεις, να είναι δύσπιστη και να παραπονιέται. Άρχισα να την νιώθω φορτική και να μου μπαίνουν σκέψεις ότι ίσως αυτή η σχέση έχει παρατραβήξει, ίσως έπρεπε να αναζητήσω νέες εμπειρίες ή ότι ακόμα και μόνος θα ήμουν καλύτερα. Άφησα όλες αυτές τις σκέψεις να εκφραστούν θυμωμένα μια μέρα που τσακωθήκαμε χωρίς σημαντική αφορμή. Σε έντονο ύφος και πάνω στα νεύρα της είπα ότι έχω πάρει απόφαση να χωρίσουμε. Εκείνη τη στιγμή ένιωθα σαν να έδιωχνα από πάνω μου τις αλυσίδες, άλλα μάλλον ήμουν υπερβολικός. Πάντως ότι έγινε, έγινε και είμαι πολύ εγωιστής για να το πάρω πίσω. Άλλα ακόμα και να είχα δεύτερες σκέψεις πριν προλάβω να μετανιώσω η «Βιργινία» μου έκανε accept και μου έστειλε μήνυμα. Ήξερε τίποτα ή απλά έχουν τρομερή διαίσθηση οι γυναίκες.

5 τρόποι να ξεπεράσεις τον πρώην. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι γυναίκες χρειάζονται πολύ περισσότερο χρόνο από τους άνδρες, για να ξεπεράσουν ένα χωρισμό. Οπότε: 1. Ήρθε επιτέλους η ώρα να κάνεις, όλα όσα ήταν «απαγορευμένα» τοοοοόσο καιρό. Φίλοι και γνωστοί θα μπορούν να σε χαρούν στα πάρτυ και τις συναντήσεις τους. Και που ξέρεις, κάτι καλό μπορεί να σου τύχει… 2. «Ο έρωτας με έρωτα περνάει»... δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γνωστό άσμα. 3. Βάζεις τις κολλητές σου να αρχίσουν το ψάξιμο στις ατζέντες τους. Δεν μπορεί, κάποιος ελεύθερος θα υπάρχει. 4. Δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά, ένας σίγουρος τρόπος για να ξεχαστείς και που ξέρεις, αν είσαι τυχερή μπορεί να πάρεις και καμία προαγωγή! 5. Αν πάλι η εργασιοθεραπεία δεν πετύχει, για σκέψου, μήπως έχει έρθει η ώρα να δώσεις λίγη σημασία, στον χαριτωμένο συνάδελφο που σε φλερτάρει συνεχώς, αλλά εσύ μέχρι τώρα απέρριπτες εξαιτίας του «ακατονόμαστου»; Προσωπική μου άποψη, όταν σπάσει το γυαλί δεν γίνεται να ξανακολλήσει. Ο μόνος τρόπος για να «επιβιώσεις» από ένα χωρισμό, είναι να προχωρήσεις μπροστά χωρίς «πισωγυρίσματα». 5 τρόποι να διεκδικήσεις τον πρώην 1. Κατ’αρχάς, ξεκόλλα πια με τα μηνύματα και τα τηλέφωνα. Δώστου χώρο να αναπνεύσει, δώστου χρόνο να αισθανθεί την απουσία σου. 2. Κάνε κάτι για σένα. Πήγαινε κομμωτήριο, ψώνισε. Χτίσε την αυτοπεποίθηση που γκρεμίστηκε μέσα από το χωρισμό. Για να γυρίσει πρέπει να είσαι ΕΣΥ καλά. 3. Θυμήσου τι του άρεσε πάνω σου και μέσα σου. Φρόντισε να τα βελτιώσεις. 4. Προσπάθησε να τον συναντήσεις «τυχαία». Διακριτικά πάντα έ! Αν τα καταφέρεις, να είσαι άνετη, αλλά όχι αδιάφορη. Κοίτα τον όπως εσύ ξέρεις, για να καταλάβει πως τον θες πίσω. Στην εν λόγο συνάντηση, χρήσιμη θα φανεί και η αντρική παρουσία. Μόνο πρόσεχε μη το παρακάνεις. 5. Μετά από όλα αυτά, αν ακόμα δεν κάνει κάτι, ζήτα συγνώμη ακόμα και εάν εσύ πιστεύεις πως δεν έχεις κάνει λάθος. Πολλές φορές πληγώνουμε τους άλλους άθελα μας. Το γυαλί ξανακολλάει εάν τα κομμάτια που έσπασαν, χρειάζονται το ένα το άλλο για να υπάρξουν. Εάν η κόλλα είναι γερή και το γυαλί καλής ποιότητας. Σε περίπτωση που δε γυρίσει μετά από τα παραπάνω, μη σκας. Τουλάχιστον εσύ προσπάθησες για κάτι που θεωρείς πως άξιζε.

10 Καλοί Λόγοι για να Μείνεις Μπακούρι!!! Διαβάσαμε τους 10τρόπους για να εκδικηθούμε τους πρώην μας... τους άλλους 10τρόπους για να τους ξεπεράσουμε... ουφ κουραστήκαμε πια να προσπαθούμε γι’ αυτούς! Έφτασε η στιγμή επιτέλους να πάψουμε να ασχολούμαστε με τους πρώην μας και να συνειδητοποιήσουμε ότι τελικά δεν είναι και τόσο άσχημο να είμαστε singles, κοινώς μπακουράκια. Και φυσικά έχω και επιχειρήματα για να σας το αποδείξω... 1. Πρώτο και κυριότερο! Είστε ελεύθεροι να βγαίνετε όσο θέλετε, όπου θέλετε, όποτε θέλετε, όπως θέλετε και με όποιον θέλετε φυσικά, χωρίς να χρειάζεται να δίνεται λογαριασμό σε κανέναν απολύτως. 2. Κάνετε καλό στην υγεία σας αποφεύγοντας αρκετούς τόνους ακτινοβολίας, μιας και το κινητό σας τηλέφωνο δεν χρειάζεται να είναι η επέκταση του χεριού σας. Και κυρίως γλιτώνετε την άφιξη των λογαριασμών σας σε “ν κυλιόμενους” φακέλους, σε συνδυασμό πάντα και με τη γκρίνια των δικών σας που θα τους πληρώσουν. 3. Δεν έχετε φυσικά το φόβο μην τυχόν και σας κερατώσουν, οπότε μπορείτε ανενόχλητα να περνάτε από κάθε ύψους και πλάτους πόρτες χωρίς να αγχώνεστε για το αν θα σκαλώσετε πουθενά. 4. Γλυκά μου αγοράκια μπορείτε να κλείνεστε για όσες ώρες επιθυμείτε στα σπιτάκια σας και να βλέπετε όσο ποδόσφαιρο θέλετε, να παίζετε ατελείωτες ώρες pro μέχρι να λιώσετε εκεί μπροστά στην οθόνη... και γενικά να κάνετε όλα αυτά τα “ενδιαφέροντα” πράγματα. για τα οποία γκρινιάζει κάθε φυσιολογική κοπέλα σε μια σχέση. 5. Εκμεταλλευτείτε ότι έχετε όλο το κρεβάτι δικό σας για να απλωθείτε, να μαζευτείτε, να τεντωθείτε, να ξεδιπλωθείτε... και τελοσπάντων να χαρείτε τον ύπνο σας άνετα, χωρίς στριμωξίδια, χωρίς ευχάριστα μουσικά διαλείμματα του ύπνου σας -κοινώς ροχαλητά- και φυσικά χωρίς να χρειάζεται να παίζετε όλο βραδύς το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι τα σκεπάσματα. 6. Σε περίπτωση καθυστέρησης... όχι του μυαλού σας, αλλά του κύκλου σας μπακουρίνες μου, δεν χρειάζεται να έχετε κανένα μα κανένα άγχος για απρόοπτα γεγονότα. Εκτός βέβαια αν έχετε μυρίσει κανένα κρίνο ή αν την έχετε κάνει τη κουτσουκέλα σας και έχετε καταφύγει στα γνωστά one-night-stand, two-night-stand και πάει λέγοντας.. 7. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόση απίστευτη οικονομία κάνετε στη τσεπούλα σας, καθώς γλιτώνετε τα γνωστά δωράκια στο έτερον σας ήμισυ, όπως και τη σπαζοκεφαλιά κάθε φορά για την επιλογή των δώρων, τα οποία απαιτούνται σε περιστάσεις όπως γενέθλια, γιορτές ονομαστικές και μη, επετείους και η λίστα συνεχίζεται και αυξάνεται συνεχώς! 8. Καβγάδες, γκρίνιες, νεύρα, φωνές… μήπως σας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά τα “ευχάριστα” πραγματάκια; Και βέβαια όχι, γιατί ως επαγγελματίες μπακούρια τέτοια γεγονότα δεν περιλαμβάνονται στο καθημερινό σας menu, όπως συμβαίνει συνήθως σ’ όλα τα καημένα δεσμευμένα ανθρωπάκια. 9. Κοριτσάκια μου, δεν είναι ανάγκη να αγχώνεστε αν αμελήσετε για λίγο την επώδυνη και χρονοβόρα διαδικασία της αποτρίχωσης, μιας και δεν κινδυνεύετε να σας παρεξηγήσει απολύτως κανένας. Αρκεί βέβαια να μη το παρακάνετε και από απλά ερημωμένο νησί το σώμα σας γίνει και απροσβάσιμο! 10. Και τέλος, ένας βασικός λόγος για να μείνετε μπακούρια τώρα που το καλοκαιράκι πλησιάζει, οι ζέστες σφίγγουν και όλα τα σχετικά, είναι διότι οι καλύτερες διακοπές είναι φυσικά με τους φίλους σας. Και για να μπορέσετε να τις χαρείτε με όλη τη σημασία της λέξης, χωρίς γκρίνιες και παράπονα από κανέναν, είναι πολύ προτιμότερο να είστε single. Ελπίζω μπακουράκια μου, ότι όλα αυτά θα σας έχουν κάνει ήδη να αναθεωρήσετε σε μεγάλο βαθμό τα οφέλη που σας προσφέρει η single ζωή. Και φυσικά αυτά δεν περιορίζονται μόνο στον αριθμό των 10! Στο χέρι σας είναι όχι μόνο να τα ανακαλύψετε, αλλά και να τα απολαύσετε όσο περισσότερο μπορείτε, πριν η επόμενη σχέση σας βαρέσει τη πόρτα!

Κι εκεί που νόμιζες ότι όλα στη σχέση σας κυλούν μια χαρά, αυτός σου ζητάει να χωρίσετε…! Θα μείνεις άπραγη; Όχι βέβαια! Μετά τα ατελείωτα βράδια αγκαλιά με την κολλητή σου και τα τόσα πακέτα χαρτομάντιλα που σπατάλησες, τις αμέτρητες ώρες που καθόσουν κοιτώντας στο κενό, σκεπτόμενη τις όμορφες σας στιγμές, παίρνεις την μεγάλη απόφαση. Δεν του αξίζει να είσαι έτσι και πρέπει να «πληρώσει» για αυτά, που σε έκανε να περάσεις! Υπάρχουν δέκα καλοί τρόποι να πάρεις το αίμα σου πίσω… 1. Όταν σου ζητήσει πίσω τα cd και τα ρούχα του, στείλε του το σχετικό link στο e-bay, να δει πόσο τα πουλάς. 2. Φτιάξ’ τα με τον κούκλο από τη σχολή σου, που δεν του γέμιζε το μάτι και πάντα όταν αναφερόταν σε αυτόν, ξεκινούσε τη φράση του «ποιόν μωρέ, αυτόν που νομίζει ότι είναι ωραίος;;;» 3. Αγόρασε το αυτοκίνητο που πάντα ήθελε και φρόντισε να το μάθει. 4. Χάσε… κιλά, το νούμερό του και την ψηφιακή μηχανή που είχε ξεχάσει στο σπίτι σου. 5. Δημοσίευσε μια αγγελία για δωρεά επίπλων και βάλε το νούμερο του. 6. Βάλε μερικές σταγόνες αποτριχωτική λοσιόν στο μπουκάλι με το σαμπουάν του. 7. Πριν του επιστρέψεις τα κλειδιά του διαμερίσματός του, κάνε του δώρο μια αλλαγή κλειδαριάς ενώ λείπει. 8. Βάλε στο πλυντήριο, με ρούχα που ξεβάφουν, το αγαπημένο και χρυσοπληρωμένο φούτερ του. 9. Σκίσε κατά… λάθος την αφίσα της λατρεμένης του ομάδας που υπάρχει στο δωμάτιο του και που κάθε φορά τρόμαζες, καθώς την αντίκριζες όταν ξυπνούσες μες στην νύχτα. 10. Απλά δείξε ανωτερότητα και ξεπέρασε τον, κάτι που τις περισσότερες φορές πονάει περισσότερο!!! Αυτοί οι δέκα τρόποι είναι ενδεικτικοί, καθώς η καθεμία από εμάς ξέρει «τα κουμπιά» και τα ευαίσθητα σημεία του... πρώην αγαπημένου της. Αναμφίβολα όμως, μετά από κάθε χωρισμό το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, είναι να βρούμε την δύναμη να ισορροπήσουμε, να νιώσουμε ξανά ηρεμία. Να οπλιστούμε με αισιοδοξία, ώστε να προχωρήσουμε κοιτώντας μπροστά, κρατώντας τις όμορφες στιγμές και προσπαθώντας να διορθώσουμε τα όποια λάθη του παρελθόντος. Άλλωστε, όπως λένε, κάθε εμπόδιο για καλό! Ποτέ δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον…

Μπορεί να κάνω λάθος αλλά ξέρετε τι νομίζω; Ότι το έχουμε παρακάνει με τις «φιλίες» ανάμεσα στα δύο φύλα. Μην με παρεξηγείτε, φυσικά και πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα αλλά μου την σπάει όταν ονομάζουμε μία σχέση «φιλία» γιατί φοβόμαστε να παραδεχτούμε ότι γουστάρουμε!!! Σχεδόν σε κάθε παρέα υπάρχει ένας έρωτας που σιγοβράζει στο παρασκήνιο. Πολύ συχνά αυτοί οι κρυφοί έρωτες κρατούν και τις παρέες ενωμένες. Τις περισσότερες φορές τέτοιοι έρωτες μένουν πολύ καιρό κρυμμένοι τάχα για να ... μην χαλάσει η φιλία. Ο πραγματικός λόγος βέβαια είναι ότι η χυλόπιτα από τα χέρια «φίλης» ή «φίλου» πέφτει πολύ βαριά για τα στομάχια των περισσοτέρων. Υπότιτλος 1 : Tips για τους άντρες Όταν μια γυναίκα την έχει πατήσει μαζί σου βρίσκει ενδιαφέροντα όλα όσα λες. Θα την δεις περισσότερο πρόθυμη να σε ακούει, ακόμα και αν μιλάς για μπάλα.. Θα γελάει υπερβολικά εύκολα ακόμα και αν τα αστεία σου δεν είναι και τα καλύτερα. Της αρέσει να γίνεται στην παρέα συζήτηση για σένα και συμμετέχει με πειράγματα και ερωτήσεις. Η ξαφνική εμφάνισή σου μπροστά της θα της προκαλεί περίεργη αμηχανία. Σε τέτοιες στιγμές όπου οι άμυνες είναι κατεβασμένες μπορεί να την δεις να φτιάχνει ασυναίσθητα το μαλλί και το φόρεμα της. Όταν δεν την κοιτάς τσεκάρει κάθε σου κίνηση αλλά και τον τρόπο που ντύνεσαι, το κούρεμα σου και άλλες μικρές λεπτομέρειες που ούτε φαντάζεσαι (ναι ναι ακόμα και αυτό που σκέφτηκε το βρώμικο μυαλό σου...) Όταν της αρέσεις, μια γυναίκα μπορεί να πάρει μια λέξη σου, να την παραποιήσει και να δημιουργηθεί τελικά ολόκληρο θέμα. Πρόκειται στην ουσία για ένα τεστάκι για να δει αν και εσύ νοιάζεσαι γι’ αυτήν αρκετά ώστε να δώσεις εξηγήσεις και να ζητήσεις συγνώμη ακόμα και αν δεν χρειάζεται. Ξαφνικά νευράκια και άσκοποι τσακωμοί τις περισσότερες φορές οφείλονται σε κρυφούς έρωτες. Όταν κάποιος άντρας σε γουστάρει σε κοιτάει με ορθάνοιχτα μάτια και δεν χάνει λέξη σου. Σου απευθύνει συχνά τον λόγο και σε βάζει στη συζήτηση ακόμα και όταν δεν χρειάζεται. Προσπαθεί να κάθεται κοντά σου και βρίσκει δικαιολογίες για να μην φύγει. Όταν είναι να φύγει το κάνει αργά αργά και παρατείνει την αποχώρηση για ασήμαντους λόγους. Ο άντρας που σε γουστάρει, προσπαθεί να γίνεται καλύτερος στα μάτια σου. Μπορεί να τον δεις να γίνεται πολύ γενναιόδωρος, να συμπεριφέρεται με υπερβολικό θάρρος ή να έχει ασυνήθιστα καλούς τρόπους. Σίγουρα θα είναι πιο καθαρός, με περιποιημένο μαλλάκι και θα έχει ανακαλύψει και εκείνο το νέο αρωματάκι. Ακόμα και ο τρόπος που περπατάει αλλάζει. Πηγαίνει καμαρωτός, έξω το στήθος μέσα την κοιλιά και ελπίζει να φαίνονται τα push ups που έκανε χτες μονάχα για την πάρτη σου. Ένα χαρακτηριστικό ακόμη είναι οι ξαφνικές αλλαγές στην συμπεριφορά του. Μπορεί να το βλέπεις την μία στιγμή να μιλάει όλο ενθουσιασμό και ξαφνικά να θυμάται εσένα και να αποσύρεται εντελώς από την συζήτηση και να χάνεται στις σκέψεις του. Τέλος μπορεί να σου κάνει μία μικρή ανάκριση σε μορφή ενδιαφέροντος και να αντιπαθεί άλλους άντρες που σε πλησιάζουν ιδιαίτερα αυτούς που εσύ δείχνεις να συμπαθείς... Όταν διαισθάνεται ανταγωνισμό από άλλον άντρα της παρέας βιάζεται να μπαίνει στις συζητήσεις και δεν αφήνει το πεδίο της μάχης ούτε για να πάει στην τουαλέτα. Κρύο… Καιρός για δύο; Όχι, απαραίτητα! 08:30 Το ξυπνητήρι του κινητού σε ξυπνά υπό την μελωδία του “όλα καλά” του Σάκη. Ανοίγεις τα μάτια σου χαμογελώντας και φαντασιώνεσαι τον ημίθεο Ρουβά να σου τραγουδάει prive. Και μετά το μάτι σου γυαλίζει, τι τον ήθελα το Γιωργάκη, σκέφτεσαι, χάρη μου έκανε που με παράτησε! Άσε, που εκτός από τεμπέλης, λιγομίλητος, αγύμναστος ήταν και εντελώς παράφωνος!!! Και σηκώνεσαι ευτυχισμένη απ’ το κρεβάτι ώσπου… κοιτάς το ημερολόγιο τοίχου. Είναι 1η Νοεμβρίου! Τότε αντιλαμβάνεσαι ότι η ευτυχία δεν διαρκεί πάρα μόνο κάποια λεπτά, πολύ λίγα δυστυχώς. Και αμέσως μετά ακολουθεί ένα πιο ισχυρό σοκ συνειδητοποιείς ότι μπήκε για τα καλά ο χειμώνας, πιάνει πάλι κρύο κι αν πεις την καταραμένη λέξη κρύο, συνειρμικά τι σου έρχεται στο νου; Ναι, ναι, καιρός για δύο! Ξαφνικά, θυμάσαι πάλι το Γιωργάκη σου, τις αγκαλίτσες, τις ζουζουνιές κάτω απ’ τα παπλώματα , το super διήμερο στην Αράχοβα και την γλυκιά κοιλίτσα του, που έμοιαζε με του Αϊ- Βασίλη. Κάπου εκεί αρχίζεις να νοσταλγείς και να αισθάνεσαι μόνη. Χρέος μας, λοιπόν, είναι να καταρρίψουμε αυτήν την παροιμιώδη έκφραση, που μας κάνει τα νεύρα κρόσσια και ρίχνει την ψυχολογία μας στα πατώματα. Καταρχήν, ας κινητοποιήσουμε την λογική μας, δηλαδή: Επιχείρημα 1ο : Ναι, μεν, πιάνει κρύο αλλά γιατί είναι καιρός για δύο; Μαθηματικώς αποδεδειγμένα κρύο = καιρός για δύο, τρεις, τέσσερις κ.τ.λ. Όσο περισσότεροι, τόσο το καλύτερο! Προς Θεού, μην πάει τα μυαλό σας στο πονηρό! Τι καλύτερο, για ν’ ανέβει η θερμοκρασία δωματίου από ένα χειμωνιάτικο βράδυ με την παρέα σου κοντά στο τζάκι να χαβαλεδιάζετε, παίζοντας επιτραπέζια παιχνίδια. Άλλωστε, οι φίλοι μας είναι εκείνοι που συχνά μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα εξαιτίας της σχέσης μας, αν και οι στιγμές που μοιραζόμαστε μαζί τους είναι πάντα ανεκτίμητες. Επιχείρημα 2ο : Κρύο = Χειμώνας = Χριστούγεννα = Ψώνια! Τι είναι αυτό που προσφέρει την μεγαλύτερη ικανοποίηση στη γυναικεία φύση; Τα ψώνια, φυσικά! Ας είμαστε λίγο ρεαλίστριες σ’ αυτό το σημείο. Ξινό σου το είχε βγάλει ο Γιωργάκης το shopping therapy εν’ όψει γιορτών. 1. Γκρίνιαζε που ανεβοκατεβαίνατε την Ερμού, επειδή του πόναγαν τα ποδαράκια του. 2. Χασμουριόταν ενώ δοκίμαζες τα ρούχα που είχες διαλέξει, δηλαδή σχεδόν όλο το μαγαζί! 3. Σου έλεγε ότι όλα σου πάνε για να φύγετε όσο το δυνατόν γρηγορότερα (μην ξεχνιόμαστε, έχει αγώνα σήμερα)! 4. Σου γκρίνιαζε, όταν πια τα’ χες χρυσοπληρώσει, ότι αν τα φορέσεις εκτός σπιτιού θα’σαι πιο «φορτωμένη» κι απ’ το δέντρο στο Σύνταγμα. Συμπέρασμα: Αν μπορείς να σκεφτείς έναν άνθρωπο με αίσθηση του γούστου, αλάνθαστο κριτήριο για το τι σε κολακεύει, αυτή είναι σίγουρα η κολλητή σου και όχι ο Γιώργος! Επιχείρημα 3ο : Κρύο = ευκαιρία να μείνουμε λιγάκι σπίτι μας. Οι πιο αδικημένοι της ιστορίας των φοιτητικών μας χρόνων είναι οι δικοί μας, γονείς, αδέρφια, θείοι, θείες και όλο το συγγενολόι που μας βλέπουν συνήθως λίγο πριν από την αλλαγή του χρόνου. Αυτή, λοιπόν, είναι η καταλληλότερη εποχή για να απολαύσουμε ευχαρίστως οικογενειακές στιγμές με τα πρόσωπα που μας αγαπούν πιο πολύ απ’ οτιδήποτε πάνω στον κόσμο. Άσε που δεν μας βρίσκουν ούτε ένα ελάττωμα γι’ αυτούς θα είμαστε πάντα τα πιο έξυπνα, όμορφα και καλά παιδιά. Μικρή τόνωση είναι αυτό; Και αφού ολοκληρώσαμε με την επιχειρηματολογία, ελπίζω να βλέπουμε πιο ώριμα και πιο θετικά την είσοδο του χειμώνα και να μην κάνουμε καμιά απόπειρα να κρεμαστούμε με τα λαμπάκια από το ταβάνι. Η γυναικεία σκέψη όμως, είναι ύπουλη, και για να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, κανόνισε να μη ζητήσεις από τον Αϊ- Βασίλη να σου φέρει το Γιώργο, αλλά κάτι πιο πρακτικό και καλόβολο, που να χωράει στον σάκο του! Ζήτα μια τσάντα, βρε αδερφέ! Κι αν σε σκοτώνει ο συνδυασμός κρύου και μοναξιάς και όπως φαίνεται δεν παίρνεις από λόγια, ζήτα τουλάχιστον έναν νέο, δυνατό έρωτα! Και που ξέρεις… αυτές τις μέρες οι ουρανοί είναι πάντα ανοιχτοί για να δεχτούν τις ευχές μας! Κέλλυ Με άριστα το 10... εσύ τι; Να και ένα άρθρο για σας τα αγοράκια που... βαθμολογείτε! Τι; Μην το παίζετε «κινέζοι» τώρα... Εμάς τις γυναίκες φυσικά! Κοπελιές τι πάθατε; Κατάπιατε ήδη τις… μπούκλες σας με τη βόμβα που έσκασε ή άρχισε να φριζάρει το μαλλάκι; Υπομονή, θα το αναλύσουμε το θεματάκι! Λοιπόν, το όλο story βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες. Ξέρω, ξέρω, κάποιες από σας μπορεί να φέρνετε ήδη στο μυαλουδάκι σας σχόλια που περάσατε απαρατήρητα. Όσο για τ' αγόρια της παρέας που σκέφτεστε ήδη ν' αλλάξετε σελίδα... DON'T! Δαγκώνει! Ώρα ν' ακούσετε και εσείς τη γυναικεία άποψη! Εμείς οι καημένες, παρ' όλο που ψιλοβράζαμε (από το κακό μας εννοείται), κάτσαμε και ακούσαμε τα κριτήρια με τα οποία επιδίδεστε σ' αυτό το πολύ ενδιαφέρον κατά τ' άλλα άθλημα. Και τι κριτήρια! Ας τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά... Ο ανώτερος βαθμός που βάζει ο δίκαιος αντρικός εγωισμός είναι το 10 το καλό. Αλλά ας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας... 10 παίρνουν οι διάσημες φαντασιώσεις, όπως η Μόνικα Μπελούτσι (αθάνατη Μαλένα!), οι οποίες για να γίνουν 10 έχουν κάνει κάποιες, "λιγοστές" επιδιορθώσεις. Για εμάς τις κοινές θνητές, καλύτερα ν' αποβάλλουμε την πεποίθηση ότι ανήκουμε στην κατηγορία αυτή. Και επειδή η βαθμολογία είναι πιο αυστηρή και από αυτή του πιο σκληροπυρηνικού βαθμολογητή πανελληνίων, αν δεν έχεις τις χάρες της Μπελούτσι ή έστω τ' ατελείωτα πόδια της Ζιζέλ... μην απογοητεύεσαι! Μ' ένα 8αράκι απογειώνεσαι στην κατηγορία της "φοβερής γκόμενας". Κι αυτό επειδή όπως είπαμε και πριν, τα κριτήρια είναι ιδιαίτερα αυστηρά. Ξεκινάμε από το σώμα (ξέρεις τώρα, το κλασσικό τριγωνάκι 90-60-90!) και προχωράμε στην... τσαχπινιά, με την καλή και την κακή έννοια πάντα! Τέλος, αφήνουμε λίγο περιθώριο από τον τέλειο βαθμό, γιατί ποτέ δεν ξέρεις ρε παιδί μου, μπορεί να υπάρχει και κάποια καλύτερη... Για όσους κάνετε πως δεν καταλάβατε ή έστω όντως δεν καταλάβατε και γι' αυτές που έχουν την περιέργεια να μάθουν περισσότερα, ας επεκταθούμε λοιπόν σε πικάντικες λεπτομέρειες! Μπορεί οι άντρες να βαθμολογούν σώμα και εμφάνιση από την κορυφή μέχρι τα νύχια, άλλα κορίτσια μπορείτε να ξεφυσήξετε μ’ ανακούφιση γιατί σας έχουμε και καλά νέα! Ε λοιπόν όχι, δε σε βαθμολογεί ο "Γιώργος" της παρέας που γνωρίσατε πριν κανένα διμηνάκι και που μεταξύ μας ψιλογουστάρεις! Γιατί για την αντροπαρέα, αυτό δεν έχει κανένα, μα κανένα ενδιαφέρον. Μη βιαστείς να τσιτώσεις, δε σου λεμέ πως εσύ του είσαι αδιάφορη, αλλά πως αν σε ξέρει, δεν θα μπει στη διαδικασία να σε βαθμολογήσει. Άρα χαλαρά! Δε θα βάλουν βαθμό σε γνωστές, αλλά στις καμπύλες της ξανθιάς που θα σκάσει μύτη στο club. Τώρα αν τύχει να είσαι εσύ ο ξανθός, μελαχρινός ή έστω κοκκινομάλικος στόχος σε μια άλλη αντροπαρέα, ρούφα κοιλίτσα, αν αυτό το σημείο του σώματός σου σε κάνει να αισθάνεσαι λίγο πιο άβολα, αλλά πάνω από όλα ξεκόλλα και δείξε αυτοπεποίθηση. Εμείς το μόνο που έχουμε να πούμε είναι... κορίτσια μη μασάτε! Και για να προλάβουμε εσάς αγόρια στην all time classic αντίδραση «μα ούτε εσείς είστε τέλειες», το παραδεχόμαστε! Αλλά τουλάχιστον εμείς δεν σας βαθμολογούμε! Και μια συμβουλή: αλλάξτε καραμέλα!

Μετά την Εύα, ο Θεός έφτιαξε πιο εξελιγμένα πολυμορφικά μοντέλα για να βγουν στην αγορά και να κάνουν τη ζωή των αντρών «Παράδεισο», αλλά και «Kόλαση» ενίοτε…
Τα πιο ευφάνταστα απ' αυτά, τα συναντούμε Σάββατο βράδυ στο club... Εκεί, όπου οι γυναίκες αφήνονται μέσα στο γενικό κλίμα χαράς, ελεύθερες και δεν καταπνίγουν τα πρωτογονικά τους ένστικτα… Πάμε, λοιπόν, να δούμε κάποιους από τους πιο ''συλλεκτικούς'' τύπους γυναικών που βλέπουμε εκεί... Γυναίκα - Γκομενοπαγίδα: Αυτό το είδος γυναικών ακολουθεί ένα στάνταρ τελετουργικό πριν πάει στο κλαμπ, κάτι σαν συνταγή της Βέφας. 1. Τρεις ώρες κάνει κούρα ομορφιάς, πόδια, μουστάκι, μάσκα μαλλιών. 2. Για μια ώρα αδειάζει ντουλάπες, προς εύρεση του πιο hot συνόλου, που θα μαγνητίσει τα αδηφάγα βλέμματα των αντρών. Μότο τους; Όσο πιο κοντό, τόσο πιο καυτό (δηλαδή μπλουζάκι, φούστα στο μήκος της παλάμης, ποτέ παραπάνω!). 3. Μια ώρα βάφεται, περνώντας ατέλειωτες στρώσεις μακιγιάζ-μπογιάς, ικανής να βάψει τον τοίχο του δωματίου της. 4. Μισή ώρα στέκεται μπροστά στον καθρέφτη, ξεστομίζοντας μια πιο σύγχρονη παραλλαγή του ''καθρέφτη καθρεφτάκι μου κτλ...'', τύπου ''Είμαι ή δεν είμαι κόμματος πάλι;'' και ικανοποιημένη που αγγίζει πια την τελειότητα ξεπορτίζει. Θα ήταν τουλάχιστον ανόητο, γι’ αυτή την ιδιάζουσα κατηγορία, να μην αναφέρουμε ότι έχει ρυθμιστεί από κατασκευής της να εντοπίζει απευθείας το στόχο. Είναι σα να λέμε μια πιο σέξι έκδοση του ρόμποκοπ. Έτσι με το που μπει στο club, σε κλάσματα δευτερολέπτου, έχει βρει τον κούκλο του μαγαζιού και τα τ.μ. που τους χωρίζουν και τίθεται σε λειτουργία. Αρχίζει να τον κοιτά επίμονα, όπως η κόμπρα το ποντίκι, μέχρι τη στιγμή που το “θύμα” θα υποκύψει υπνωτισμένο στη γοητεία της. Οι γυναίκες γκομενοπαγίδες δεν αισθάνονται ποτέ την ανάγκη να χορέψουν, δεν πίνουν και δεν μπαίνουν καν στον κόπο να κάνουν κοινωνικές συναναστροφές. Έχουν άλλωστε, βαθιά ριζωμένη μέσα τους την αίσθηση της ανωτερότητας. Δεν κοιτούν ποτέ γύρω τους και ποτέ μακρύτερα από τον καθορισμένο στόχο. Στο τέλος της βραδιάς, φεύγουν αγκαζέ με τον «θεό» έχοντας επιτύχει να σαγηνεύσουν τα πλήθη. Γυναίκα - Σουβέρ: Το είδος αυτό των γυναικών παίρνει δικαίως την ονομασία του από το σουβέρ - το υλικό από φελλό η πεπιεσμένο χαρτί- που πάνω τους ακουμπά κανείς το ποτήρι. Κι αυτό, γιατί φυσικά ο μόνος λόγος ύπαρξης τους στο κλαμπ, είναι να λειτουργούν ως τεχνητό υποστήριγμα για το ποτό. Λίγο πολύ αναφερόμαστε στην ευπαθή ομάδα θηλυκών, που ξεστομίζει την ατάκα «Δεν πάμε για ένα ποτό;» και καταλήγουν να το πιουν στο κλαμπ. Οι γυναίκες σουβέρ δεν κάνουν επίσης κοινωνικές συναναστροφές, γιατί συνήθως το ένα ποτό ακολουθεί το άλλο, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να κάνουν focus σε ένα μόνο άτομο ή να τους βλέπουν όλους με τρία μάτια, 5 χέρια κτλ. Και για χορό βέβαια ούτε λόγο, γιατί μπορεί να τους χυθεί το ποτό. Ένα ακόμη διακριτικό χαρακτηριστικό τους, είναι ότι δεν ακούν την μουσική που ''βαράει'' στο κλαμπ, αλλά σε συνεχές play παίζει στο κεφάλι τους το «σε βλέπω στο ποτήρι μου…» Στο τέλος της βραδιάς έχουν γίνει κολλητές με τον barman, απ΄ τα πολλά πηγαινέλα στο μπαρ κι αποτελούν το νούμερο ένα κίνδυνο στους δρόμους. Το βράδυ ονειρεύονται, πως πετάνε φελλούς σ' ένα άδειο βαρέλι, σ' ένα γνωστό αποστακτήρα της Σκοτίας, περιμένοντας να γίνει το πιο εκλεκτό ουίσκι. Γυναίκα – Μπουζουκόβια: Η κατηγορία αυτή αποτελεί είδος υπό εξαφάνιση στα κλαμπ, γι’ αυτό και της κάνουμε ιδιαίτερη μνεία. Οι γυναίκες αυτές, μέσα στο πλατινέ κεφάλι τους, έχουν ως μόνο συνώνυμο της διασκέδασης τα ονόματα Κελεκίδου, Κουρκούλης, Ζήνα, Βανδή. Καταλήγουν Σάββατο βράδυ στο κλαμπ, επειδή όλοι οι άλλοι βαριούνται να πάνε ξανά στο Γονίδη. Όταν τις βλέπεις, τις ξεχωρίζεις αμέσως από τα παρακάτω. 1) Σκάνε στο κλαμπ με φόρεμα που θα ‘χει κάτι σε πούλιες, χρυσόσκονη και λίγο από λαμέ. 2) Κοιτούν γύρω τους τρομαγμένες, γιατί δεν μπορούν να ξεχωρίσουν στο κλαμπ ποιο είναι το πρώτο τραπέζι πίστα. 3) Ακούν τη μουσική υπόκρουση, δηλαδή bitάκια και dance με τον τρόπο που θ' άκουγαν τον εσπερινό… ακίνητες και σιωπηλές. 4) Αρχικά δε χορεύουν, αφού δεν ακούν μπουζούκι. Βέβαια, υπάρχουν και οι πιο παράτολμες που χορεύουν Τimberlake σε κάτι που αμυδρά θυμίζει τσιφτετέλι και προσφέρει στους γύρω άφθονο γέλιο. 5) Αγαλλιάζουν κι ανακουφίζονται μόνο κατά τις τρεις παρά, που ο dj παίζει τα ελληνικά. Τότε είναι που δεν πιάνονται! Κουνιούνται, λικνίζονται, βάζουν όλο το νάζι και τη τσαχπινιά τους και κάνουν το μαγαζί ελληνάδικο. Κάπου-κάπου, κοιτούν γύρω τους μήπως κυκλοφορεί κανένα πανέρι με γαρύφαλλα, για να νοιώσουν εντελώς οικεία, αλλά δεν απελπίζονται, πετούν χαρτοπετσέτες. Στο τέλος της βραδιάς, φεύγουν ''ξενερωμένες'' που ο dj έβαλε ξένα μετά το Βέρτη. «Μα είναι ποτέ δυνατόν; Τώρα που κάναμε κέφι;» Νέα Γυναίκα – Μόνη – Ψάχνεται: Αυτές είναι οι γνωστές στο ευρύ κοινό ως ''απελπισμένες''. Αυτοσκοπός τους είναι να βρουν στο κλαμπ άντρα, όχι τον καλύτερο, αλλά όποιον έχει ευχαρίστηση! Ξεκινούν με την υπόλοιπη γυναικοπαρέα την έξοδο, αλλά σύντομα αποκόβονται, γιατί αν ήθελαν να τα πουν με τις κολλητές τους θα έβγαιναν για καφέ. Απλός και ορθός συλλογισμός! Έχουν βάλει πάνω τους τα ''άπαντα'' από άποψη ενδυμασίας για να καλύψουν όλα τα στυλ και τους ενδιαφερόμενους. Δεν πίνουν οι ίδιες, αλλά κερνούν σφηνάκια τη διπλανή αντροπαρέα, τον barman κι αν τις αφήσεις ανεξέλεγκτες θα φτάσουν ως τους PR και την ''πόρτα''. Κάνουν πασαρέλα σ' όλο το μαγαζί, πάνω-κάτω, αριστερά-δεξιά, γυρεύοντας απεγνωσμένα κάποιον να τις δει με άλλο μάτι. Μέχρι και στην τουαλέτα κάνουν διερευνητική έφοδο για κανένα καλό κομμάτι. Χορεύουν - κουνιούνται σαν shaker του φραπέ και σκαρώνουν τις πιο ''φανταχτερές'' φιγούρες για να προκαλέσουν το ενδιαφέρον του έτερου φύλου. Παράλληλα όμως, ρίχνουν κατάρες στις επαγγελματίες χορεύτριες του μαγαζιού να πέσουν απ' την μπάρα και βρίζουν όποια ωραία περνά από μπροστά τους. Στο τέλος της βραδιάς φεύγουν πάλι μόνες, χωρίς κολλητές και χωρίς άντρα, κάνοντας μια τελευταία προσπάθεια, κοιτώντας όλο νόημα τον πορτιέρη. Αλλά τζίφος… Παρ’ όλ’ αυτά δεν απογοητεύονται! Ξημερώνει κι αύριο μέρα κι έχει ο Θεός και για μας...

10 Καλοί Λόγοι... για να χωρίσεις τον πρώην σου!! Διαβάζοντας τον τίτλο σίγουρα θα με περάσατε για τρελή. Και όμως, τα έχω τετρακόσια! Δώστε μου δύο λεπτάκια να σας εξηγήσω τι εννοώ. Λοιπόν, είσαι με κάποιον ή κάποια και με τα πολλά χωρίζετε. Περνάει μια βδομάδα, δύο, τρεις... μήνας, μήνες, μη σου πω και χρόνια! Και τσουπ, μια ωραία ημέρα εμφανίζεται από το πουθενά, ζητώντας σου να πιείτε ένα καφεδάκι, να θυμηθείτε τους παλιούς καλούς καιρούς και με λίγα λόγια, μια καθυστερημένη επανασύνδεση. Τι κάνεις εσύ όμως τότε; Υποκύπτεις στο κάλεσμα του ή όχι; Παρακάτω, λοιπόν, υπάρχουν 10 πολύ καλοί λόγοι για να πεις το ηρωικό όχι!!! 1. Πρώτον και κυριότερων: Το ξαναζεσταμένο φαγητό είναι… ξαναζεσταμένο φαγητό! Το τρως μεν, αλλά όχι και με ιδιαίτερη ευχαρίστηση. Πιστεύω, δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση, το πιάσατε το νόημα... 2. Δεύτερον, από τα βασικά που πρέπει να λάβεις υπ’ όψιν σου είναι ότι αυτή η σχέση δεν πρόκειται να έχει έστω και λίγο σασπένς. Ξέρεις πως λειτουργεί και πως σκέφτεται (και το ίδιο ισχύει και με την άλλη πλευρά). Με λίγα λόγια, είναι σαν να βλέπεις την ίδια ταινία σε επανάληψη... δηλαδή ξενέραα! 3. Η απόφαση του να επιστρέψει μετά από ένα Α διάστημα, φαίνεται να κρύβει κάποιο μυστήριο... το οποίο βέβαια, θα σου αποκαλύψω αυτή τη στιγμή εγώ, ως καλός άνθρωπος που είμαι. Δύο λέξεις αρκούν: Περίοδος Ξηρασίας! Ναι, καλά άκουσες. Το πιο πιθανό είναι ότι έχει ξεμείνει αυτό το διάστημα και εξετάζει τη λίστα των πρώην για να κρατιέται σε «φόρμα». 4. Αν βέβαια αποφασίσεις να ανταποκριθείς στο κάλεσμα του, αυτό σημαίνει ότι βρίσκεσαι και εσύ σε παρόμοια Περίοδο Ξηρασίας. Ωστόσο, μάλλον είναι προτιμότερο να χορέψεις κανένα «χορό της βροχής», παρά να υποκύψεις αποδεικνύοντας του/της έμπρακτα την απελπιστική σου κατάσταση. 5. Είναι βαθιά αποδεδειγμένο ότι οι σχέσεις που προκύπτουν έπειτα από επανασύνδεση δεν έχουν και μεγάλη διάρκεια ζωής... Η έλλειψη σασπένς που λέγαμε! Οπότε ξανασκέψου το καλά αν είσαι διατεθειμένος/η να χαραμίσεις πάλι το χρόνο σου μαζί του/της. Μάλλον είναι προτιμότερο να αρχίσεις να μελετάς τα βήματα του χορού μπας και καταφέρεις και «βρέξει» τίποτα new. 6. Για να έχετε χωρίσει ήδη μια φορά, σημαίνει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στη σχέση σας, κάτι σε χαλούσε πάνω του/της. Surprise!!! Με την επιστροφή του ή της πρώην σου, παίρνεις δώρο και όλα αυτά. Γιατί όπως και να το κάνουμε, οι άνθρωποι δεν αλλάζουν! 7. Την περίοδο που είχατε χωρίσει, είχες «πρήξει» γνωστούς και φίλους ότι δεν θες να τον/την ξαναδείς και τέλος, ότι δεν σου φέρθηκε σωστά, σε πλήγωσε κτλ. Άντε να σε δω τώρα πως θα τους πεις ότι είστε ξανά μαζί και όλα «μέλι γάλα»... 8. Α, ξέχασα τα καλά της υπόθεσης! Όπως είναι αναμενόμενο, μετά την επανασύνδεση σας θα υπάρξει μια περίοδος με αγαπούλες, αγκαλίτσες, τηλέφωνα, γλυκόλογα και γενικά πολλά σιρόπια μέχρι αηδίας. Αλλά και αυτή η περίοδος έχει σύντομη ημερομηνία λήξης, μιας και όλα αυτά ανήκουν απλά στα γνωστά κόλπα για να σε τουμπάρει. Μόλις δέσει το γάιδαρο του κομμένα και αυτά! 9. Βασικό, επίσης, που πρέπει να έχεις στο μυαλό σου είναι, ότι με το να γυρίσεις στον ή στην πρώην σου, είναι σαν να του αποδεικνύεις ολοφάνερα ότι δεν τον/την έχεις ξεπεράσει και ότι έχεις παραμείνει στο ίδιο ακριβώς σημείο που σε είχε αφήσει σαν «πιστή Πηνελόπη». Ακόμα και έτσι να είναι όμως, δεν χρειάζεται να το ξέρει ο άλλος... Έχουμε και κάποιο εγωισμό και κάποια αξιοπρέπεια άλλωστε!! 10. Και τέλος, είναι καιρός πια να βάλουμε ένα τέρμα σ’ αυτήν την ανακύκλωση αντρών και γυναικών. Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι τριγύρω μας… Ποιος λόγος να ασχολούμαστε με τους ίδιους και τους ίδιους; Το νέο είναι πάντα πιο ενδιαφέρον και σίγουρα κάπου εκεί έξω! Τι περιμένετε λοιπόν; Ξαμοληθείτε να το βρείτε!! Τι θα συναντήσεις σ’ όποιο μπαρ και αν καθίσεις... Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο σε όλους τους σύγχρονους γυναικοκατακτητές που “ξεχύνονται” στα αμέτρητα μπαρ και νυχτερινά κέντρα για να ζήσουν την δικιά τους περιπέτεια. Μελετήσαμε τους τύπους τους και σας τους παρουσιάζουμε... Dance rubbers. (ελ. Χοροτρίφτες) Οι Χοροτρίφτες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, σε αυτούς που τους αρέσει πραγματικά ο χορός και στους περισσότερους που τους αρέσει η γκόμενα που είναι από πίσω τους. Όπως και να είναι, με τον συνωστισμό που «παίζει» στα hot στέκια, καταλήγουν να τρίβουν όλη τη νύχτα τις πλάτες τους και περιστασιακά να την πατάνε ή να της σκάνε και καμία αγκωνιά. Αν και σπάνια τέτοιου είδους σωματικές επαφές οδηγούν σε ειδύλλια, αυτό δεν θα εμποδίσει τους χοροτρίφτες να δηλώσουν περήφανα «μου τριβόταν μωρέ αλλά δεν έλεγε και τίποτα...» Shot shooters (ελ. Σφηνακοκατακτητές) Είναι η χαρά του κάθε ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου. Τους βρίσκεις συνήθως κοντά στο μπαρ, όπου συνήθως έχουν κολλιτιλίκια με τον μπάρμαν. Πίνουν τα ποτά τους και όσες γύρες σφηνάκια χρειαστούν για να αδειάσει το πορτοφόλι τους. Φυσικά, τις περισσότερες φορές θα κεράσουν και τους διπλανούς τους σε μια έκσταση μεγαλοπρέπειας. Το πρωί, τρικλίζοντας ελαφρά, αλλά πάντα με αξιοπρέπεια αφήνουν το δοξασμένο πεδίο όπου έδωσαν τα ρέστα τους (κυριολεκτικά) κι απόψε... Peepers (ελ. Ματάκηδες) Στα νυχτερινά κέντρα τους βρίσκεις κάτω από τον πάγκο που χορεύει η γκόμενα με το καυτό μίνι, στα club είναι δίπλα στις χορεύτριες του μαγαζιού και στα μπαρ πίσω απ’ την γκόμενα που «φαίνεται όλο το στρινγκάκι της ρε φίλε...». Το μόνο πρόβλημα για τους ματάκηδες είναι να μπουν στο μαγαζί, γιατί άπαξ και μπουν «φάτε μάτια ψάρια». Medusa sons (ελ. Τα τέκνα της Μέδουσας). Είναι αυτοί που νομίζουν ότι έχουν βλέμμα από Κούρκουλο και πάνω και ότι με μία ματιά τους θα κάνουν τα «γκομενάκια» να κόβονται για την πάρτι τους. Λικνίζονται απαλά και καρφώνουν με πυρωμένες ματιές την γκόμενα από απέναντι. Μπορεί να μην τους ενδιαφέρει καν η γκόμενα, αυτό που τους ενδιαφέρει, είναι να επιβεβαιώσουν ότι οι «μαγικές» ακτίνες των ματιών τους, δεν έχασαν
την δύναμη να στέλνουν τις γυναίκες αδιάβαστες. Hesitators (ελ. Χεσιτέτορας). Είναι η κατηγορία αυτών που έχουν σταμπάρει στο μπαρ κάποια που τους αρέσει, αλλά κωλώνουν να πάνε να μιλήσουν. Ανήσυχα βλέμματα προς μία κατεύθυνση, ξεφυσήματα και αμηχανία είναι το σήμα κατατεθέν τους. Κάποια στιγμή ξεκινούν και λες ότι θα πάνε να της μιλήσουν, αλλά ξαφνικά την προσπερνούν και πάνε στην τουαλέτα... Γύρω στις 5 το πρωί, όταν έχουν μαζέψει το θάρρος που χρειάζονται (ή έτσι νομίζουν), η γκόμενα σηκώνεται και φεύγει. Pie Eaters (ελ. Χυλοπιτομάχοι) Η μοίρα δεν τους έχει προικίσει με ομορφιά και χάρη, αλλά αυτοί δεν το έβαλαν κάτω. Ακολουθώντας το αλάθητο δόγμα «ο επιμένων νικά» την πέφτουν σε όποιες κοπέλες βρουν μόνες και ανυπεράσπιστες. Μερικοί είναι και παραμένουν αδιόρθωτοι, χρησιμοποιώντας ακόμα αρχαίες ατάκες του στυλ «γνωριζόμαστε από κάπου;» ή «έχεις ώραία μάτια...», αλλά υπάρχουν και εκείνοι που με την προσπάθεια γίνονται και τα πρώτα καμάκια. ΑΝΑΛΥΣΕ ΤΟ!... ή μήπως να το αφήσεις καλύτερα; Κρασί, τσιγάρα, ο έκτος κύκλος του «Sex & the city», 5 ειδών πατατάκια, κι άλλα τσιγάρα, κι άλλο κρασί… «Τα πήραμε όλα; Τσίμπα και καμία σοκολάτα, παίζει να μας χρειαστεί! Καν’ τις δύο καλύτερα!..». Κάπως έτσι ξεκινάει η παραδοσιακή και καθιερωμένη πια, από κάθε κοριτσίστικη παρέα, ως άλλη εθνική γιορτή τρανή και ξακουστή ladies night! Mόνο που, στην περίπτωσή μας, συστατικά της βραδιάς δεν είναι οι κούρες ομορφιάς, το γαλλικό a la «νύχι-νύχι», οι μάσκες μαλλιών και τα αγγούρια στα μάτια… Ο σκοπός είναι ένας, κοινός και, πάνω απ’ όλα, ιερός: Sigmοund. Για όσους το ψάχνουν ακόμα, ας σας τον συστήσω καλύτερα… Ο Μr Froyd βρίσκεται υποτυπωδώς ανάμεσα μας, λαμβάνοντας υπόσταση εναλλάξ μέσα από την καθεμιά μας όταν έρχεται η στιγμή να συμβουλέψουμε την κολλητή μας.. Ξαπλώστε παρακαλώ!

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ, ΚΑΝ’ ΤΟ ΣΩΣΤΑ H «ιεροτελεστία» της psychoanalysis μεταξύ φίλων ακολουθεί τρία απαράβατα στάδια: 1. Παραστατική περιγραφή των τελευταίων επεισοδίων με το «πρόσωπο», με κάθε κόμμα, άνω τελεία, παύλα και ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από την εμπλεκόμενη στην μπερδεway κατάσταση που λέγεται έρωτας, απωθημένο, κόλλημα, σχέση
2. Μετά την αφήγηση ακολουθούν κι οι αποδείξεις. Τόσες κλήσεις, τόσα μηνύματα.. Και να το μήνυμα, και να τι απάντησα, και τι έπρεπε να πω, και πώς μπόρεσε να το κάνει αυτό και τα λοιπά και τα λοιπά.. Κλασσικό εικονογραφημένο στη «Μανίνα»… 3. Και φτάνουμε στο πιο διαδεδομένο και διασκεδαστικό στάδιο: το στόλισμα του λεγάμενου με όλα τα κοσμητικά επίθετα που κυκλοφορούν στην πιάτσα, από λακαμάς μέχρι και φούστης! Το τι κατεβάζει η γυναικεία έμπνευση τέτοιες στιγμές δεν περιγράφεται. Πλέκεται το εγκώμιο του Φ.Μ. ! Σου θυμίζουν κάτι τα αρχικά; Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων θα σε προλάβω… Φοβερός Μα…
Ο Sigmound κλείνει τα τεφτέρια του κι είναι έτοιμος να αρχίσει τη διάλεξη.. ΜΠΛΑ… ΜΠΛΑ… ΜΠΛΑ… ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΜΠΛΑ… ΜΠΛΑ… ΜΠΛΑ… Μετά τα 3 μπουκάλια κρασί και τα δέκα πακέτα που βλέπω μοιρασμένα στα τρία τασάκια του σπιτιού, βρισκόμαστε ακόμα στην ίδια φάση: προσπαθούμε να εξηγήσουμε τη συμπεριφορά του. Γιατί έκανε το καθετί, τι εννοούσε και τι όχι, πρέπει να φύγω, να μείνω, τι να κάνω; Ακούω αποσβολωμένη τα λόγια των κολλητών αλλά και τον εαυτό μου που μιλάει, μιλάει, μιλάει –αμάν! Γλιστρίδα έφαγες σήμερα γλυκό μου; Κάθε συλλογισμός καταλήγει στο ίδιο σημείο: πουθενά! Και άντε πάλι από την αρχή να εντοπίσουμε σε ποιο στάδιο της έρευνας πέσαμε έξω και ποια αντίδραση του ερμηνεύσαμε λάθος. Δεν μπορεί! Κάτι δεν έχουμε σκεφτεί, κάτι μας ξέφυγε… Δεν πάω πουθενά αν δεν βγάλουμε μια άκρη! Έχουν περάσει τρεις ώρες. Ή μήπως πέντε; Γιατί χάνουμε χρόνο άδικα; Από εδώ το πάμε, από εκεί το φέρνουμε, θα οδηγήσουμε τα πράγματα εκεί που θέλουμε: «Με θέλει, παιδί μου, είναι εμφανές, αλλιώς γιατί είπε αυτό κι έκανε εκείνο;» Αφού ήταν τόσο απλό τι κάνουμε τόση ώρα εδώ;;; Ξαφνικά οι μάσκες και τα αγγούρια φαντάζουν ιδανικά για το επόμενο meeting!... ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ; Οι γυναίκες είμαστε πλάσματα αψυχολόγητα… Το μυαλό μας παίρνει πολλές στροφές και το ένστικτό μας συχνά διαισθάνεται πράγματα που η λογική δεν διανοείται. Έχουμε όμως κι αυτό το ακατάληπτο χάρισμα να κάνουμε τα εύκολα δύσκολα, τα απλά περίπλοκα. Μερικές φορές η απάντηση είναι μπροστά μας αλλά το πάθος και όσα άλλα συναισθήματα βιώνουμε με την ίδια ένταση, δεν μας αφήνουν να τη δούμε.. Και την ψάχνουμε μες στα σενάρια της βέρας και στις σελίδες του Yalom. «Αυτό είναι το πρόβλημά σας», μας είπε ένας φίλος που είχε v.i.p. Invite σε μία μάζωξη της παρέας. «Αναλύετε και προσπαθείτε να εξηγήσετε τα πάντα συζητώντας μεταξύ σας. Το πρόβλημα όμως δεν το έχετε μεταξύ σας, το έχετε με εμάς και τη λύση δεν θα τη βρείτε έτσι, αλλά αντιμετωπίζοντάς το face to face.» Βρε, μπας κι έχει δίκιο; Μήπως τελικά όντως αναλύουμε τα πάντα περισσότερο από όσο θα έπρεπε; Μήπως οι ατελείωτες ώρες psychoanalysis περιπλέκουν τα πράγματα παρά τα ξεδιαλύνουν..; Κάτσε να πάρω τη Ν. Ή μήπως τον ψυχολόγο μου..; ΠΑΡΕ ΦΟΡΑ, ΜΙΛΑ ΤΩΡΑ! Ο έρωτας είναι ίσως η δύναμη που κάνει τον κόσμο να γυρίζει, ικανή να μας φτάσει ψηλά αλλά και να μας ρίξει στα Τάρταρα {όπα, γιατί το βάρυνα..} Anyway, τόσο υπέροχο συναίσθημα δεν αξίζει να το χαραμίζουμε
μέσα σε φιλοσοφικές αναζητήσεις και ερμηνείες κορυφαίων ψυχολόγων. Δεν λέω, καλά και σεβαστά όλα αυτά, αλλά τι μπορεί να μιλήσει στην ψυχή μας πιο ξεκάθαρα από το σφίξιμο στο στομάχι, από τα γόνατα που τρέμουν ή από τους χτύπους της καρδιάς που σπάνε κάθε όριο decibel όταν τον αντικρίζουμε..; Κι επειδή πολύ το ανέλυσα κι εγώ, το ηθικό δίδαγμα είναι το εξής: τα πράγματα είναι απλά, παίξε το παιχνίδι του έρωτα όπως σου βγαίνει, γιατί τελικά δεν υπάρχουν κανόνες. Κι αν υπάρχουν, εσύ τους ορίζεις! Αν είσαι ερωτευμένη να ’σαι ευτυχισμένη με αυτό που νιώθεις. Πάρε δύναμη από αυτό και βγάλε ό,τι έχεις μέσα σου. Σε αυτόν όμως. Μπορεί ο αυθορμητισμός κι η τόλμη να κρίνεται από μερικούς ως επιπολαιότητα, αλλά καλύτερα επιπόλαιος παρά δειλός! Η παραδοχή των συναισθημάτων μας, μας κάνει αυτομάτως νικητές… γιατί πολύ απλά δεν έχουμε τίποτα πια να χάσουμε! Ίσως διαπιστώσεις ότι θα ΄χες γλιτώσει πολλά ξενύχτια, πολλά κιλά και πολύ περισσότερους παραφουσκωμένους λογαριασμούς τηλεφώνου αν εξαρχής είχες μιλήσει σε αυτόν.. Επειδή όμως για τα πάντα υπάρχει και η άλλη πλευρά, στην περίπτωση που, μετά το άνοιγμα των φύλλων της καρδιάς σου, αυτός υπογράψει σαν star του cinema, όπως λέει και το άσμα, ή για παράδειγμα ακούσεις ατάκα του στυλ: μα, ρε μωρό, εγώ δεν είμαι στη φάση «τύπου σχέση», κάν’ την με ελαφρά, γιατί μάλλον έπεσες σε Φ.Μ. και δεν λέει. Α! Και σημείωσε τα εξής: μπορεί στον αμανέ το Δεσποινάκι να τον αποστομώνει τον Μαζώ, που δεν είναι για δεσμεύσεις και τα συναφή, αλλά για καλό και για κακό αν θες σώνει και καλά να του τραγουδήσεις κάτι,
προτίμησε το «μωρό μου, bye bye bye, άλλο η καρδιά μου δεν σε πάει» ! Τι;; Θες να τραγουδήσεις Δέσποινα; Πιάσε ένα «περνώ και μόνη μου καλά» τότε και ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα σου είναι περιττός..!

ΑΝΔΡΕΣ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΛ Κοιτάς το κινητό σου ε; Από προχθές;; Ξέχνα το… Δεν θα χτυπήσει! Καλύτερα κλείσ’ το… Μετά το el nino και τον τυφώνα Κατρίνα το μόνο που μπορεί να σε έχει ήδη χτυπήσει είναι το φαινόμενο του άνδρα-εξαφανιζόλ! «Τίποτα παιδί μου, τί-πο-τα!» , μου είπε εξοργισμένη η κολλητή μου. «Ούτε μήνυμα, ούτε τηλέφωνο, ούτε τίποτα! Κι ήμασταν τόσο καλά το Σάββατο…» Αχ, αυτό το Σάββατο είναι που φταίει για όλα…Άντε να βγούμε έξω, λίγο η μουσική, λίγο το ποτό-ή έστω πολύ το ποτό- κι έρχεται το μοιραίο, ή μάλλον ξανάρχεται! Ο νέος τύπος άνδρα χτυπάει όχι μία, αλλά πολλές φορές! Μόνο που στο ενδιάμεσο είναι Α.Α. ! Προς Θεού! Όχι ανώνυμος αλκοολικός, αλλά αδικαιολόγητα απών ! Και το κινητό γίνεται προέκταση του χεριού και τις νύχτες δεν κοιμάσαι και τα sms με τις κολλητές πάνε κι έρχονται «Πάλι δεν απάντησε! Πού είναι ρε γαμώτο; Τέλος! Είναι η τελευταία φορά. Δεν ξαναστέλνω τίποτα, τέρμα η προσπάθεια!» Προφανώς αυτό το έχεις πει άπειρες φορές…Λέξεις όπως ‘τέλος, τέρμα, βαρέθηκα’ και εκφράσεις όπως: «θα του δείξω εγώ, θα τον κάνω να τρέχει» κ.λ.π. γίνονται το logo σου. Έλα όμως που όλο εσύ τρέχεις τελικά! Μόλις ο κύριος εμφανιστεί, νομίζεις ότι όλα θα φτιάξουν και μασάς το παραμύθι. Πετάς στα σύννεφα και άντε να σε κατεβάσουνε μετά! Όταν ο Mr Εξαφανιζόλ για άλλη μια φορά… εξαφανιστεί συνειδητοποιείς πόσο βλάκας υπήρξες και μετανιώνεις για εκείνο το τεκνό που γείωσες στις διακοπές, επειδή την είχες δει πιστή Πηνελόπη. Το μόνο κοινό σου με την τελευταία, είναι ότι κι οι δυο σας αγνοούσατε παντελώς που βρισκόταν ο Οδυσσέας…! Τι είναι αυτό που μας κάνει να κολλάμε στους άνδρες που δεν μας κυνηγάνε; (ευγενική έκφραση για να μην πω «μας έχουν γραμμένες» ) Είναι πείσμα; Εγωισμός; Ή μήπως η αφελής ψευδαίσθηση ότι κατά βάθος μας θέλει και απλά δεν θέλει να το παραδεχτεί; Σε αυτό το τελευταίο απλά πάτα ένα ’’delete’’. Ακόμα κι αν υπάρχει κάτι με το να είσαι πάντα εκεί, δεδομένη και σίγουρη, σίγουρα θα χάσεις: και το ’’κάτι’’ και αυτόν…αν τον θέλεις ακόμα φυσικά! Γι’ αυτό κάνε πέτρα την καρδιά, άσε τον εγωισμό σου να ανασάνει και φέρσου με αξιοπρέπεια. Γίνε εσύ για λίγο η Mrs Εξαφανιζόλ, μην τον σκέφτεσαι (όσο είναι δυνατόν), σταμάτα για λίγες μέρες να κάνεις πλούσιες τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας και προπάντων όταν εκείνος ζητήσει να σε δει, εσύ απλά θα έχεις κανονίσει…Οι πιθανές καταλήξεις είναι δύο. Αν υπερισχύσει το παλιό καλό ρητό «ρόδα είναι και γυρίζει» θα καταλάβει ότι σε χάνει και θα γυρίσει κι αυτός. Τότε εσύ θα αποφασίσεις τι κρατάμε και τι πετάμε και για πρώτη φορά θα βάλεις τους δικούς σου κανόνες. Αν παραμείνει εξαφανιζόλ βάλε ένα τεράστιο Χ και γύρνα σελίδα. Δεν άξιζε και πρέπει να προχωρήσεις. Μην σε παίρνει από κάτω! Άλλωστε από πορτοκαλιές άλλο τίποτα…!

Τι είναι αυτό που (δεν) θέλουν οι άντρες... Στα αρσενικά, από καταβολής κόσμου είχε αποδοθεί ο τίτλος του ισχυρού φύλου. Από τον ''γεμάτο μούσκουλα'' Ηρακλή της αρχαιότητας, έως και τον διεθνή Σβατζενέκερ, το κοινό αίσθημα είχε σχηματίσει την άποψη, ότι αμοιβαία με τη λέξη άντρας, πήγαιναν τα ουσιαστικά άφοβος, γενναίος, τρομερός, λεοντόκαρδος και πλήθος άλλων με παρεμφερή σημασία.. Μύθος ή πραγματικότητα; Για να είμαστε απόλυτα δίκαιοι, οι άντρες δε φοβούνται στο βαθμό που φοβούνται οι γυναίκες. Στην περίπτωση τους ισχύει κάτι αμιγώς χειρότερο! Φοβούνται τις γυναίκες!!! (τις οποίες έχουν κατατάξει μαζί με το πυρ και τη θάλασσα στους κατεξοχήν νούμερο ένα κινδύνους που μπορούν να πλήξουν την ύπαρξη τους). Ας πάμε λοιπόν να δούμε τους φόβους τους να παίρνουν σάρκα και οστά σε ορισμένα είδη γυναικών, που αν μήτι άλλο, υπάρχουν και κινούνται ανάμεσα μας. «Γυναίκα μπουμπουνιέρα»: Aυτός ο τύπος γυναίκας είναι για τους νέους άντρες ότι ακριβώς και ο μπαμπούλας, για τα απανταχού πεντάχρονα και τους προκαλεί... τη λεγόμενη «γαμοφοβία» (με την έννοια του γάμου, αλλιώς δεν θα ήταν και τόσοοο τρομερό). Πώς θα αναγνωρίσετε τις γυναίκες αυτού του είδους; Βασικό τους χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι σχεδόν πάντα προτιμούν ενδυματολογικά το λευκό - μην σας ξεγελάσουν με την ατάκα «το φοράω γιατί με φωτίζει..» διότι πίσω απ'αυτό, κρύβεται το «το φοράω γιατί λένε πως είναι γρουσουζιά να φοράς το νυφικό πριν από το γάμο...». Αγαπημένη τους ταινία, είναι ο «γάμος αλά ελληνικά», αγαπημένο τους σίριαλ η «Βέρα στο δεξί» και αγαπημένη ατάκα - καραμέλα «ή μικρός μικρός παντρέψου, ή μικρός καλογερέψου..». Δεν ξεκινούν ποτέ μια σχέση τυχαία, ξέρουν πριν από σας για σας... Έχουν πληροφορηθεί πριν προσεγγίσουν τον επιθυμητό στόχο, μέσω κοινών γνωστών (αυτοί πάντα είναι οι μεγαλύτεροι ρουφιάνοι), την σχολή σας, την απόδοση σας, την οικογενειακή σας κατάσταση, την οικονομική σας κατάσταση, αλλιώς πως θα μπορούσαν να κάνουν κατάσταση μαζί σας; Όταν πλέον ξεκινάει η διαδικασία της σχέσης ξεκινάει κι ο Γολγοθάς σας γιατί πλέον δεν είστε άντρας, αλλά υποψήφιος γαμπρός. Και η μετάβαση φυσικά από τον ένα χαρακτηρισμό στον άλλο δε γίνεται έτσι ''αναίμακτα''. Αν στο ξεκίνημα της πείτε να το δείτε λίγο πιο χαλαρά, δυο τινά μπορεί να συμβούν. Είτε θα τη δείτε να χαμογελά και να το αποδέχεται με χαρά, γιατί το «χαλαρά» στο μυαλό της το έχει συνδέσει με τους θεσσαλονικείς και τον φραπέ στην παραλία και πολύ απλά δεν έχει καταλάβει τίποτα, είτε... θα τη δείτε να αλλάζει 100 χρώματα και μετά να βάζει τα κλάματα, οπού βέβαια η συνέχεια είναι γνωστή, λυγίζετε, το παίρνετε πίσω ζητώντας συγγνώμη και είστε πια κανονικά μαζί. “Γυναίκα-μπογιατζής»: Άλλο ένα είδος που τρομάζει τα προσφιλή μας αρσενικά, είναι οι υπερβολικά βαμμένες γυναίκες. Ε... αυτές εύκολα μπορείς να τις διακρίνεις, δεν θέλει μυαλό παρά μόνο καλό μάτι. Είναι σα να διανύουν σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, την περίοδο του Τριωδίου. Για να βγείτε μαζί τους, θέλει άπειρη υπομονή, καθώς μέχρι να βαφτούν είναι πιθανότερο να έχει βαφτεί η νέα πολυκατοικία στο διπλανό τετράγωνο. Το πρόσωπο τους θα μοιάζει με πίνακα του Πικάσο, αφού πάνω του, θα βλέπετε ξεκάθαρα την ''κόκκινη'' και την ''μπλε περίοδο'' του μεγάλου ζωγράφου. Βέβαια, η συνοδός αυτή, είναι ιδανική αν ανακαινίζετε το χώρο σας και θέλετε δειγματολόγιο για το σαλόνι και τους τοίχους του δωματίου σας. Ο τρόμος όμως δεν θα ξυπνά μέσα σας το βράδυ, αλλά κυρίως το πρωί που θα αντικρίζεται ξαπλωμένη δίπλα σας τη μούμια και θα διερωτάστε πώς άραγε θα πρέπει να ‘ναι το πρόσωπο, που κρύβεται κάτω από όλα αυτά τα στέμματα μπογιάς. Μην πάρετε σε dvd, για να δείτε παρέα, την ''Μάσκα'', γιατί θα σας χαστουκίσει και θα χει και δίκιο, λίγο τακτ ποτέ δεν έβλαψε. Μην φοράτε ανοιχτόχρωμα ρούχα και ποτέ μη διανοηθείτε να βάλετε λευκό πουκάμισο. Το «Tide» μπορεί να ‘ναι απορρυπαντικό για αστραφτερό λευκό, αλλά για τη μάσκαρα και το κραγιόν, θα πρέπει ν’ ανακαλυφθεί νέα ισχυρότερη φόρμουλα. Αν θέλετε μπορείτε εθελοντικά να συμμετάσχετε στο χώρο της έρευνας. Μην τις απειλείτε με μπουγέλωμα, νομίζω ότι για σας, θα ‘ναι χειρότερη εμπειρία. “Γυναίκα - σύρτης”: Μην ανησυχείτε, δεν κλειδώνει πόρτες ασφαλείας, αλλά σέρνει τους άντρες από τη μύτη και όχι μόνο. Αυτό το είδος είναι μακρινές ξαδέρφες του μπατζανάκη του κουμπάρου του Αδόλφου Χίτλερ. Κατά συνέπεια, επειδή τις τρέμετε μην τους πείτε ποτέ όχι!!! Δεν θα φτάσουν να σας βάλουν και αυγά στη μασχάλη, αλλά σίγουρα θα σας «σκοτώσουν» με την ακατάπαυστη μουρμούρα τους. Αυτές οι γυναίκες, δεν θα χρησιμοποιήσουν ποτέ το όνομα σας - σιγά μη σας δώσουν παραπάνω αξία - αλλά θα σας φωνάζουν πάντα με το υποκοριστικό σας δηλαδή Γιαννάκη, Γιωργάκη, Κωστάκη κτλ. Είναι κάτι σαν τη δασκάλα σας στην πρώτη δημοτικού, αλλά στο πολύ πιο σέξι, αλλά και στο πολύ πιο κακό της. Συνηθίστε στην ιδέα, ότι δεν θα αρθρώνετε κουβέντα όταν βγαίνετε, παρά μόνο για να πληρώσετε το λογαριασμό. Α... και θυμάστε τους Γαλάτες που φοβούνταν μήπως τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι; Εσείς με τη πριγκίπισσα του σκότους δίπλα σας, θα φοβάστε μη σας έρθει καμιά παντόφλα στο κεφάλι, που σίγουρα πονάει περισσότερο... “Γυναίκα – Λόρα»: Την ονομασία την έχουμε δανειστεί από την αξιολάτρευτη μικρή από το «μικρό σπίτι στο λιβάδι». Φυσικά, μην περιμένετε να περάσει από δίπλα σας καμιά γυναίκα με πλεξούδες ως το πάτωμα, ποδιά και τα συναφή αξεσουάρ.. Έτσι θα ήταν πολύ εύκολο να τις αποφύγετε. Προς πληροφόρησιν σας λοιπόν, η εξωτερική τους εμφάνιση δε μαρτυρά ουδεμία σχέση με τον παραπάνω τηλεοπτικό αγαπητό χαρακτήρα. Η ομοιότητα είναι πολύ βαθιά και αφορά τη γλυκιά, σε βαθμό αηδίας, πλευρά του χαρακτήρα τους. Οι γυναίκες λοιπόν αυτές, όταν τις έφτιαχνε ο Μεγαλοδύναμος έπεσαν στο καζάνι με το σιρόπι κι άρπαξαν, με αποτέλεσμα να εξοντώνουν κάθε άτυχο αρσενικό που θα βρεθεί στο διάβα τους. Στην αρχή θεωρούνται από τους αφελείς εκπροσώπους του αντιθέτου φύλου, σαν «άγγελοι επί της γης», στην πορεία όμως μπαίνει βαθιά στο πετσί σας ότι τελικά και η κόλαση κι ο παράδεισος βρίσκονται εδώ και για την ακρίβεια τα έχετε μαζί του.. Θα σας στέλνουν 500 sms ημερησίως γεμάτα λυρισμό και τρυφερά αισθήματα, θα μπορούν όποτε εσείς μπορείτε, θα θέλουν ό,τι εσείς θέλετε, θα τους αρέσει ό,τι σας αρέσει και θα κάνουν θανάσιμους εχθρούς όσους εσείς αντιπαθείτε.. Γενικά θα είστε με τον σπαστικό σας δίδυμο σχεδόν ολημερίς και οληνυχτίς. Θα χωρίζετε για ένα kit-kat μόνο το βράδυ κατά τη διάρκεια του ύπνου, αλλά μην χαίρεστε γιατί ακόμη και την ώρα που εσείς θα χαλαρώνετε το μωρό σας θα σας ονειρεύεται. Ξεχάστε τους κολλητούς σας, τώρα έχετε το Μαράκι σας για να του ανοίξετε την καρδιά σας. Πολλές φορές η επικοινωνία θα είναι μονόπλευρη, είτε γιατί κανείς δεν τα λέει καλύτερα και κανείς δεν είναι πιο έξυπνος από σας, είτε γιατί θα σας νιαουρίζει σε μια αδιευκρίνιστη γλώσσα με πολλά επιφωνήματα, μπεμπεκίσματα, γλύκες και άγνωστες λέξεις όπως «μπιχλιμπιτζούρι μουυυυυυ» ή «λουκουμάκι μου εσύ...». Τι μπορείτε να της απαντήσετε σ' αυτό; Αδειάστε το δωμάτιο για να χωρέσει τα δώρα της. Εμείς πάντως σας ευχόμαστε να μην πέσετε σε καμία από τις παραπάνω, γιατί σίγουρα θα πάψετε να είστε άφοβοι...

http://www.chill-out.gr «Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει», λέει μια παροιμία. Πόσο μάλλον όταν το «σπίτι» σου είναι ανακαινισμένο! Το νέο site του περιοδικού μας είναι γεγονός. Μετά από αρκετό καιρό που το περιμέναμε, το chill-out.gr έχει νέα εμφάνιση και νέες δυνατότητες. Με το νέο μας δυναμικό look σας δίνουμε τη δυνατότητα να επιλέξετε εσείς την εμφάνιση της σελίδας, ανάμεσα από διάφορα themes. Μπείτε στην ιστοσελίδα μας και ξεφυλλίστε με μοναδικό τρόπο το περιοδικό online. Όλα τα άρθρα και όλες οι απόψεις είναι εδώ διαθέσιμες για download σε μορφή pdf. Ακόμη στο chill-out.gr θα βρείτε ό,τι πληροφορία αναζητάτε για το περιοδικό, όπως τα σημεία διανομής, τηλέφωνα επικοινωνίας... Η άποψή σας για το περιοδικό, καθώς και για το site, είναι ιδιαίτερα σημαντική για εμάς. Μη διστάσετε να μας στείλετε τα σχόλιά σας μέσα από την ειδική φόρμα. Τέλος, στην ιστοσελίδα μας, θα βρείτε και όλα τα επεισόδια της εκπομπής «Πήζουμε αλλά... ελπίζουμε», που προβάλλεται στο blogchannel.gr και στο zoo.gr από τους συντελεστές του Chill Out. Περιμένουμε τα κλικ σας, γιατί είναι ωραίο να είσαι φοιτητής! http://www.thelosouvlakia.gr Τι να μας πουν τα burgers, οι πίτσες και τα hot-dogs; Όταν υπάρχει πείνα, το στομάχι μου ξέρει πάντα τι ζητάει. Θέλει σουβλάκια! Τι κι αν είμαστε στην ευρωπαϊκή ένωση; Τι κι αν η παγκοσμιοποίηση είναι γεγονός; Εγώ επιμένω παραδοσιακά. Σουβλάκι και πάλι σουβλάκι. Και για να μην βαριέμαι, κάνω και αλλαγές... από το γύρο στο καλαμάκι και από το χοιρινό στο κοτόπουλο. Στο γραφείο μου ένα συρτάρι είναι αφιερωμένο στα σουβλάκια, περιέχοντας τα διαφημιστικά φυλλάδια της περιοχής μου. Δεν υπάρχει ούτε ένα που να μην έχω, έστω το τηλέφωνό του. Και όμως, στο thelosouvlakia.gr ανακάλυψα ότι υπάρχουν και άλλα. Το site δεν παίζεται. Περιέχει τον πληρέστερο κατάλογο με σουβλατζίδικα που υπάρχει. Και σαν να μην έφτανε αυτό, στα περισσότερα έχει και τον κατάλογο online. Δηλαδή, όλη μου η «σουβλακοατζέντα» σε ένα site. Εδώ μπορείτε να βρείτε ποια σουβλατζίδικα είναι στην περιοχή σας, αλλά και ποια βρίσκονται πιο μακριά αλλά δέχονται να σας εξυπηρετήσουν. Ακόμη, αν είστε τύπος που σνομπάρετε τα σουβλατζίδικα της γειτονιάς και τρώτε μόνο σε αλυσίδες ψητοπωλείων, τότε θα βρείτε και εσείς αυτό που ζητάτε. Όλες οι αλυσίδες βρίσκονται εδώ. Το καλύτερο όμως, σας το άφησα για το τέλος. Στο thelosouvlakia.gr μπορείτε να αναζητήσετε σουβλατζίδικα ανάλογα με τα πιάτα που σερβίρουν. Κάπως έτσι «χτύπησα» κάτι κεμπάπ χθες... http://www.zoo.gr Φοιτητής χωρίς τάβλι γίνεται; Όχι βέβαια! Κι άμα εκτός από τάβλι παίζεις και μπιρίμπα, ξερή, αγωνία, μπιλιάρδο, πόκερ, σταυρολεξίες και ένα σωρό άλλα games, τότε δεν είσαι απλός φοιτητής, είναι ένας Zoo Maniac! Γιατί στο zoo.gr εκτός από super παιχνίδια, μπορείς να βρεις online τους συμφοιτητές σου, να τσατάρεις (με ή χωρίς camera), να δεις αμέτρητα βιντεάκια και ό,τι άλλο βάζει ο νου σου. Και όλα αυτά σε ένα πρωτότυπο clean-cut περιβάλλον που θυμίζει επιφάνεια εργασίας υπολογιστή. Αν είστε μέλη, κάντε μας add να γίνουμε φίλοι! Κυκλοφορούμε με το username chillout_mag και έχουμε δικό μας κανάλι στο zoo TV! A! Έχουμε και αποκλειστικές πληροφορίες! Τα παιδιά από το zoo, ετοιμάζουν το νέο τους παιχνίδι με το όνομα brain school, μία νέα υπηρεσία τα Fan Clubs, ένα MMO Game με τίτλο Τιτανομαχίες και μια αποκλειστική συνεργασία με τη Microsoft για να έχετε τα νέα του zoo.gr και στον MSN messenger. Ουάου! www.yumyum.gr Ένα site γευστικότατο από όποια πλευρά και να το πάρεις και προσφέρει άφθονη τροφή, ακόμα και σε αυτούς που πιστεύουν πως η μαγειρική δεν είναι τέχνη! Φοιτητές είμαστε και όσο να ’ναι έχουμε πει λίγο, το ψωμί ψωμάκι!! Και το μόνο που έχουμε καταφέρει οι περισσότεροι, είναι να αναγκαζόμαστε να αγοράζουμε κάθε τρεις και λίγο καινούργια παντελόνια, επειδή τα παλιά δεν μας χωράνε πλέον, να πλουτίζουν τα σουβλατζίδικα εξαιτίας μας και οι ντελιβεράδες να παίρνουν ποσοστά από τις παραγγελίες μας!! Δεν θα ήταν καλύτερο λοιπόν, να φτιάχναμε κανένα φαγάκι της προκοπής, με όλα τα θρεπτικά του στοιχεία, που ...μεγαλώνουν μεγαλώνουν γερά παιδιά;;; Το site του yumyum θα σε κάνει, με όλες αυτές τις πανεύκολες και πεντανόστιμες συνταγές που θα δεις, να πεις πραγματικά γιαμ γιαμ!!! Ξεκίνα από τις «Αγαπημένες συνταγές», περιηγήσου στις «Κατηγορίες» (ζυμαρικά, κρεατικά, ορεκτικά, θαλασσινά, σάντουιτς, σαλάτες, γλυκά, κ.τ.λ.) και σχολίασε και τις συνταγές που δίνονται, αν και δεν νομίζω να παίρνουν πολλές κακό βαθμό. Οι συνταγές ξαναλέω είναι πανεύκολες, αφού να φανταστείς και εγώ ακόμη, που έλεγε η συνταγή «βράστε το νερό» και εγώ έπαιρνα τηλέφωνα και ρωτούσα πώς καταλαβαίνω ότι το νερό έβρασε (μιλάμε δηλαδή για μεγάλη ασχετοσύνη όπως καταλαβαίνεις!!), κάτι έμαθα και μαγειρεύω. Άντε λοιπόν φίλτατε ή φίλτατη, μη χάνεις καιρό, μπες στο site και…καλές μάσες (κοίτα να δεις που πείνασα και εγώ τώρα)!!! www.wikipedia.com Δεν υπάρχει κανείς μας που στις παλιές ένδοξες, ξεχασμένες για πολλούς, εποχές του Δημοτικού, δεν είχε στη βιβλιοθήκη του μία εγκυκλοπαίδεια, ασχέτως βέβαια αν αυτή αποτελούσε απλά ένα διακοσμητικό στοιχείο του δωματίου μας. Έτσι βρε, για να υπάρχει κάτι να γεμίζει τα άδεια ράφια και να βρίσκουν και ένα καταφύγιο οι καημένες οι αράχνες. Τώρα το τι έγραφε μέσα, ανάθεμα και αν ξέρει κανείς, αφού τότε τα μοναδικά μας ενδιαφέροντα ήταν ποιος θα είναι έξω και ποιος θα είναι μέσα όταν παίζαμε μήλα, πως θα κάνουμε σκονάκι για την ορθογραφία και αν ο Δημητράκης αγαπάει την Ειρηνούλα από το άλλο τμήμα. Τώρα όμως που, για να το πω λαϊκιστή, είμαστε κοτζάμ γομάρια, και μάλιστα πανεπιστημιακά, και είμαστε και λίγο ό,τι του φανεί του λολοΣτεφανή , πρέπει να κατέχουμε κάποιες θεμελιώδεις γνώσεις, για να μη φτάσουμε στο σημείο να είναι και τα τούβλα της απέναντι οικοδομής, πιο έξυπνα και ευφυή από εμάς!!! Το wikipedia είναι η πιο ακέραια και ολοκληρωμένη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια, που υπάρχει αυτή τη στιγμή και όσον αφορά τις πληροφορίες που διαθέτει, ξεπερνούν ακόμη και αυτές που κυκλοφορούν σε έντυπη μορφή στο εμπόριο. Οι πληροφορίες που παρέχει πηγάζουν από πολλές θεματικές ενότητες, όπως ιστορία, πολιτική, θρησκεία, αθλητισμό, τέχνες, επιστήμη κ.τ.λ. και καλύπτει πλήρως και με λεπτομερής ανάλυση χιλιάδες στοιχεία. Το πλεονέκτημα της wikipedia σε σχέση με μια απλή εγκυκλοπαίδεια (εκτός βέβαια ότι είναι τζαμπέ ολέ!!) είναι ότι οι πληροφορίες της ανανεώνονται συνεχώς και σε καθημερινή βάση, ώστε να μπορεί κανείς να βρει τα πάντα για τα πάντα!! Φυσικά, υπάρχει και μια γραμμή αναζήτησης, ώστε να πληκτρολογεί κάποιος λέξη(-εις) κλειδιά γύρω από αυτό, το οποίο ψάχνει πληροφορίες. Άντε λοιπόν, ας αφήσουμε και λίγο τους καφέδες στην άκρη, θα πάθουμε τίποτα από την πολλή καφεΐνη και ας ξεστραβωθούμε να μάθουμε πέντε δέκα βασικά πραγματάκια, σερφάροντας στο wikipedia, για να μη συνεχιστεί το φαινόμενο να μας βρίσκει η κάμερα του star και να μας ρωτάει «τι γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου» και να λέμε «ααα καλέ, αυτό είναι πανεύκολο!! Το ΟΧΙ στους Τούρκους»!!Και ξέρετε τι γίνεται, πέφτουν και τα ανάλογα καρτουνάκια και μετά ποιος αντέχει τη ρόμπα και τη γιούχα!!! www.myself.gr Τώρα αν εσύ που διαβάζεις αυτό το κομμάτι είσαι κοπελίτσα, βρήκες τη χαρά σου, γιατί εσένα αφορά άμεσα. Αν πάλι είσαι άντρας, παλικάρι σε καταλαβαίνω, αλλά επειδή αγαπάμε τις γυναίκες, θέλουμε να τις βλέπουμε και όμορφες, έφτασες που έφτασες και μέχρι εδώ, κάντο και για χάρη μου βρε αδερφέ, διάβασε το και εσύ και αν έχεις κοπέλα, σύστησέ το της και θα δεις καλά αποτελέσματα από λόγου της… Λοιπόν κοριτσάκια γυρνάμε σε εσάς! Ξεχάστε τους στυλίστες, ξεχάστε τις συμβουλές, αφού τώρα κάνατε την τύχη σας. Το myself είναι απλά το καλύτερο γυναικείο site που φτιάχτηκε ποτέ και είναι και στα ελληνικά, σημαντικό αυτό για τις μη πολύγλωσσες. Δεν είναι μια συμβατική προσπάθεια που θα μπορούσε να αρκεστεί στον συγκαταβατικό ορισμό «καλό για ελληνικό». Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη πρόταση ευρωπαϊκών προδιαγραφών, η οποία καλύπτει πλήρως τις ανάγκες σας κορίτσια. Το μόνο που χρειάζεται είναι να κάνετε μια εγγραφή, η οποία φυσικά είναι και δωρεάν (μόνο δωρεάν πράγματα σας συστήνω, αφού είπαμε και στο προηγούμενο, είμαστε όλοι μας λίγο Σκρουτζ)!!! Από εκεί και έπειτα καλώς μπήκατε στον μαγευτικό κόσμο του myself και απολαύστε τις εξαιρετικές υπηρεσίες του, όπως το MyMakeover, για να αλλάξετε το look και να βρείτε ποιο σας ταιριάζει, το MyCloset για να βρείτε το ντύσιμο που σας ταιριάζει και άλλα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα! Μην το παρατραβήξετε μόνο και σας μαζεύει η κλούβα της… Fashion Police!!! Κορίτσια ανοίξτε τα μάτια σας και το μυαλό σας και εμείς παιδιά να ετοιμαζόμαστε για οφθαλμόλουτρο και ότι άλλο προκύψει…!!! www.e-radio.gr Ας κλείσουμε τα μάτια μας και ας φανταστούμε κάτι που θα σου πω… Κλείσ’ τα λοιπόν… και σκέψου… Είσαι σε μια πολύ ωραία φοιτητική εκδρομή στην Κρήτη ας πούμε… και έτσι όπως αγναντεύεις το Κρητικό πέλαγος, κοιτάζεις το ρολόι σου και συνειδητοποιείς ότι η ώρα είναι 16.00! Αρχίζει η αγαπημένη σου εκπομπή στο ραδιόφωνο με τα τέλεια beatια και την εκφωνήτρια (ή τον εκφωνητή για τις αναγνώστριες μας!) με την παθιάρικη φωνή! Τρέχεις να ανοίξεις το ραδιόφωνο, κουτουλάς και το πόδι σου στο πόδι του τραπεζιού από τη βιασύνη σου και συντονίζεσαι… τι πεντοζάληδες είναι αυτοί που ακούς;;; Αρχίζεις να καταλαβαίνεις what’s going on! Πώς στην ευχή να πιάσει η κεραία της Κρήτης, τον σταθμό που ακούς εσύ στην Αθήνα κάθε μεσημέρι; Πάει η εκπομπή λες, να ήταν κι άλλη! Και τα βάζεις με την τύχη σου, αφού ήθελες να κάνεις και αφιέρωση στο πρόσωπo!!! 1..2..3.. ξύπνα και άκου!! Μην αγχώνεσαι, αφού πάλι θα σου τη δώσω εγώ τη λύση βρε!!! Με το συγκεκριμένο site θα μπορείς να ακούς τον αγαπημένο σου σταθμό και την αγαπημένη σου εκπομπή, από όπου και αν είσαι!! Το e-radio είναι ένα κορυφαίο ελληνικό portal, με θέμα το ραδιόφωνο εννοείται, και περιέχει links για όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, οι οποίοι παρατίθενται γεωγραφικά (Αθήνα, Λάρισα, κ.τ.λ.) και θεματικά (ελληνικά, ξένα, κ.ο.κ.). Δεν έχεις λοιπόν παρά να επιλέξεις ανάμεσα σε κάποιον από τους κορυφαίους ραδιοφωνικούς σταθμούς online (θα βρείτε πάνω από 300). Οπότε το μόνο που έχεις να κάνεις είναι μια καλή αφιέρωση, ώστε να ρίξεις το πρόσωπο και… περιμένω τα νέα!! Αν τα επισκεφτείς αγαπητέ φίλε ή αγαπητή φίλη, καλό surfing, αλλά με ρέγουλα γιατί δεν είναι και για χόρταση!!!

Λίγο πολύ σήμερα, οι περισσότεροι από εμάς που ανήκουμε στο θαυμαστό αυτό κόσμο των φοιτητών, ασχολούμαστε με το internet για πολλούς και διάφορους λόγους: βγήκε το καινούργιο cd του Justin Timberlake και λες, γιατί να δώσω 20 ευρώ να το ακριβοπληρώσω στο χι ψι δισκοπωλείο ή 5 ευρώ να το πάρω από τον σοκολατί τυπά στο Μοναστηράκι, που με κυνηγάει από πίσω λέγοντας «good,good”;;; Μπαίνω στο internet και το κατεβάζω τζαμπέ !!! Άλλο παράδειγμα: είμαι ντροπαλός, κοκκινίζω σαν καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης, όταν μου κάνει κάποιοα κομπλιμέντο, νιώθω το στόμα μου να στραβώνει λες και έπαθα εγκεφαλικό 3ου βαθμού όταν κάποια με κοιτάζει με το βλέμμα που λέει πολλά, αλλά θέλω και εγώ βρε αδερφέ να κάνω νέες γνωριμίες και ό,τι προκύψει…;; Μπαίνω στα chats και αρχίζω να ανιχνεύω αυτό που μου ταιριάζει!! Αυτά και άλλα πάρα πάρα, ειλικρινά πάρα πολλά, μπορείς να κάνεις με το internet, αρκεί φυσικά να ξέρεις που θα τα βρεις!!! Γι’ αυτό είμαι και εγώ εδώ, για να σας υποδείξω κάποια sites, που είτε σας είναι πασίγνωστα, είτε σας είναι παντελώς άγνωστα!!! www.youtube.com Πασίγνωστο site ανά τον κόσμο με οτιδήποτε βίντεο υπάρχει στον πλανήτη, από video clips και live εμφανίσεις καλλιτεχνών της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, επεισόδια από σήριαλ της τηλεόρασης μέχρι και ερασιτεχνικά βιντεάκια από κινητά. Απλά πληκτρολογείς το θέμα για το οποίο σε ενδιαφέρει να δεις σχετικά video και από εκεί και πέρα άσε το youtube να σου δείξει τα καλύτερα!! Οι περισσότεροι θα πείτε τώρα ότι το ξέραμε το site, τον έξυπνο μας κάνεις;; Ξέρατε όμως ότι μπορείτε και να κατεβάζετε αυτά τα videos και να τα βλέπετε ξανά και ξανά στον υπολογιστή σας;;; Γιατί το site του youtube, από μόνο του δεν δίνει την δυνατότητα να τα κατεβάσετε!!! Ορίστε λοιπόν ο δρόμος της σωτηρίας του youtube: Υπάρχει και σχετικό προγραμματάκι, για να κατεβάζεις όλα αυτά τα videaκια που σε ενδιαφέρουν: μπαίνοντας στο www.google.com πληκτρολογείς στην αναζήτηση «youtube downloader”, μπαίνεις στο πρώτο αποτέλεσμα που θα σου βγάλει (γιατί είναι σίγουρα το πρώτο!!) και κατεβάζεις από εκεί το πρόγραμμα!! Κάθε βίντεο στο youtube έχει έναν κωδικό(URL), στον οποίο απλά κάνεις το γνωστό copy και μετά το γνωστό paste στο πρόγραμμα που σας έλεγα πριν και σου το κατεβάζει!!! Τόσο απλό!! Επισκεφτείτε το, (που οι περισσότεροι θα το έχετε κάνει ήδη!!) και…καλή youtube – θέαση!!! www.miniclip.com Είναι κάποιες στιγμές που θέλεις να χαλαρώσεις λίγο από το διάβασμα (λέμε τώρα, για τα προσχήματα…!!!) και να παίξεις κανένα παιχνιδάκι, έτσι, για να περάσει η ώρα!!! Όμως σε έχει κουράσει να ρίχνεις συνέχεια πασιέντζες (άσε που δεν σου βγαίνει και καμία σχεδόν ποτέ!!) και έχεις βαρεθεί να παίζεις το φιδάκι στο κινητό σου και να μην μπορείς πλέον να κάνεις και hi-score αφού το δικό σου είναι το υψηλότερο!!! Το miniclip είναι αυτό που ψάχνεις!!! Διαθέτει χιλιάδες παιχνίδια για όλα τα γούστα, ώστε να μην μένει κανένας παραπονεμένος!! Έχει παιχνίδια με σκοπευτές που πυροβολούν ανυποψίαστα θύματα, υπερήρωες με το κλασσικό story που ψάχνουν την πανέμορφη πριγκίπισσα των ονείρων τους, την οποία απήγαγε ο κακός ο λύκος, παιχνίδια εξυπνάδας που θα σε κάνουν να σπας το κεφάλι σου για ώρες, ακόμα και αν η απάντηση είναι ολοφάνερη μπροστά στα μάτια σου, αλλά και παιχνίδια με τρελά concept,όπως για παράδειγμα πόσο γρήγορα μπορείς να κουνήσεις το ποντίκι σου και σε ένα λεπτό πόσες κοπέλες (ή αγόρια για τα άτομα γένους θηλυκού) μπορείς να φιλήσεις!! Ξέχασα να σου πω ότι όλα αυτά τα παιχνίδια μπορείς να τα παίξεις και με άλλα άτομα που είναι εκείνη την ώρα online, οπότε κάνεις και τις γνωριμίες που λέγαμε πριν…(κοινά ενδιαφέροντα αρχικά λες και μετά it’s up to you…!!)!!! Οπότε, όσοι θέλετε να διασκεδάσετε «για λίγο» στο σπίτι, μπείτε στο site και το «για λίγο»…το βλέπω να γίνεται «για πολύ»!!! www.myheritage.com «Σαν ποιον μοιάζει μωρέ, σαν ποιον μοιάζει;; »Είναι μια φράση που όλοι έχουμε έρθει σε θέση να πούμε κάποια φορά όταν γνωρίζουμε κάποιον-α!! Ή πάλι έχει τύχει πολλές φορές, να λέμε από μόνοι μας (γιατί ένα ψώνιο…ε… λίγο πολύ όλοι το κουβαλάμε!!! ) ότι έχουμε τα μάτια του Μπραντ Πιτ, τα χείλια της Μισέλ Φάιφερ, τη μύτη του Τζωρτζ Κλούνει και τα οπίσθια της Τζένιφερ Λοπεζ (όποια τα έχει αυτά, να την γνωρίσουμε και από κοντά..!! χεχεχε!!)!!Το myheritage, είναι αυτό που μπορεί να επιβεβαιώσει ή και να απορρίψει τις υποψίες σας!!! Πώς;; Ο τρόπος είναι απλός και πολύ εύκολος!!! Μπαίνεις στο site, βάζεις μια φωτογραφία, που να είναι ευδιάκριτο το πρόσωπο. Ξέρετε, βάλτε την καλύτερη για να έχουμε και καλά αποτελέσματα! Μετά από μια σύντομη ανάλυση της φωτογραφίας, σου εμφανίζει φωτογραφίες με σημαντικούς και ασήμαντους, αλλά πασίγνωστους ανθρώπους των τεχνών και όχι μόνο, με τους οποίους θα σε περνούσαν και για αδέρφια, ακόμη και δίδυμα, που λέει ο λόγος!!! Σου εμφανίζει επίσης και πόσο τοις 100 ταιριάζεις με τον καθένα, για να ξέρουμε και που φέρνουμε περισσότερο π.χ. εγώ 100% με τον Τοm Cruise…θα έλεγα άμα έμοιαζα!! Το site έχει και άλλα ενδιαφέροντα πραγματάκια όμως, όπως μετρητή γονικής ομοιότητας, που στα ελληνικά σημαίνει αν μοιάζεις περισσότερο στον μπαμπάκα σου ή στη μανούλα σου!! Πώς γίνεται αυτό;; Βάζεις μια φωτογραφία της μητρός σου, μια του πατρός σου και μια δικιά σου, του τέκνου δηλαδή, στη μέση και περίμενε να δεις που θα γείρει η ζυγαριά!! Αν πάλι δεν γείρει πουθενά…τότε ρώτα καλύτερα τον κουμπάρο!! Πλακίτσα εννοείται, οικογένειες δεν διαλύουμε, προς Θεού!! Βάλε λοιπόν το ψώνιο σου πάνω απ’ όλα, μπες στο site και εύχομαι η 1η φωτογραφία που θα σου βγάλει από τους ομοίους σου να μην είναι ο Κουασιμόδος!!!Good luck…!!! www.skroutz.gr Και μόνο το όνομα τα λέει όλα. Και ποιος δεν ξέρει τον γνωστό ήρωα της Disney θείο Σκρουτζ, το ζάπλουτο αλλά τσιφούτικο γέρικο παπί με το τεράστιο θησαυροφυλάκιο;; Μιλάμε ο τύπος δεν ξέρει τι έχει, αλλά δεν δίνει ούτε του αγγέλου του νερό!!! Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με τον απόλυτο τσιγκούνη, τσιφούτη, σπαγκοραμμένο, Σκοτσέζο τελοσπάντων, ήρωα!!! Αλλά εντάξει…όλοι μας κατά κάποιο τρόπο τον προσκυνούμε τον βωμό του Σκρουτζ, είμαστε δηλαδή λιγάκι φραγκοφονιάδες!! Βέβαια, πάντα κοιτάμε να αγοράζουμε το καλύτερο…αλλά όχι και 100 ευρώ ένα μακό μπλουζάκι, μονόχρωμο κιόλας!! Έτσι λοιπόν και αυτό το site σου δείχνει ποιο είναι το πιο φθηνό προϊόν της κατηγορίας του που κυκλοφορεί στην αγορά. Μόνο που αφορά αποκλειστικά ηλεκτρονικά είδη, κινητά, accessories για τον υπολογιστή και άλλα τέτοιου είδους συναφή πραγματάκια. Απλά πληκτρολογείς στη γραμμή αναζήτησης το αντικείμενο που σε ενδιαφέρει (αν ξέρεις και μάρκα, ακόμη καλύτερα) και το site σου εμφανίζει τα φθηνότερα που υπάρχουν στη αγορά. Η αγορά τους μπορεί να γίνει με 2 τρόπους: είτε μέσω του καταστήματος που θα υπάρχει το συγκεκριμένο προϊόν είτε αγοράζοντάς το από το internet (μη φοβάσαι να κάνεις αγορές από το internet, ειλικρινά είναι ασφαλείς και για το συγκεκριμένο site απόλυτα ασφαλείς!!). Συνεπώς μπες στο site, ρίξε μια μάτια και είμαι σίγουρος ότι θα κάνεις, όχι μία, αλλά πολλές αγορές!! Και προβλέπω επίσης τα κόμιξ του Σκρουτζ να γίνονται ανάρπαστα…!!! Αυτά λοιπόν είχα να σας πληροφορήσω. Αναμείνατε λοιπόν… στον υπολογιστή σας , για νέα καυτά site στο επόμενο τεύχος!! http://www.download.com Όπως το λέει και το όνομά του, το site αυτό προσφέρεται για κατέβασμα. Τι μπορούμε, όμως, να κατεβάσουμε από εκεί; Κυρίως προγράμματα και μικροεφαρμογές για να κάνουμε διάφορες λειτουργίες στον υπολογιστή μας. Τέτοια προγράμματα μπορεί να είναι ένας converter video για το iPod, ένας splitter για mp3 προκειμένου να δημιουργήσετε ringtones για το κινητό σας κ.ά.π.. Πηγαίνοντας στην μπάρα αναζήτησης στο πάνω μέρος της οθόνης και γράφοντας μια σύντομη περιγραφή του προγράμματος που θέλετε, θα βρείτε διάφορα αποτελέσματα σχετικά με αυτό. Κάθε πρόγραμμα που εμφανίζεται στην οθόνη περιγράφει τι ακριβώς κάνει. Επίσης, υπάρχουν και άλλες πληροφορίες όπως η αξιολόγησή του από τους χρήστες και το πόσο δημοφιλές είναι, ώστε να έχετε μια βοήθεια στην επιλογή σας. Τα περισσότερα από τα προγράμματα είναι δωρεάν, ενώ υπάρχουν και ορισμένα που προσφέρουν μια δοκιμαστική έκδοση. Προσπαθήστε να επιλέξετε αυτό που είναι κατάλληλο για εσάς δοκιμάζοντας όσο το δυνατόν λιγότερα προγράμματα, ώστε να μην επιβαρύνετε το σύστημά σας. Τέλος, πρόσφατα πέρα από τις διάφορες εφαρμογές για τον υπολογιστή, έχουν προστεθεί και κάποια προγράμματα για το κινητό. Έτσι λοιπόν στην κατηγορία mobile θα βρείτε διάφορες εφαρμογές και για τον «μικρό σας υπολογιστή». http://www.goal4replay.net Το site αυτό απευθύνεται κυρίως σε αυτούς που παρακολουθούν αθλητικά γεγονότα και κυρίως ποδόσφαιρο. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα «μουσείο του ποδοσφαίρου», αφού στη βάση δεδομένων του υπάρχουν βίντεο από αμέτρητους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Ξεκινώντας από την πιο πρόσφατη αγωνιστική και φτάνοντας σε παλαιότερους αγώνες. Στο goal4replay.net μπορείτε να δείτε όλα τα γκολ που σημειώθηκαν κατηγοριοποιημένα είτε ανά ομάδα, είτε ανά πρωτάθλημα. Όμως δεν θα βρείτε μόνο αυτά. Επειδή στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν μόνο γκολ, υπάρχουν αγώνες που μπορείτε να δείτε τις καλύτερες φάσεις, δοκάρια, ακόμα και δηλώσεις των πρωταγωνιστών. Έτσι λοιπόν, όποιος δεν πρόλαβε να δει την Αθλητική Κυριακή, την έχει στον υπολογιστή του! Όμως, το goal4replay.net δεν μένει μόνο στο ποδόσφαιρο. Πλέον, έχουν προστεθεί πάρα πολλές κατηγορίες αθλημάτων, όπως μπάσκετ, βόλεϊ, μπιτς βόλεϊ κ.ά.. Μάλιστα όλα αυτά τα βίντεο μπορείτε να τα κάνετε και post σε forum ή στο blog σας χρησιμοποιώντας τον embed κώδικα. Τέλος να σημειώσουμε ότι την ποικιλία αυτή των αθλημάτων και το μεγάλο του αρχείο, το goal4replay.net το οφείλει στους χρήστες του. Όλοι οι εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να ανεβάσουν τα διάφορα αθλητικά βίντεο που έχουν. Έτσι όλοι μαζί συνθέτουν αυτή τη μεγάλη βάση δεδομένων. Πριν από αρκετά χρόνια λίγοι ήταν αυτοί που θα δημοσιοποιούσαν στο internet πληροφορίες για τον εαυτό τους και ελάχιστοι (αν όχι κανένας) που θα έδειχναν και κάποια φωτογραφία τους. Οι καιροί όμως αλλάζουν! Πλέον ζούμε στην εποχή, όπου πολλοί είναι αυτοί που δίχως πολύ σκέψη, θα έφτιαχναν μια προσωπική σελίδα, σε κάποιον χώρο που θα φιλοξενούσε και άλλες τέτοιες σελίδες. Έτσι πλέον έχουν δημιουργηθεί πολλές “ηλεκτρονικές κοινότητες” ανθρώπων, στις οποίες μπορείτε ελεύθερα να παρουσιάσετε πληροφορίες για τον εαυτό σας. Πέρα από αυτό όμως, μπορείτε να αλληλεπιδράσετε με τα άλλα μέλη της κοινότητας στέλνοντας μηνύματα και κάνοντας γνωριμίες. Πολλά sites είναι αυτά, που θέλησαν να δημιουργήσουν μια ηλεκτρονική κοινότητα. Λίγα είναι αυτά όμως, που έγιναν ευρέως αποδεκτά και απέκτησαν εκατομμύρια μέλη. Το facebook.com έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια ισχυρή κοινότητα φιλοξενώντας χρήστες από όλο τον κόσμο και ειδικότερα από τη Μ. Βρετανία, όπου η επιτυχία του είναι πραγματικά μεγάλη. Οι σελίδες των χρηστών έχουν αυστηρό ύφος που το χαρακτηρίζει η απλότητα και το λευκό φόντο. Δημιουργώντας το δικό σας προφίλ μπορείτε να “ανεβάσετε” τις φωτογραφίες σας οργανωμένες σε θεματικά albums, ενώ μια σειρά από μικροεφαρμογές θα σας δώσουν τη δυνατότητα να παρουσιάσετε στοιχεία για εσάς με εναλλακτικό τρόπο ή να αλληλεπιδράσετε με άλλους χρήστες. Χαρακτηριστικό του facebook.com, είναι ότι οι αλληλεπιδράσεις των χρηστών, επιτρέπονται μόνο μεταξύ “φίλων”. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αν δεν είστε φίλος με κάποιον, δεν μπορείτε να δείτε ούτε το προφίλ του. Πιο χαλαρά είναι τα πράγματα στο hi5.com. Το γεγονός, κάποιο προφίλ να είναι prive, αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα. Έτσι μπορείτε να δείτε την προσωπική σελίδα του καθενός, καθώς και τις φωτογραφίες που έχει δημοσιεύσει. Για να αλληλεπιδράσετε όμως με άλλους χρήστες, θα πρέπει πρώτα να γίνετε “φίλοι”. Αφότου γίνει αυτό, μπορείτε να γράψετε σχόλια στον άλλο ή να τον επιβραβεύσετε με κάποιο “five”. Τελευταίο χαρακτηριστικό είναι ότι στην προσωπική σας σελίδα μπορείτε να βάλετε την δική σας πινελιά, δημιουργώντας κάποιο theme ή κατεβάζοντας κάποιο από τα διάφορα που κυκλοφορούν. Κάπου ανάμεσα στις διαφορές και τις ομοιότητες των παραπάνω ιστοσελίδων, βρίσκεται το myspace.com. Το ύφος του δείχνει να είναι πιο αυστηρό από το hi5, αλλά η δυνατότητα στο χρήστη να βάλει τα δικά του χρώματα στη σελίδα του, το κάνει σαφώς πιο χαλαρό από το facebook.com. Όσον αφορά τα albums φωτογραφιών, άλλοτε είναι prive και άλλοτε ελεύθερα, ανάλογα με τις επιλογές του κάθε χρήστη. Αν πλέον έχετε “ψηθεί” και θέλετε να δημιουργήσετε την δική σας προσωπική σελίδα, έχετε ήδη πάρει μια γεύση περί τίνος πρόκειται.

http://www.adslgr.com Τον τελευταίο καιρό μας έχουν τρελάνει στην διαφήμιση οι εταιρίες παροχής internet και σταθερής τηλεφωνίας. Ένας πραγματικός πόλεμος υπάρχει τα τελευταία χρόνια στον τομέα αυτό, ενώ καινούριες προσφορές βγαίνουν σχεδόν καθημερινά. Το αποτέλεσμα είναι ο απλός χρήστης υπολογιστή που θέλει να βάλει adsl να είναι μπερδεμένος. Ευτυχώς όμως υπάρχει το adslgr.com όπου μπορούμε να βρούμε όλες εκείνες τις πληροφορίες που μας είναι απαραίτητες. Ξεκινώντας από τα βασικά όπως το τι είναι το adsl και φτάνοντας ως τις προσφορές των παροχών, το site αυτό παρέχει ένα πλήρες εγχειρίδιο για το internet. Όμως, δεν περιορίζεται μόνο σ’ αυτό. Αφού πάρετε τις αποφάσεις σας και βάλετε πλέον internet, στο adslgr.com θα βρείτε πολλούς οδηγούς για το πώς να κάνετε διάφορες παραμετροποιήσεις στο σύστημά σας. Ουσιαστικά το adslgr.com προσφέρει πληροφορίες για το adsl στην Ελλάδα πριν, αλλά και μετά την ενεργοποίησή του. Ακόμη με το πολύ ενεργό του forum θα μπορείτε να μοιραστείτε τους προβληματισμούς σας με άλλα μέλη και να λύσετε τυχόν περεταίρω απορίες. Τέλος, εκτός από τα παραπάνω, το site ενημερώνεται με όλα τα τελευταία νέα σχετικά με τις τηλεπικοινωνίες και τις νέες τεχνολογίες, οπότε ετοιμαστείτε να γίνεται experts στο internet…

Φοιτητική ζωή ίσον πρόχειρο φαγητό. Fast food, πίτσα και σουβλακοειδή στο καθημερινό μας μενού. Όλα είναι λαχταριστά και νόστιμα και τις περισσότερες φορές ενώ θέλουμε, δε μπορούμε να τους αντισταθούμε. Ε, αφού δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε, ας το κάνουμε με το δικό μας τρόπο! Στο σουβλάκι ζητάμε πάντα πίτα ψημένη στα κάρβουνα γλιτώνοντας έτσι το «κακό» λάδι. Αν θέλετε να το «υγράνετε» λίγο, προτιμήστε να το κάνετε με φρέσκια ντομάτα παρά με κάποια σος που περιέχει μαγιονέζα. Στα μαγαζιά ταχείας εστίασης (sic) τρώμε κυρίως σαλάτες, ενώ τα ζυμαρικά αποτελούν πάντα ένα καλό γεύμα με αρκετά μεγάλη ποικιλία. Όταν επιλέγουμε πίτσα ή κρέπα, διαλέγουμε να είναι όσο πιο μεσογειακή γίνεται. Τα μανιτάρια, η φέτα, οι πιπεριές, το καλαμπόκι και οι ελιές αποτελούν σίγουρες λύσεις. Τα ίδια υλικά ικανοποιούν και τη συνθήκη για ένα «καλό» σάντουιτς. Όσο για το κρεατικό που θα κρύβει μέσα του προτιμάμε κοτόπουλο και όχι κάποιο σαλάμι. Στην ταβέρνα τουλάχιστον μία φορά τη βδομάδα, τρώμε μαγειρευτό φαγητό (κατά προτίμηση όσπρια) ή ψάρι. Γενικά τρώμε περισσότερο λευκό κρέας (κοτόπουλο, ψάρι), και αποφεύγουμε (ή ελαττώνουμε) τις τηγανιτές πατάτες γιατί περιέχουν κορεσμένα λιπαρά. Προσέχουμε τι μας σερβίρουν και δεν διστάζουμε να το επιστρέψουμε αν δεν μας ικανοποιεί. Και καλές, υγιεινές μάσες… Όσοι και όσες από εσάς δεν θέλουν να χάσουν κιλά και να σφίξουν το κορμί τους, ας γυρίσουν σελίδα! Για εσάς που μείνατε λοιπόν έχω μία έκπληξη… Σε 7 βδομάδες μπορείτε να χάσετε κιλά, να «ρίξετε» την κοιλίτσα και να στείλετε την αυτοπεποίθησή σας στα ουράνια! Το μόνο που χρειάζεστε είναι ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια και 30 λεπτά κάθε μέρα!!! Αρχικά βρίσκετε τα κατάλληλα παπούτσια, δηλαδή με μαλακό πάτο ενισχυμένο στις φτέρνες και τις μύτες (αφού αυτά είναι τα σημεία που δέχονται πρώτα το βάρος του σώματος) και ευλύγιστη σόλα . Έπειτα, διαλέγετε το χώρο στον οποίο θα τρέχετε. Κάποιο γήπεδο, ένα πάρκο ή ακόμα και το δρόμο γύρω από το σπίτι σας. Αρχίζετε πάντα με διατάσεις.Οι διατάσεις βοηθούν να αποφεύγονται οι τραυματισμοί και έτσι μπορείτε να τρέχετε συχνότερα! Επίσης, δεν θα πιαστεί ολόκληρο το σώμα σας μετά την άσκηση και το κάψιμο των θερμίδων θα αρχίσει πιο γρήγορα! 5 λεπτά κάθε φορά είναι αρκετά. Στη συνέχεια μπορείτε να αρχίσετε να τρέχετε. Είναι σημαντικό να γίνει σαφές ότι επειδή δεν έχετε όλοι τις ίδιες αντοχές, σκοπός δεν είναι να τρέχετε 30 λεπτά από την πρώτη κιόλας βδομάδα αλλά στο τέλος της έβδομης. Έτσι λοιπόν, την πρώτη βδομάδα τα πρώτα 10 λεπτά απλά περπατάτε. Στα επόμενα 10, εναλλάσσετε περπάτημα με τρέξιμο και κλείνετε το καθημερινό σας πρόγραμμα με ένα 10λεπτο περπάτημα για να χαλαρώσουν οι μυς. Κάθε βδομάδα αυξάνετε σταδιακά το χρόνο τρεξίματος έτσι ώστε στο τέλος της 7ης βδομάδας να μπορείτε να τρέχετε 30 συνεχόμενα λεπτά! Είναι λογικό να έχετε αμφιβολίες για το αν θα τα καταφέρετε. Γι’ αυτό υπάρχουν τα… TIPS: Λίγη ψυχολογία - μην αγχώνεστε για την απόσταση που «πρέπει» να διανύσετε. Αυτό που μετράει είναι ο χρόνος που θα τρέξετε. - σκεφτείτε θετικά!(«είμαι τυχερός που είμαι υγιής και μπορώ να αθληθώ» και όχι «δεν θα τα καταφέρω»). - βάλτε κάποιο στόχο ώστε η άσκηση και η βελτίωση να έχει νόημα. Επίσης να ζυγίζεστε μία φορά μόνο στην αρχή κάθε εβδομάδας. Πριν ξεκινήσετε - άδειο ή γεμάτο στομάχι είναι το χειρότερο που μπορείτε να κάνετε. Φάτε κάτι ελαφρύ μία ώρα πριν αρχίσετε την άσκηση. - πίνετε υγρά! Η ανεπαρκής κατανάλωση υγρών κάνει τον οργανισμό ευαίσθητο, αδύναμο και κουρασμένο. - δυναμώστε τους κοιλιακούς σας. Βοηθάει στη στάση του σώματος! (3 φορές την εβδομάδα 2 σετ των 15 κοιλιακών). - ντυθείτε σωστά ώστε να μην ιδρώνετε πολύ και να αποφύγετε ενδεχόμενο κρύωμα. Τρέχοντας… - τρέχετε αργά στην αρχή και αυξήστε το ρυθμό σιγά σιγά. - τρέξτε σε ομαλή επιφάνεια. - αναπνεύστε και από το στόμα. Η εισπνοή από τη μύτη δεν επαρκεί για την οξυγόνωση των μυών. Αν σας «κόβεται η ανάσα» περπατήστε για λίγο και συνεχίστε μετά. - είναι πιθανό στην αρχή να νιώσετε ενοχλήσεις κυρίως στα γόνατα, το καλάμι και τα πέλματα. Αγνοήστε το, αλλά αν δεν περάσει σε μερικά λεπτά σταματήστε!!!

Είμαι σίγουρη, ότι στις γιορτές αλώνισες όλους τους εμπορικούς δρόμους, έλιωσες μια ντουζίνα σόλες και τακουνάκια (και αν δεν έσπασες και κανένα τυχερή είσαι!) για να βρεις τα πιο μοντέρνα προϊόντα στις πιο futuristikes συσκευασίες. Εσύ μπορεί να έμεινες πιστή στις προσταγές του Santa Clause για αχαλίνωτο shopping, αλλά δε φτάνει μόνο αυτό (ξέρω…η ζωή είναι σκληρή!). Δυστυχώς, δεν αρκεί να έχεις τα καλύτερα προϊόντα. Θα πρέπει να ξέρεις και με ποιον ακριβώς τρόπο χρησιμοποιούνται. Πάμε πρώτα στα εύκολα, και αφήνουμε τα δυσκολότερα για το τέλος. Πριν από το κραγιόν θα πρέπει οπωσδήποτε να έχεις ταμπονάρει τα χείλη σου με λίγη πούδρα, για να έχει μεγαλύτερη διάρκεια και να μην έχεις απώλειες πάνω σε ποτήρια, καλαμάκια, T-shirts! Για τα gloss δεν είναι και τόσο απαραίτητο, απλά φρόντισε αφού το απλώσεις στα χείλη σου, να μην τα πιέσεις ενώνοντάς τα (με τη κλασική κίνηση που κάνουμε όλες για να «στρώσει» καλύτερα), ώστε να μην χάσεις τη γυαλάδα του χρώματος.
Με ανοδική κατεύθυνση προχωράμε στα ζυγωματικά, τα οποία είναι λίγο πιο δύσκολη υπόθεση απ΄ ότι ακούγεται. Ανάλογα με το σχήμα του προσώπου σου, θα πρέπει να ξέρεις ποια σημεία είναι καλύτερα να τονίζεις και ποια όχι. Τα στρογγυλά – στρουμπουλά - λαχταριστά μαγουλάκια, κολακεύονται από ίσιες και περιορισμένες κινήσεις, που δεν απλώνουν το χρώμα ιδιαίτερα. Οι στρωτές και κυκλικές κινήσεις ταιριάζουν περισσότερο σε πρόσωπα με πιο έντονες γωνίες, γιατί «γεμίζουν» τα ζυγωματικά και δημιουργούν ισορροπία στην όψη. Γενικός κανόνας: όσο πιο κοντά στα μάτια και με κατεύθυνση προς τους κροτάφους βάζεις το ρουζ, τόσο πιο πολύ τονίζεις το βλέμμα σου. Μάτια… αυτός ο άγνωστος! Είναι όντως λίγο πιο πολύπλοκο το θέμα, αλλά με λίγη προσπάθεια όλα γίνονται. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσα να γράφω σελίδες επί σελίδων. Όμως, ούτε κι εσύ θα το διάβαζες (ε δε θα ΄χες κι άδικο), αλλά ακόμα κι αν έχω τόσο φιλομαθές κοινό, οι -κατά τ΄ άλλα συμπαθέστατοι!!- εκδότες δεν νομίζω ότι είναι διατεθειμένοι να μου αφιερώσουν κι άλλο χώρο στο περιοδικό τους. Πρόσεξε λοιπόν εν τάχη… Όλες οι σκιές απλώνονται καλύτερα με πινελάκι που έχει φυσική τρίχα. Αν επιλέξεις μία, έχει καλώς. Αν είναι δύο ή περισσότερες (προσοχή, αποφεύγουμε τις πολλές ομοιότητες με ουράνιο τόξο), όσο προχωράς από την εσωτερική προς την εξωτερική γωνία του ματιού, η απόχρωση πρέπει να σκουραίνει (σε αντίθετη περίπτωση, σε βλέπω προς Marilyn Manson και δε φέρω καμία ευθύνη…εγώ σε προειδοποίησα!). Το περίγραμμα με μολύβι σίγουρα χαρίζει, χωρίς όμως να είναι πάντα απαραίτητο. Στο πάνω βλέφαρο, όσο προχωράς προς τα έξω θα πρέπει να χοντραίνει και στο τελείωμα να δημιουργεί γωνία. Από κάτω, προσπάθησε να κάνεις πιο λεπτή γραμμή ακριβώς πάνω από τη ρίζα των βλεφαρίδων. Τη μάσκαρα πάντα, μα πάντα, στο τέλος και με μεγάλη προσοχή. Ελπίζω να βοήθησα και να μην άλλαξα άρδην τις μέχρι τώρα συνήθειές σου! Γρήγορα στον καθρέφτη για practice και τα ξαναλέμε την επόμενη φορά!! Το καλοκαίρι τελείωσε… Έχουμε όμως μπροστά μας, όσο χρόνο χρειαζόμαστε για να δημιουργήσουμε το look της φετινής σεζόν. Και φυσικά, μια ολοκληρωμένη εμφάνιση, συνοδεύεται πάντοτε από το τέλειο μακιγιάζ. Ξεκινώντας από τα μάτια, φέτος δε θα πρέπει σε καμία περίπτωση να λείπει από την παλέτα σου το μοβ, πολύ δε περισσότερο αν είσαι μελαχρινή. Αυτό το χρώμα, έχει τη μαγική ικανότητα να δίνει ένταση και ταυτόχρονα λάμψη, ιδιαίτερα στις σταρένιες επιδερμίδες. All time classic ο συνδυασμός του με το ροζ. Υπάρχει καλύτερο για (εμάς!) τις μελαχρινές; Για το βράδυ -εννοείται- με ασημί. Αλλά για να κάνεις τη διαφορά, δοκίμασέ το με σκούρο πράσινο! (η ηλικία σου, σου επιτρέπει τους πειραματισμούς… και μάλιστα αυτός είναι δοκιμασμένος! Trust me!) Και οι ξανθιές όμως δε θα πρέπει να παραπονιούνται! Οι επιλογές που σου δίνουν οι γήινες αποχρώσεις είναι πραγματικά απεριόριστες! Αδυναμία της φετινής χρονιάς το καφέ! Βέβαια, καλό θα ήταν να αποφύγεις τις «πορτοκαλίζουζες» σκιές, που παραπέμπουν στο καλοκαιράκι, στην ακρογιαλιά, δωσ΄ μου ένα φιλάκι κλπ... Ο χειμώνας θέλει πιο μπεζ αποχρώσεις όπως μελί, σοκολατί και σκούρο χρυσό. Το μεγάλο πλεονέκτημα όμως που σου δίνει ένα τέτοιο μακιγιάζ στα μάτια, είναι ότι μπορείς να το συνδυάσεις τέλεια με «βαμμένα-άβαφα χείλη». Κραγιόν σε μπεζ-ροζ, καφέ-ροζ ή σωμών είναι μόδα και άποψη εδώ και πολλά χρόνια. Μμμμμμ… πολύ ωραία όλα τα παραπάνω, αλλά το καλύτερο το κράτησα για το τέλος! Στο μακιγιάζ δεν υπάρχουν «χρωματικοί» κανόνες! Μπορείς να «παίξεις» με όποια χρώματα θες, αρκεί το αποτέλεσμα να αρέσει σε σένα! (τώρα εδώ που τα λέμε, αν αρέσει και στο 90% του αντρικού πληθυσμού του πανεπιστημίου δεν μας χαλάει...!)
Ένα πράγμα ισχύει για όλες: για να δείχνει το πρόσωπό μας λαμπερό, πρέπει να εφαρμόσουμε το μακιγιάζ σ΄ ένα δέρμα γεμάτο υγεία και φρεσκάδα. Γι’ αυτό και εμείς, με τη χορηγία της The Body Shop, χαρίζουμε σε δέκα αναγνώστριες μας εντελώς δωρεάν τη σειρά περιποίησης προσώπου Skin Focus (περιέχει τη μάσκα προσώπου Re-Texturing, το Face Illuminator και το Line Minimiser)

Πολλοί λένε ότι το μακιγιάζ είναι τέχνη…και ερωτώ: ποιοι είμαστε εμείς για να το αμφισβητήσουμε;; Ίσα ίσα που μας βολεύει κιόλας. Γιατί πείτε μου...αν δεν είναι τέχνη, το να χρησιμοποιείς του κόσμου τα χρώματα, ολόκληρες παλέτες, μολύβια, πινελάκια και σφουγγαράκια προκειμένου να πετύχεις χίλιους δυο συνδυασμούς, τότε τι είναι; Προσοχή όμως, επειδή το αποτέλεσμα δε θέλουμε να φέρνει και πολύ προς αφηρημένη τέχνη, θα πρέπει να ξέρουμε τι χρησιμοποιούμε και πως. Για παράδειγμα, τα μολύβια ματιών. Υπάρχουν σε τοσο μεγάλη ποικιλία στο εμπόριο, όσον αφορά και την υφή και τα χρώματα, που πραγματικά μπερδεύεσαι. Τα μαλακά είναι πιο εύχρηστα, επειδή «διορθώνονται» πιο εύκολα κι επειδή περνόντας από πάνω τους λίγη σκιά, απαλύνεται το αποτέλεσμα και εξαφανίζεται η αντιαισθητική όψη της γραμμής. Αν πάλι, είσαι εκτελεστής ακριβείας, μ΄ένα σκληρότερο μολύβι εξασφαλίζεις και λεπτομέρεια και σταθερότητα στο μακιγιάζ σου. Ε, τι να πω....αν είσαι master του είδους (και εις ανώτερα!) περνάμε στην κατηγορία eyeliner, μόνο για το πάνω βλέφαρο και μόνο μαύρο...κάποια πράγματα πρέπει να παραμένουν κλασικά! Άλλη μεγάλη κατηγορία «εργαλείων» τα πινέλα. Μια σκια, όσο ακριβή και καλή κι αν είναι, από μόνη της δε μπορεί να κάνει τίποτα αν δεν τοποθετηθεί με το σωστό τρόπο. Ιδανικά πινέλα, είναι αυτά με φυσική τρίχα, τα οποία θα βρεις σε πάρα πολλά μεγέθη και σχήματα. Τα πιο πλατιά χρησιμοποιούνται, κατά κύριο λόγο, για να απλωθεί η σκιά στο μεγαλύτερο μέρος του βλέφαρου. Τα μικρότερα και με πιο τριγωνικό τελείωμα, βοηθούν πάρα πολύ στο σχηματισμό της εξωτερικής γωνίας του ματιού. Αν δε σου αρέσει να χρησιμοποιείς μολύβι, ή και σε συνδυασμό με αυτό, μπορείς να τονίσεις το περίγραμμα με μια σκούρα σκιά (γκρι, καφέ, μπλε) εφαρμόζοντάς τη με πινέλο πολύ λεπτό και μικρό που στο πάνω μέρος του είναι τελείως ίσιο. Ειδικά πινέλα σε διάφορους τύπους, υπάρχουν και για το makeup και την πούδρα. Αρκετά από τα προϊόντα αυτά, έχουν στη συσκευασία τους κάποιου είδους σφουγγαράκια ή πινελάκια, αλλά αυτά ας τα αφήσουμε για έκτακτη ανάγκη, πχ ταξίδια...Πολλές εταιρίες καλλυντικών προτείνουν πινέλα, ειδικά για υγρό ή mousse makeup. Είναι πράγματι πολύ εξυπηρετικά και μας δίνουν το πολυπόθητο ομοιόμορφο αποτέλεσμα. Όσο για την πούδρα, θα προτιμούσα τις powder και όχι τις compact. Γι΄ αυτές σε μορφή σκόνης, τα πιο κατάλληλα πινέλα είναι τα μεγάλύτερα και με περίσσότερη τρίχα. Το σχήμα τους είναι στρογγυλό και έχουν πολύ απαλή αίσθηση, όταν έρχονται σε επαφή με το πρόσωπό μας. Προμηθευτείτε λοιπόν όλα τα απαρίτητα σύνεργα…..και έτοιμη για χειμερινές εξορμήσεις

Η φύση... στο δέρμα σου!!! Ένα από τα must της εποχής είναι αναμφίβολα τα βιολογικά προϊόντα και κοντά σε αυτά ακολουθούν και τα φυτικά καλλυντικά, για τα οποία είναι σίγουρο ότι ακούς συχνά - πυκνά τον τελευταίο καιρό. Πόσες φορές όμως βλέποντας μια διαφήμιση ενός τέτοιου προϊόντος, δεν έχουν έρθει στο έξυπνο μυαλουδάκι σου, απορίες του τύπου: «Τι είναι τα φυτικά καλλυντικά; Ποια η διαφορά τους από τα κοινά καλλυντικά και γιατί τελοσπάντων, όταν τις σπάνιες φορές που βγαίνεις για shopping, πρέπει να τα επιλέγεις;» Αρχικά, πρέπει να τονίσουμε ότι τα φυτικά καλλυντικά, δεν περιέχουν πρόσθετες χημικές ουσίες και κυρίως δεν είναι δοκιμασμένα, πάνω σε ζώα. Επίσης, τα προϊόντα αυτά χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Στα φυσικά και στα φυσικής προέλευσης καλλυντικά. Φυσικά, είναι εκείνα που παρασκευάζονται από ανεπεξέργαστα και χωρίς την προσθήκη χημικών ουσιών υλικά, όπως ακριβώς δηλαδή μας τα προσφέρει η φύση. Βέβαια, για καλό και για κακό, άμα ξεμείνετε από μαρμελάδα μην βάλετε στις φρυγανιές την κρέμα ημέρας από βερίκοκο, πριν βεβαιωθείτε πρώτα πιο νοσοκομείο διανυκτερεύει! Τα φυσικής προέλευσης όμως καλλυντικά, περιέχουν συνήθως μερικά ή όλα τα ενεργά συστατικά και ίσως μέρος των ανενεργών. Ενεργά συστατικά είναι αυτά που επιδρούν θετικά στην επιδερμίδα, ενώ τα ανενεργά είναι βοηθητικές ουσίες που εξασφαλίζουν την σταθερή υφή των προϊόντων, με το μειονέκτημα όμως, ότι βλάπτουν την επιδερμίδα. Προσοχή λοιπόν! Mην πιάνεστε κορόιδα! Όταν σας λανσάρουν φυτικά προϊόντα, προσπαθήστε να τα ελέγξετε ώστε να είναι φυσικά και όχι φυσικής προέλευσης. Τώρα, όσον αφορά στις διαφορές μεταξύ των φυτικών και των υπόλοιπων κοινών καλλυντικών θα αναφέρουμε τις δύο πιο σημαντικές από αυτές. Η πρώτη, έχει να κάνει με τις διαδικασίες παρασκευής τους. Συγκεκριμένα, τα φυτικά καλλυντικά απαιτούν πολύ χρόνο και κόπο για να παρασκευαστούν εξαιτίας της δυσκολίας ανεύρεσης των πρώτων υλών. Που να τρέχεις τώρα στους αγρούς να μαζεύεις βότανα και φρούτα. Τα υπόλοιπα καλλυντικά όμως δεν θέλουν κόπο, αλλά τρόπο. Μια επίσκεψη στο εργαστήριο είναι απαραίτητη, ώστε να κατασκευαστούν οι πρώτες ύλες, από διάφορες χημικές. Γι' αυτό άλλωστε υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία, αλλά και ποσότητα χημικών παρά φυτικών προϊόντων ομορφιάς στην αγορά. Όπως είπαμε προηγουμένως, τα φυτικά καλλυντικά προέρχονται από υλικά που μας παρέχει «η μητέρα φύση» όπως είναι φυτά, φρούτα, θαλάσσια εκχυλίσματα και βότανα με πρώτο και καλύτερο την ξακουστή σε όλους aloe vera, με την οποία μπορούμε να παρασκευάσουμε από ένα απλό ενυδατικό χειλιών, μέχρι σαμπουάν για σκύλους. Αντίθετα, τα κοινά καλλυντικά φτιάχνονται αποκλειστικά και μόνο από χημικές ουσίες, όπως είναι η λιθανθρακόπισσα, οι φορμαδείλδες (μη με ρωτήσετε τι είναι αυτά γιατί η χημεία δεν είναι το φόρτε μου) η προπυλενογλυκόνη, τα συνθετικά αρώματα, οι ενώσεις τεταρτοταγούς αμμωνίου, καθώς και άλλα πολλά. Βλέπουμε λοιπόν, ότι τα φυτικά καλλυντικά δεν είναι καρκινογόνα, είναι φιλικά απέναντι στο δέρμα μας και κυρίως απέναντι στο περιβάλλον και στα ζώα και το σημαντικότερο απ΄ όλα, είναι ότι μπορούμε με απλά και οικονομικά υλικά - ευτυχώς γιατί δεν είναι καιροί για έξοδα - να τα φτιάξουμε στο σπίτι μας. Αυτά άλλωστε είναι και ορισμένα από τα πλεονεκτήματα, για τα οποία αξίζει να χρησιμοποιούμε κάποιες φορές τα προϊόντα αυτά. Κάπου εδώ όμως ήρθε η στιγμή να σταματήσω τη φλυαρία. Ελπίζω αυτά που ανέφερα να κατάφεραν να καλύψουν κατά κάποιον τρόπο τις απορίες σας. Ραντεβού λοιπόν στο επόμενο τεύχος και μέχρι τότε πολλά chill out

Πόσοι από εσάς γνωρίζουν τι είναι μια πασμίνα;;; Είμαι σίγουρη ότι μόνο 1 στα 5 αγοράκια το γνωρίζει, αλλά και σχεδόν σίγουρη ότι τα περισσότερα κοριτσάκια γνωρίζουν επακριβώς τι είναι και πώς χρησιμοποιείται η πασμίνα. Για όσους δεν ξέρουν, λοιπόν, η πασμίνα είναι κάτι σαν το κασκόλ αλλά σε μεγαλύτερο μέγεθος και συνήθως λεπτή, αλλά κατά τα άλλα πολύ ζεστή! Μια πασμίνα μπορεί να φορεθεί με πολλούς τρόπους σε διάφορες στιγμές της ημέρας, αλλά και της νύχτας…! Στην διάρκεια της ημέρας: Κατά την διάρκεια της ημέρας ,έχω να προτείνω 3 τρόπους που μπορεί να φορεθεί μια πασμίνα, δηλαδή: Διπλώνουμε την πασμίνα στην μέση και την περνάμε πίσω από το λαιμό μας…! Μετά περνάμε τα δύο άκρα της πασμίνας μέσα από την διχάλα, που έχει δημιουργηθεί στο άλλο μέρος… Έτοιμοι! Ο τρόπος αυτός δεσίματος γίνεται πολύ χρήσιμος, όταν κρυώνουμε λιγάκι και θέλουμε να καλύψουμε το κενό που αφήνει το παλτουδάκι μας. Περνάμε την πασμίνα πίσω από το λαιμό μας, τραβάμε λίγο περισσότερο από τη μία πλευρά και τσουπ! κάνουμε ένα κύκλο γύρω από το λαιμό μας… Έτοιμοι! Αυτός ο τρόπος ενδείκνυται για ανοιχτά μπλουζάκια και για να τονίσουμε το πρόσωπο μας… πιάνει πάντα!!! Εδώ θα χρειαστούμε και τη βοήθεια μιας καρφίτσας. Εμένα προσωπικά μου αρέσουν οι καρφίτσες που έχουν σχέδιο με κάποιο ζωάκι (από αγελαδίτσα μέχρι κουνούπι). Βέβαια όλες οι καρφίτσες είναι καλοδεχούμενες… Περνάμε και πάλι την πασμίνα πίσω από τον λαιμό, αλλά την ανοίγουμε ώστε να φτάσει μέχρι τους αγκώνες… τραβάμε λίγο περισσότερο από τη μία πλευρά και μετά παίρνουμε τη μία άκρη και χρησιμοποιώντας την καρφίτσα, την στερεώνουμε εκεί που αρχίζει ο ώμος. Σίγουρα θα τραβήξει τα βλέμματα… Στην διάρκεια της νύχτας: Οι πασμίνες που διαλέγουμε για το βράδυ ,πρέπει να είναι πιο λεπτές από τις πρωινές και από καλύτερο ύφασμα ή και ημιδιαφανείς!!! Αποτελεί τον πιο απλό τρόπο χρήσης της πασμίνας, αλλά και τον πιο σικ… Απλά ρίχνουμε την πασμίνα στους ώμους μας και την αφήνουμε απαλά να απλωθεί στα χέρια μας… πολύ θηλυκό... πολύ κομψό… Ένας πιο “άγριος“ τρόπος για να είσαι το τυπάκι της βραδιάς, είναι να ρίξεις την πασμίνα πλάγια μπροστά σου… Η μία άκρη να πέφτει πίσω από τον ώμο ίσα ίσα για να συγκρατείται, και πάνω από το άλλη άκρη που θα φτάνει μέχρι την μέση μας περνάμε την βραδινή ζώνη και όποια θέλει μπορεί να τραβήξει λίγο την πασμίνα, ώστε στο σημείο της ζώνης να δημιουργηθεί μια φουφουλίτσα… Ο τρίτος και τελευταίος τρόπος σίγουρα θ’ανάψει φωτιές… Ρίχνουμε την πασμίνα μπροστά μας έτσι ώστε να καλύπτει όλο το μέρος από το λαιμό μέχρι την μέση, και από πίσω πιάνουμε τις δύο άκρες με μία καρφίτσα… για τις πιο τολμηρές η πασμίνα συνοδεύεται από μέσα με… απολύτως τίποτα…!!! Αυτούς τους τρόπους είχα να προτείνω, αλλά μην περιοριστείτε σε αυτούς… Το μυαλό μιας γυναίκας είναι τόσο δημιουργικό που είμαι σίγουρη ότι μπορεί να επινοήσει άλλους τόσους για να εντυπωσιάσει τους γύρω της…!!!

Αν σκεφτώ πόσες ώρες έχω περάσει μπροστά στην ντουλάπα κάθε βράδυ που κανονίζω να βγω, αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι έχω χάσει μήνες από την ζωή μου… Μα φυσικά… Δημιουργήσαμε το νέο αιώνιο ερώτημα… «Τι να φορέσω πάλι σήμερα το βράδυ;». Δυσκολεύομαι κάθε φορά να απαντήσω κι αυτό που με προβληματίζει κυρίως είναι ότι κάθε χρόνο χαλάω τόσα χρήματα σε ρούχα και κάθε χρόνο δεν έχω τι να βάλω. Λες το προηγούμενο χρόνο να κυκλοφορούσα γυμνή και να μην το θυμάμαι;;; Μπα…. Το πρόβλημα είναι μάλλον άλλο! Η κατάσταση αυτή με τα ρούχα μας δημιουργείται από το γεγονός ότι η μόδα αλλάζει κάθε χρόνο και έτσι είναι αναμενόμενο ότι τα περσινά μας ρούχα δεν μας αρέσουν πια. Είναι ξεπερασμένα, με αποτέλεσμα όντως να μην έχουμε κάτι να βάλουμε το βράδυ… Επίσης, τα ρούχα που φοράμε συνήθως το βράδυ είναι κάπως πιο ιδιαίτερα απ’ τα καθημερινά κι έτσι όλοι θα θυμούνται το μοβ το μπλουζάκι με το περίεργο άνοιγμα στην πλάτη. Άρα άκυρο! Δύσκολο να το ξαναφορέσεις. Η λύση είναι απλή! Θα πρέπει όλες να εφοδιαστούμε με κλασσικά κομμάτια, τα οποία μπορούμε είτε με μία ζώνη, είτε με κάποιο άλλο αξεσουάρ, να τα κάνουμε να δείχνουν καινούρια και διαφορετικά.. Πρώτον, όλες πρέπει να έχουμε ένα κοντό, μαύρο φορεματάκι το οποίο φοριέται με τα πάντα… Μπορείς να βάλεις χρυσή ζώνη, χρυσά πέδιλα και έτοιμη… Όπως επίσης και καφέ μακρύ κολιέ και καφέ peep toe γοβίτσες…. Μπορώ να συνεχίσω για πολλή ώρα, αλλά νομίζω κατάλαβες… Επίσης, απαραίτητο για την ντουλάπα είναι και ένα σικ, σέξι μαύρο μπλουζάκι, που πίστεψε με θα σε σώσει τις πιο δύσκολες βραδιές και θα τις κάνει ακόμα πιο όμορφες… αν με καταλαβαίνεις… Φοριέται με τα πάντα. Με ωραίο στενό τζιν, με την κοντή σου την τζιν φούστα, με το σορτσάκι σου το καφέ, το γκρι, το μπεζ, το πράσινο... γιατί όχι! Λίγη φαντασία να έχεις και το μπλουζάκι αυτό είναι ότι ψάχνεις! Για να είμαστε και στην μόδα όμως, πρέπει αυτό το φθινόπωρο να αγοράσεις οπωσδήποτε ένα γιλέκο, κατά προτίμηση καφέ, το οποίο είναι must για τις βραδινές σου εξόδους… Το φοράς με το τζιν σου ή με το παντελόνι σου και πραγματικά θα δημιουργήσεις πανικό… Άλλωστε, τι πιο ενδιαφέρον στο μάτι από ένα κοριτσάκι που του αρέσει να φοράει αντρικά ρουχαλάκια;;; Ελπίζω όλα αυτά να βοηθήσουν ώστε να μην προβληματιζόμαστε τόσο πολύ μπροστά στην ντουλαπίτσα μας και να αφιερώνουμε το χρόνο μας σε πιο δημιουργικές και ενδιαφέρουσες ασχολίες. Δείξε μου αγόρι μου το παπούτσι σου... να σου πω ποιος είσαι!
Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα, και είχα πάει με το κολλητό μου για ένα καφεδάκι κοντά στην θάλασσα. Για να περάσει λοιπόν η ώρα, παρατηρούσαμε τον κόσμο γύρω μας. Αυτός τα κοριτσάκια και εγώ τα αγοράκια. Ένα περίεργο πράγμα όμως συνέβαινε… Στον κολλητό μου άρεσαν σχεδόν όλες οι κοπελίτσες που περνούσαν, ενώ εμένα … κανένας. Και τι γυρίζει και μου λέει;; Αφού είσαι παλιοπερίεργη, και τον Τζόρτζ Κλούνεϊ να σου έφερναν, εσύ θα τον κοιτούσες στα παπούτσια…! Αυτό ήταν. Έπεσα σε «βαθιά» περισυλλογή! Είχε δίκιο! Μα τι να κάνω, αφού από τα παπούτσια μπορώ να καταλάβω τι χαρακτήρας είναι ο άλλος.. Εγώ φταίω;
Ας εξηγήσω όμως το συλλογισμό μου και να μου πείτε μετά αν κάνω λάθος. Το πρώτο που παρατήρησα ήταν ένας τυπάς που φορούσε κάτω από το τζιν του, κάτι μαύρα, σαν δερμάτινα παπούτσια που στο πίσω μέρος είχαν λίγο τακουνάκι. Ε , πώς να μην αντιδράσω. Το συμπέρασμα μου λοιπόν για αυτόν τον τύπο, είναι ότι είναι λίγο κολλημένος στις ιδέες του. Έχει την εντύπωση πως τα πράγματα είναι όπως παλιά και ότι σε όλες τις καταστάσεις ο άντρας έχει το πάνω χέρι. Είναι αυτός που νομίζω έχει εξαλειφθεί στις μέρες μας, ο γνωστός μαγκάκος. Λίγο πιο δίπλα, ένα άλλο παλικάρι, είχε την έμπνευση, σχεδόν επιτυχημένη να φορέσει άσπρα μοκασίνια. Εντάξει δεν λέω, ζέστη έχουμε, το είχε ταιριάξει και με άσπρη μπλουζίτσα, απλά έχω την βαθιά πεποίθηση, ότι για να φορέσει ένας άντρας άσπρο παπούτσι θα πρέπει να προσέχει πολύ την λεπτομέρεια. Και όσον αφορά την μόδα, αλλά και την ζωή του. Πιστεύω ότι είναι από αυτούς που δύσκολα τους αλλάζεις άποψη, που έχουν κάποιες παγιωμένες θέσεις για συγκεκριμένα θέματα και θέλουν να τα έχουν όλα σε τάξη και σε απόλυτο συνδυασμό. Σαν κάτι κοπέλες που θέλουν να αγοράζουν παπούτσια και τσάντες σε όλα τα χρώματα για να τα ταιριάζουν με τα αγαπημένα τους μπλουζάκια. Ο άντρας όμως είναι άντρας, δεν τα χρειάζεται αυτά. Πάντως από το μαύρο με το τακουνάκι, πολύ καλύτερο.
Ένα τραπεζάκι πιο αριστερά, είδα όμως κάτι πολύ καλό. Ένας ξανθός με καφέ δερμάτινα μοκασίνια, τέλεια συνδυασμένα με την καφέ του ζώνη. Έκανε την διαφορά νομίζω. Φορούσε τα κατάλληλα παπούτσια για έναν καφέ δίπλα στην θάλασσα. Εμένα αυτό μου λέει ότι ο συγκεκριμένος προσέχει την εμφάνιση του, ξέρει να ντύνεται και φυσικά θα αναζητήσει το αντίστοιχο, στον ερωτικό του στόχο. Όσο για το χαρακτήρα του είναι λίγο συγκρατημένος, δεν είναι για πολλά, πολλά, είναι βασικά το κλασικό μοντέλο αρσενικού που έχει αρχίσει να ωριμάζει και να ξέρει τι θέλει. Εξίσου ωραίος ήταν και ο φίλος του, που είχε διαλέξει κάτι ποιο σπορ, αλλά εξίσου ωραίο. Φόραγε πάνινα γνωστής μάρκας, που είχαν μικρά σχεδιάκια πάνω τους και φαινόταν να απολαμβάνει το ζεστό αεράκι, έχοντας τα σωστά παπούτσια, που τον έκαναν να δείχνει γεμάτος αυτοπεποίθηση, και εύκολα καταλάβαινες ότι ξέρει πώς να χαλαρώνει, πώς να γελάει και να περνάει καλά! Δεν ξέρω λοιπόν αν συμφωνείτε με τα παραπάνω, αλλά είμαι σίγουρη πως δεν είμαι η μοναδική που τα κοιτάει αυτά. Για αυτό λοιπόν αγοράκια μου, την επόμενη φορά που θα βγείτε , ρίξτε μια δεύτερη ματιά στα παπουτσάκια σας και αναρωτηθείτε… μμμ… τι μαρτυρούν αυτά για μένα;;